tag:blogger.com,1999:blog-34477374556899170472012-01-11T18:01:42.305+05:30విరిసిన హరివిల్లుశ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.comBlogger1001100tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-40182415875527409772011-10-10T09:07:00.002+05:302011-10-10T09:09:44.083+05:30గోవిందయ్య --- అదేంటమ్మా , అలా అంటావు, మనిషి చెట్టు అయిపోవడామేమిటి,నీకు మతి గాని పోలేదు కదా ?<br /><br />ఆశ --- లేదు మామయ్యగారూ , నేను నిజమే చెబుతున్నాను. కావాలంటే మీరే పరీక్షించి చూడండి.<br /><br />గోవిందయ్య – నిజమా, తమాషా చేయడం లేదు కద !<br /><br />(అంటూ అశోక్ దగ్గరకు వెళ్తాడు. వెళ్లి అశీక్’ని కదిపి, కుదిపి చాల రకాలుగా ప్రయత్నం చేసి చూస్తాడు. అశోక్ నిరుత్తరుడై ,స్థిరుడై , కదలక, మెదలక ఉంటాడు )<br /><br />ఆశ – చూసారా మామయ్యగారూ, ఎంత అన్యాయం చేసారో, చెట్టునయి పోతానని మనకి చెబ్తూనే ఉన్నారు, ఏ మందు మాకూ తిన్నారో ఏమో చివరకి అన్నంత పనీ చేసారు.<br /><br />గోవిందయ్య --- అమ్మా, నేనొక కాలు, నువ్వొక కాలూ పట్టుకొని గట్టీగా లాగుదాం పద, కదుల్తాడో లేదో చూద్దాం !<br /><br />ఆశ --- అలాగే మామయ్యగారూ !<br /><br />( గోవిందయ్య, ఆశ అశోక్ చెరొక కాలూ పట్టుకొని లాగుతారు. అశోక్’లో చలనం ఉండదు, కాని వారిద్దరూ స్టేజి మీద బొక్కా, బోర్లా పడతారు , అది చూసి గౌరి ఏడుస్తూ వాళ్ల దగ్గరకు వస్తుంది )<br /><br />( అశోక్ పైన గ్రీన్ స్పాట్ లైటు పడుతుంది. తక్కిన స్టేజి లైటింగు డిమ్ అవుతుంది. గోవిందయ్య, ఆశ , గౌరి ఫ్రీజ్ అవుతారు. అశోక్’లో చలనం వస్తుంది , స్టిల్’లో ఉన్న వాళ్ల చుట్టూ ఒక ప్రదక్షిణం చేస్తాడు. గోవీమ్దయ్య ప్రక్కగా వెళ్లి నిలబడతాడు)<br /><br />అశోక్ ---- గ్రామం లోని సంతలో దొండకాయలు అమ్మి వచ్చావా నాన్నా ! పది కిలోల కన్న తక్కువగా ఉన్న సరుకుని గ్రామస్థులని బురడీ కొట్టి అమ్మేసావా ? గొప్ప పని చేసావు నాన్నా ! పెద్దవాడవయి ఉండి కోడలికి గుణ పాఠం చెప్పడం అటుంచి, దానికే వత్తాసు పలికి, అవినీతికి అమ్ముడు పొమ్మంటావా ? మీ దురాశా యఙ్ఞంలో సమిధనయి, ఇలా చెట్టుగా మారాను. ఇప్పుడేం చేస్తావు ? కాయ, పండు, కలప చివరికి ఆకులు కూడా ఇవ్వని చెట్టునయ్యాను. నాతో ఏం సంపాదిస్తావ్, ఎలా సంపాదిస్తావ్ ? చూడాలని ఉంది నాన్నా !<br /><br />( ఆ మాటలన్నాక అశోక్ తిరిగి వచ్చి చెట్టులాగ నిలబడతాడు. గ్రీన్ స్పాట్ ఆరిపోతుంది. స్టేజి లైట్లు ఎప్పటిలాగే ప్రకాశవంత మవుతాయి )<br /><br />( గోవిందయ్య, ఆశ, గౌరి లలో చలనం వస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య – ఆశా , చింతించకు, వాడు తిన్న మందూ మాకూ ఏదైనా సరే డాక్టర్ని పిలిచి ఇప్పుడే కక్కిస్తాను. నువ్వు గౌరిని తీసుకొని లోపలికి వెళ్లు, పిల్ల పాపం బెదిరి పోయింది<br /><br />ఆశ --- అలాగే మామయ్యా,!<br /><br />గౌరి --- తాతగారూ ! డాక్టరు గారు వచ్చి మందు వేస్తే నాన్నగారు తిరిగి మామూలుగా అయిపోతారా ?<br /><br />( దుఃఖంతో అడిగిన గౌరిని ఆశ దగ్గరకి తీసుకొంటుంది. )<br /><br />ఆశ – అవునమ్మా ! నాన్న తప్పక మళ్లీ మనిషి అయిపోతారు. పద, ముఖం కడుక్కొని తయారవుదువు గాని.<br /><br /> ( అంటూ గౌరిని తీసుకొని పడక గదిలోకి వెళ్తుంది )<br /><br />( గోవిందయ్య వీధిలోకి వెళ్తాడు )<br /><br />( అశోక్ ఒక్కడే స్టేజి మీద నిలబడి ఉంటాడు )<br /><br />( గోవిందయ్య ఒక డాక్టరుతో వీదిలోంచి వస్తాడు )<br /><br />గోవిందయ్య --- డాక్టరు గారూ ! అడుగోనండి వాడే నా కొడుకు, పేరు అశోక్ , ఇప్పుడు చూడండి , అశీకిల్లు వృక్షంలాగ అయిపోయాడు.<br /><br />డాక్టరు – గాబరా పడకండి, నా సర్వీసులో చాల మంది రోగుల్ని చూసాను, ఇలా జడంలాగ మారిపోయిన వాళ్లని -----<br /><br />గోవిందయ్య – నిజమా డాక్టరు గారూ !!<br /><br />డాక్టరు – నిజమే , కాని వాళ్లకీ , ఇతనికీ కొంచెం తేడా ఉంది.<br /><br />గోవిందయ్య --- ఏమిటి డాక్టర్ ఆ తేడా ?<br /><br />డాక్టరు --- వాళ్లలో కొంత మంది నా ట్రీట్’మెంటు పూర్తయ్యాక జడులయ్యారు.<br /><br />గోవిందయ్య – తక్కిన వాళ్లు డాక్టర్ ?<br /><br />డాక్టర్ –మరికొంత మంది నా బిల్లు చూసాక చేష్టలుడిగి పోయారు.<br /><br />గోవిందయ్య --- అంటే మీ బిల్లు అంత ఘాటుగా ఉంటుందా డాక్టర్ !<br /><br />డాక్టర్ --- అవును, అప్పటి నుంచి నేను రోగుల దగ్గర ఫీజు అడగడం మానేసాను.<br /><br />గోవిందయ్య--- ఈ మాట నాకు చాల సంటోషం కలిగించింది డాక్టరు గారూ ! అంటే మీరు ఫ్రీగా వైద్యం చేస్తారన్న మాట ?<br /><br />డాక్టరు --- అలాగని నేను చెప్పానా గోవిందయ్యగారూ !<br /><br />గోవిందయ్య --- ఇప్పుడేగా ఫీజు అడగడం మానేసానన్నారు ?<br /><br />డాక్టరు – రోగుల దగ్గర అడగడం మానేసానన్నాను గాని రోగి బంధువులని అడగడ లేదని అనలేదే ! నిజానికి నేను ఫీజు అడగను, కాగితం మీద వ్రాసి క్లయింటుకి చూపిస్తాను.<br /><br />గౌరి ---- డాక్టర్ అంకుల్ ! మీరు రండి , నాన్న గారిని త్వరగా చూడండి.<br /><br />( అంటూ గౌరి డాక్టర్ని అశోక్ దగ్గరకి తీసుకొని వెళ్తుంది . డాక్టరు అశోక్’ని రకరకాలుగా పరీక్షగా చూస్తాడు.)<br /><br />డాక్టర్ --- రోగి హృదయ గతి, నాడి శ్వాస అన్నీ సరిగానే ఉన్నాయి ! రోగ లక్షణలేవీ లేవే !?<br /><br />ఆశ --- డాక్టరు గారూ ! ఇతని రోగమేమిటంటే , ఇతను చెట్టులాగ నిలబడి ఉండిపోయారు. కేవలం ఇతని నడక , కదలికలు స్తంభించిపోయాయి !<br /><br />గౌరి ---- డాక్టర్ అంకుల్ ! ప్లీజ్, మా నానగారికి నయం చెయ్యండి, ఏదైనా ఇంజక్షన్ ఇవ్వండి.<br /><br />డాక్టర్ --- నిజమేనమ్మా, నువ్వు నిజమే చెప్పావు, ఒక ఇంజక్షన్ ఇచ్చి చూద్దాం !<br /><br />( అంటూ ఒక ఇంజక్షన్ ఇస్తాడు , అశోక్’లో చలనం ఉండదు )<br /><br />డాక్టర్ --- ఇతనికి రోగమేదీ లేదమ్మా ! శారీరికంగా పూర్తి ఆరోగ్యంతో ఉన్నాడు. కేవలం కదలికలు లేవు అంతే !<br /><br />ఆశ --- ఎందుకు లేవు డాక్టర్ ?<br /><br />డాక్టర్--- ఎందుకంటే ఇతను మానసికంగా బాధ పడుతున్నాడు. ఇతను తనని తాను చెట్టునని అనుకొంటున్నాడు .అందుకే కదలడం మానేసాడు.<br /><br />ఆశ – ఎలా అనుకొంటే అలా అయిపోతారా డాక్టర్ ?<br /><br />డాక్టర్ – అది ఆలోచనా స్థాయిని బట్టి ఉంటుంది ఆశాదేవి గారూ ! సాధారణంగా మన ఆలోచనలు ఒక బిందువు చుట్టూ కేంద్రీకరించవు, అలా గాని జరిగితే దానినే ధ్యానం అంటారు. అలా ధ్యానంలో గంటల తరబడి ఉండిపో గలిగితే సమాధి స్థితి కలుగుతుంది. ఆ స్థితిలోనే బాహ్య ప్రపంచ స్మృతులు ఉండవు. అలాంటి సమాధి స్థితిలో ఏదైనా జరిగే అవకాశం ఉంది. సమాధిలోకి వెళ్లే ముందు తను చెట్టునని అతను అనుకొన్నాడు, అంతే ! చెట్టు అయిపోయాడు.<br /><br />గోవిందయ్య--- డాక్టరు గారూ ! మీరు యొగపుంగవుల లాగ మాట్లాడుతున్నారు. ముందు ఈ సంగతి చెప్పండి, అశోక్ బాగవుతాడా లేదా ?<br /><br />డాక్టరు – బాగయే అవకాశం ఉంది. నా లాంటి ఫిజీయన్లు ఇతనిని బాగు చేయలేరు ! మానసిక లేక న్యూరో సర్జన్లు ఇతనిని బాగుచేయవచ్చు !<br /><br />గోవిందయ్య --- అలాంటి డాక్టర్లెవరైనా మీకు తెలిసిన వారెవరైనా ఉన్నారా ?<br /><br />డాక్టరు --- ఈ పట్నంలో లేరనే చెప్పాలి. మీరు ఇతనిని డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకొని వెళ్లలేరు కదా, డాక్టరే ఇక్కడికి రావాలి కదా ? అందులోనూ ఈ రోగిని బాగు చేసేందుకు కొంతమంది డాక్టర్ల సమూహం అవసరమవుతుంది ! అందరూ ఒకేసారి ఈ చోటుకి రావడం కష్టసాధ్యం అవుతుంది. అందుకని పేపర్లో ప్రకటన వేయించండి.<br /><br />గోవిందయ్య --- అర్థమయింది డాక్టర్ ! మీ ఫీజు ఎంతో చెప్తే---<br /><br />డాక్టరు – అవసరం లేదు, బిల్లూ లేదు, సొమ్మూ అక్కర్లేదు ! వింతల్లోకల్లా వింతని చూసాను ఈ రోజు ! మనిషి చెట్టుగా మారడమనే వింత , అదీ ఫ్రీగా ! వెళ్తాను గోవిందయ్యగారూ !<br /><br />( అంటూ డాక్టర్ వెళ్లిపోతాడు )<br /><br />గోవిందయ్య --- విన్నావా ఆశా , డాక్టరు గారు చెప్పిన మాట !<br /><br />ఆశ --- విన్నాను మామయ్యగారూ ! ఏముంది అర్థం కాక పోవడానికి !?ఇంక ఇతనికి ఈ రోగం నుండి విముక్తి లేనట్లేనని తెలిసి పోయింది. ( అంటూ ఏడుస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- అలా నిరాశపడకమ్మా ! డాక్టర్ చెప్పినదేంటంటే అశోక్’కి వైద్యం కొంతమంది స్పెషలిస్టుల బృందం ద్వారానే సాధ్యమవుతుందని , వాళ్లమ్దరూ ఒకేసారి వచ్చి రోగిని చూడాలంటే పత్రికలలో ప్రకటన ద్వారానే సాధ్య మవుతుందని ! వింటున్నావా ఆశా ?<br /><br />ఆశ ---- వింటున్నాను మామయ్యగరూ ! ( ఆంటూ ఏడుస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- నేను ఇప్పుడే ప్రెస్సుకి వెళ్లి, ఒక జర్నలిస్టుని తీసుకొని వస్తాను.<br /><br />గౌరి --- తాతయ్యా ! జర్నలిస్టు వస్తే నాన్నకి బాగయి పోతుందా ? ( అమాయకంగా అడుగుతుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- అవునమ్మా , అత్అను వచ్చి నానా ఫోటోలు తీసి పత్రికలలో ప్రకటన ఇస్తాడు. అప్పుడు పెద్ద పెద్ద డాక్టర్లు పట్ణాల నుండి వచ్చి, నాన్నని చూసి, పరిక్షించి బాగుచేస్తారమ్మా !<br /><br />గౌరి --- అలాగయితే వెంటనే వెళ్లండి తాతయ్యా, నాన్న పాపం ! టిఫిన్ కూడా తీసుకోలేదు. ఇంకా రాత్రి అయితే చలికి నాన్నాకి జలుబు కూడా చేసేస్తుంది !<br /><br />( ఆశ గౌరి మాటలు విని ఆమెని ఒళ్లోకి తీసుకొని ఏడుస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- ధైర్యంగా ఉండండమ్మా ! ఇప్పుడే వెళ్లి వస్తాను.<br /><br />( గోవిందయ్య బయటికి వెళ్తాడు. స్టేజి మీద ఆశ, గౌరి ఒకరి నొకరు ఓదార్చుకొంటూ ఉంటారు. ఇంతలో బయటి నుంచి గొవిందయ్య దారి చుపిస్తూ ఉండగా చేతిలో కెమేరాతో జర్నలిస్టు ప్రవేశిస్తాడు )<br /><br />జర్నలిస్టు --- గోవిందయ్యగారూ ! ప్రెస్సు వాళ్లని పిలవడానికి వెళ్లనక్కర లేదు, ఎక్కడ సమాచరముందో అక్కడికి ప్రెస్సు ప్రత్యక్షమవుతుంది !<br /><br />గోవిందయ్య --- అప్పుడే మీకెలా తెలిసిపోయిందండీ !?<br /><br />జర్నలిస్టు --- మీ డాక్టరుగారే నాకు ఫోనులో నాకు సందేశం ఇచ్చేసారు.<br /><br />గోవిందయ్య --- అలాగా ! చాల సంతోషం ఇదుగో ఇలా వచ్చి నా కొడుకుని చుడండి. వాడు నిజంగానే చెట్టుగా మారి పోయాడు. ( అంటూ అశోక్’ని చూపిస్తాడు )<br /><br />( జర్నలిస్టు అశోక్ దగ్గరకి వచ్చి చూస్తాడు. అశోక్’ని కుదిపి, కుదిపి చూస్తాడు. గ్రుచ్చి గిల్లి చూస్తాడు. కితకితలు పెట్టి చూస్తాడు. ఇంకా రకరకాలుగా హిమ్సించి చూస్తాడు, కాని అశోక్’లో చలనం ఉండదు )<br /><br />జర్నలిస్టు --- గోవిందయ్యగారూ ! నాకయితే మీ అబ్బాయి చెట్టుగా మారాడన్న విషయం తెలిసింది. ఇది నిజంగానే సంచలన వార్త అవుతుంది ! కాని ఇతని ఫొటో పేపర్లో వేస్తె, చూసిన జనాలకి ----<br /><br />గోవిందయ్య – (సంభ్రమంతో ) జనాలు ఎగబడి వస్తారా సార్ ?<br /><br />జర్నలిస్టు--- రారు అనే అనిపిస్తోంది ! ఎందుకంటే ఏ కోణం లోంచి చూసినా ఇతను మనిషి లాగే కనిపిస్తున్నాడు తప్ప చెట్టులాగ కనిపించడం లేదు.<br /><br />గోవిందయ్య --- జనాలు రావాలంటే ఏం చేయాలి సార్ ?<br /><br />జర్నలిస్టు – చెప్తానుండండి—(అంటూ ఆశ వైపు చూసి ) ఆశాదేవి గారూ ! ఏదీ ఒక చీపురు కట్ట తీసుకొని రండి<br /><br />ఆశ --- చీపురు కట్ట ఎందుకండీ ?<br /><br />జర్నలిస్టు--- అబ్బ, ప్రశ్నలు వేసి విసిగించకండి, చీపురుకట్ట తెండి.<br /><br />( గౌరి ఇంట్లోకి వెళ్లి చీపురు కట్టతో వస్తుంది )<br /><br />( జర్నలిస్టు ఆ చీపురుకట్టని అశోక్ కుడి చేతి వంపులొ పెడతాడు. అలా పెట్టాక కెమేరాలొంచి చూసి )<br /><br />జర్నలిస్టు --- ఇప్పుడొక బాల్చీ , తాడుతో సహా తీసుకొని రండి.<br /><br />( ఆశ లోపలికి వెళ్లి ఒక బాల్చిని తాడుతొ సహా పట్టుకొని వస్తుంది )<br /><br />( జర్నలిస్టు ఆ బాల్చిని అశోక్ రెండు కాళ్ల సందున నిలబెట్టి , తాడుని అశోక్ నడుము కేసి చుడతాడు. తిరిగి కెమేరాలోంచి చూస్తాడు )<br /><br />జర్నలిస్టు --- ఇప్పుడు ఒక అలుకు గుడ్డని, చిరిగి పొయిన తట్టని పట్టుకొని రండి .<br /><br />( ఆశ లోపలికి వెళ్లి ఒక చింకి తట్టని, అలుకు గుడ్డని తెస్తుంది )<br /><br />( జర్నలిస్టు చింకి తట్టని అశోక్ తలమీద పెడతాడు, అలుకు గుడ్డని ఎడమ చేతి వంపులో ఆర వేస్తాడు. మళ్ళి కెమేరాలోంచి చూస్తాడు )<br /><br />జర్నలిస్టు --- గోవిందయ్యగారూ , ఏదైనా పాము ఉందా మీ ఇంట్లో ?<br /><br />గోవిందయ్య --- పామా ! పాములు ఇళ్లల్లో ఉండవండీ , బొక్కల్లో ఉంటాయి !<br /><br />జర్నలిస్టు – అసలైన పాము కాదండి, నకిలీదైనా ఫరవాలేదు, చచ్చినదైనా ఫరవాలేదు, తెచ్చి ఇతని మెడలో వెయ్యండి<br /><br />గోవిందయ్య --- గౌరి బొమ్మల బుట్టలో ఒక ప్లాస్తిక్ బల్లి ఉమ్దండీ, తెమ్మంటారా ?<br /><br />జర్నలిస్టు --- సరే, తెప్పించండి !<br /><br />( గౌరి ఇంట్లోకి వెళ్లి ఒక బల్లిని తెచ్చి అతని చేతికి ఇస్తుంది )<br /><br />( జర్నలిస్టు ఆ బల్లిని అశోక్ ఛాతీ మీద అంటిస్తాడు. తిరిగి కెమేరా లోంచి చూస్తాడు )<br /><br />జర్నలిస్టు --(తృప్తితో ) ఇప్పుడు అలంకారాలన్నీ పూర్తి అయ్యాయండీ ! ఏ మానవ మాత్రుడూ ఇలాంటి అలంకారాలతో ఫొటో దిగడు కాబట్టి , ఇప్పుడీయన ఫొటో తీసి , క్రింద చెట్టు అని వ్రాసినా ఎవరైనా నమ్ముతారు ఏమంటారు గోవిందయ్య గారూ ?<br /><br />గోవిందయ్య --- ఇంత సేపటికి మీ ఆశయం , అభిప్రాయం అర్థమయ్యాయండీ , నిజమే చెప్పారు.<br /><br />జర్నలిస్టు --- ఆశాదేవిగారూ , రండి ! ఇలా వచ్చి మీ ఆయన ప్రక్కనే నిల్చోండి. మీ ఫొటోని కూడా వెయ్యాలిగా మరి !<br /><br />( ఆశ ఒక పువ్వుల మొక్క దగ్గర నిలబడుతుంది. )<br /><br />ఆశ --- నా ఫొటో ఈ పూల చెటు దగ్గరే తీయండి. ఆ చెట్టుతో వద్దు.<br /><br />జర్నలిస్టు --- ఏమండీ, అసహ్యంగా కనిపిస్తుందనా, సందేహిస్తున్నారు ?<br /><br />( ఆశ జవాబివ్వదు )<br /><br />జర్నలిస్టు – అర్థమయింది లెండి. సరే, అక్కడే నిల్చోండి<br /><br />( అంటూ చెట్టునీ ఆమెనీ ఫొటోలు తీస్తాడు అతనా ఫోటోలు తిస్తూ ఉండగా, నేపథ్యం లోంచి భజగోవింద శ్లోకాలు వినిపిస్తాయి) <br /><br />శ్లోకం --- భజ గోవిందం, భజ గోవిందం / గోవిందం భజ మూఢ మతే !<br /> యావత్పవనో నివసతి దేహే/ తావత్పృఛ్ఛతి కుశలం గేహే<br /> గతవతి వాయౌ దేహాపాయే / భార్యా భిభ్యతి తస్మిన్ కాయే !<br /><br />( తాత్పర్యం --- ఎప్పటి వరకు జీవిలో ప్రాణ వాయు సంచారం ఉంటుందో అప్పటి వరకు , లోకులు అతని కుశల సమాచారాలు అడిగుతారు. ప్రాణం పోయిన మరుక్షణం , అతని భార్య సైతం అతనిని అసహ్యించుకొంటుంది )<br /><br />జర్నలిస్టు --- గోవిందయ్య గారూ మీరు కూడా రండి. ఫొటో తీస్తాను.<br /><br />గోవిందయ్య --- నా ఫొటో మాత్రం నా చెట్టుతోనే తియ్యండి.<br /><br />( అంటూ అశోక్ దగ్గరకి వెళ్లి నిలబడతాడు. ఆశ గౌరిని తీసుకొని ఇంట్లోకి వెల్లిపోతుంది )<br /><br />( జర్నలిస్టు గోవిందయ్య ఫొటోని అశోక్’’తో తీస్తాడు )<br /><br />జర్నలిస్టు --- గోవిందయ్య గారూ ! నాకు సెలవిప్పించండి. ఈ ఫొటో వెంటనే పేపర్లో వేయిస్తాను. ఫొటో చుసిన మరు క్షణం నుండే మీ ఇంటికి జనాలు తండోప తండాలుగా వస్తారు. ఎందుకంటే ఇది అలౌకిక ఘటాన కదా ! నా సలహా ఏమిటంటే మీరు టికెట్టు పెట్టి జనాలకి ఈ వింత వృక్షం చూపించండి.<br /><br />గోవిందయ్య ---పదహరణాల మాట సెలవిచ్చారండీ ! ఇప్పుడె మీతో పాటు వచ్చి, బిల్లు బుక్కులు మీ ప్రెస్సులోనే వేయిస్తాను.<br /><br />( అంటూ గోవిందయ్య బయటి ద్వారం దగ్గరకి వెళ్తూ స్టేట్యూ అవుతాడు .తెరలోంచి భజ గోవింద శ్లోకాలు వినిపిస్తాయి.)<br /><br />శ్లోకం --- భజ గోవిందం, భజ గోవిందం,/ భజ గోవిందం మూఢమతే !<br /> మూఢ జహీహి ధనాగమ తృష్ణాం / కురు సద్భుధ్ధిం మనసి విత్రుష్ణాం,<br /> యల్లభసే నిజ కర్మోపాత్తం / విత్తం తేన, వినోదయ చిత్తం !<br /><br />( తాత్పర్యం – ఓ మూఢ మానవుడా ! ధనాన్ని కూడబెట్టాలనే లాలసని విడిచిపెట్టు ! నీవు నీ మనస్సులో తృప్తిని సంతోషాన్ని నిలుపుకో ! ధనాగమం అనేది నీ కర్మ ఫలితసన్ని బట్టి కలుగుతుందని తెలుసుకో ! )<br /><br />( గోవిందయ్య బయటికి వెళ్తాడు )<br /><br />( గౌరి మధ్యద్వారం నుండి ప్రవేశిస్తుంది. అశోక వృక్షం దగ్గరకి వెళ్తుంది.)<br /><br />గౌరి --- ఎంత అసహ్యంగా అలంకరించారో డాడీని ! ఇలా చెయ్యడానికి వీళ్లకి మనసెలా ఒప్పిందో !<br /><br />( అంటూ గౌరి ముందుగా అశోక్ ఎడమ చేతి వంపులొ ఆరేసిన అలుకు గుడ్డని తీసేస్తుంది. తరువాత చీపురు కట్టని , బాల్చీని తీసేస్తుంది. దాని తాడుని విప్పేసి దూరంగా పెడుతుంది. ఆ తరువాత ఇమ్ట్లోంచి ఒక స్టూలు తెచ్చుకొని , దాని మిద ఎక్కి, అశోక్ తలమీద పెట్టిన తట్టనీ, ఛాతీకి అంటించిన బల్లినీ తీసేస్తుంది. తరువాత స్టూలుని లోపలికి తీసుకొని వెళ్లి, మరల ఒక కప్పు టీతో వస్తుంది.)<br /><br />గౌరి --- నాన్నా ! నీకు టీ అంటే ఇష్టం కదా నాన్నా , తాగు నాన్నా, తాగు !<br /><br />( అంటూ టీని అశోక్ కాళ్ల మధ్యలొ, చెట్టుకి నీళ్లు పోసే విధంగా పోస్తుంది. ఆ తరువాత ఖాళీ కప్పు పట్టుకొని లోపలికి వెళ్లిపోతుంది )<br /><br /> ( గౌరి వెళ్లిన తరువాత అశోక వృక్షం మీద గ్రీన్ కలర్ స్పాట్ లైటు పడుతుంది. స్టేజి లైట్లు డిమ్ అవుతాయి. అశోక్ కదుల్తాడు, స్టేజి మధ్యకి వచ్చి ప్రేక్షకులని ఉద్దేశించి మాట్లాడుతాడు )<br /><br />అశోక్ --- రండి , మహానుభావులారా రండి, మీ అందరికీ ఈ అశోక్ సుస్వాగతం ! ( నమస్కరిస్తాడు ) ఈ వింతని చూడడానికి పని కట్టుకొని, పరుగెత్తుకొని , టిక్కెట్లు కొనుక్కొని మరీ రండి. నాకు తెలియక అడుగుతాను, మీకూ నాకూ తేడా ఎక్కడుంది ? మీరు కాళ్లూ చేతులూ కదిలించే చెట్లు అయితే నేను కదలలేని చెట్టుని ! ఏం మీలో వృక్ష లక్షణాలు లేవంటారా ? మీ ఆత్మ ఘోషని అణచివేసి, ధనార్జన కోసం, ఈ ప్రపంచం లోని అవినీతి అనే విష వాయువులని పీలుస్తూ, నైతికత అనబడే ప్రాణ వాయువులని విసర్జిస్తూ సంచరించే చెట్లు మీరందరూ ! కారంటారా ? అలా చెయ్యలేక, చేతకాక ఫక్తు చెట్టుగా మారిన వాణ్ని నేను ! ఇందులో వింత ఏముంది ? ఒక చెట్టుని మరొక చెట్టు చూసేందుకు రావడం వినోదం కాదా ఏం ? రండి నేనూ చూస్తాను, మీలో ఎందరు జడులో ,ఎందరు మహానుభావులో రండి, నేను కూడా గమనిస్తాను. ఎవరో ఒకరు ,‘ అన్నా హజారే’ లాంటి వారు వచ్చి సందర్శిస్తే నెను ధన్యుణ్ని అవుతాను, ఆ రోజే తిరిగి మనిషిగా మారుతాను. రండి , బాబూ రండి !<br /><br />( అంటూ పక పకా నవ్వేసి తిరిగి తన స్థానం దగ్గరకి వెళ్లి చెట్టులా నిల్చొంటాడు )<br /><br />( అశోక్ వచ్చి నిల్చోగానే స్పాటు లైటు ఆరిపోతుంది. స్టేజి లైట్లు కూడా ఆరిపోతాయి. అవి తిరిగి ప్రకాశవంత మవుతాయి. )<br /><br />( ఆశ ఒక కుర్చీ మీద కూర్చొని కనబడుతుంది. అశోక్ ఎప్పటి లాగే చెట్టులాగ నిల్చొని ఉంటాడు. గోవిందయ్య ఆశ దగ్గరకి వస్తాడు )<br /><br />గోవిందయ్య – ఆశా ! ఒక ముఖ్యమైన విషయం నీతో మాట్లాడడానికని వచ్చాను.<br /><br />( ఆశ లేచి నిలబడుతుంది )<br /><br />ఆశ --- చెప్పండి మామయ్యగారూ !<br /><br />గోవిందయ్య – ఫరవాలేదు కూర్చోమ్మా !<br /><br />ఆశ--- ( కూర్చొంటుంది ) విషయమేమిటో చెప్పండి.<br /><br />గోవిందయ్య – చూడమ్మా, వీడు చెట్టుగా మారి ఏడాది పైన అయిపోయింది కదా ! ఎంతో మంది డాక్టర్లు, స్వామీజీలు వచ్చి చూసి వెళ్లి పోయరు కదా ! అయినా ఎవరూ అశోక్’ని మనిషిని చెయ్యలేక పోయారు. కదమ్మా ?<br /><br />ఆశ --- అవును మామయ్యగారూ ! ఎవరూ అతనిని మామూలుగా చెయ్యలేక పోయరు ( అని నోట్లో చెంగు క్రుక్కుకొని ఏడుస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య – అదేనమ్మా, నేను కూడా చెప్తున్నది, ఇక పోతే ఈ చెట్టు కూడా ఇక మనుష్యులని ఆకర్షించ లేక పోతోంది. జనాలు రావడం దాదాపు మానేసారు. అందు వల్ల మన ఆదాయం కూడా పడి పోయింది, అవునా ?<br /><br />ఆశ – నిజమే మామయ్యగారూ ! చెట్టు ఆదయం పడిపోయింది.<br /><br />గోవిందయ్య --- అందుకే నేనొక బేరం పెట్టి వచ్చానమ్మా !<br /><br />ఆశ ---బేరమా ! ఎలాంటి బేరం మామయ్యగారూ ?<br /><br />గోవిందయ్య --- ఈ చెట్టునే బేరానికి పెట్టాను. పూర్తిగా దీన్ని అమ్మేయాలని నిశ్చయించుకొన్నాను.<br /><br />ఆశ --- చెట్టుని అమ్మేస్తారా మామయ్యగారూ ?<br /><br />( అలా అంటూనే ఆశ సంభ్రమాశ్చర్యాలతో నిలబడుతుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- కూర్చోవమ్మా ఆశా ! గాభారా పడకు , ముందు నేను చెప్పేది విను. అశోక్ చనిపోయినట్లే భావించి, మన ప్రభుత్వం , అతని యొక్క ప్రావిడెంటు ఫండు, పెన్షను కూడా మనకి ఇస్తున్నారు కదా ! ఇప్పుడు దీన్ని అమ్మేస్తే వచ్చిన తప్పేమిటి ?<br /><br />ఆశ --- మామయ్యగారూ , మరి నా మంగళ సూత్రం, నా సుమంగళీ తనం, ఏమవుతాయి ?<br /><br />గోవిందయ్య --- నువ్వు నిత్య సుమంగళివమ్మా , దానికి వచ్చిన ప్రమాదమేమీ లేదు. నేను అమ్ముతానన్నది కట్టెలు కొట్టే వాళ్లకి కాదు, వాళ్లకి ఈ చెట్టు పనికి రాదు కదా !<br /><br />ఆశ – మరి ఎవరికి అమ్ముతారు మామయ్యగారూ ? దీన్ని కొనే వాళ్లు ఎవరు ?<br /><br />గోవిందయ్య --- అదెనమ్మా ఈ గోవిందయ్య వ్యాపార రహస్యం ! ఈ చెట్టుని కొనేది లండన్ లోని ఒక మ్యూజియం అధికారులు. దీనిని ఇలాగే తిసుకొని వెళ్లి అక్కడ గాజు తొట్టెలో పెడతారు. దాని వల్ల నీకు వైధవ్యమూ రాదు, అంతే కాదమ్మా, ఈ చెట్టు వల్ల మనకి మేడ మీద గది వేసుకోవడం ఇబ్బందిగా ఉంది కదా ? అది కూడా నెరవేరుతుంది.<br /><br />ఆశ ---సరే, మామయ్యగారూ ! మీకు ఎలా సమ్మతమని తోస్తే అలాగే చెయ్యండి, ఎంతైనా ఈ చెట్టుకి యజమాని మీరే కదా ?<br /><br />గోవిందయ్య --- అలాగంటావేమమ్మా ! నేను చేసేది నాకు ఒక్కడికే కాదు గదా., మేడ మీద గది కట్టిస్తే మ్రింద ఇంటిని మనం అద్దెకి ఇచ్చుకోవచ్చు, ఏమంటావు ?<br /><br />ఆశ ---- సరదాకి అన్నాను మామయ్యగారూ , ఇంతకీ చెట్టుకి ఎంత బేరం పెట్టారు ?<br /><br />గోవిందయ్య --- పది లక్షలు ఇస్తారమ్మా ! ఈ గోవిందయ్య ఏది చేసినా లాభానికే చేస్తాడు.<br /><br />ఆశ – పది లక్షలా ! బేరం బాగుంది మామయ్యగారూ ! ఆ డబ్బు గౌరి పెళ్లికి పనికొస్తుంది.<br /><br />గోవిందయ్య – నాకు తెలుసమ్మా, నువ్వు అంగీకరిస్తావని, అందుకే కూలీని కూడా పిలిపించాను. వాడు ఈ పాటికి వచ్చి ఉండాలే ! ఏమయ్యాడు చెప్మా ?<br /><br />( వీధి వైపు వింగు లోంచి కూలీ ప్రవేశం )<br /><br />కూలీ --- వచ్చేసానండి, ఏ పని చేయలో చెప్పండి.<br /><br />( గోవిందయ్య కూలీ వంక అనుమానంగా చూస్తాడు )<br /><br />గోవిందయ్య --- నేను పంపించమని అడిగింది నిన్నేనా ?<br /><br />కూలీ --- నన్నేనండి, నేను సామాన్యమైన కూలీని కానండి, కూలోళ్లందరికీ లీడర్నండి, నా పేరు నరసింహంమండి !<br /><br />గోవిందయ్య --- ఏమిటీ నువ్వు కూలీలకి నాయకుడివా ?<br /><br />కూలీ ---అవునండి, నేను సామాన్యమైన కూలీని కాదండి.<br /><br />గోవిందయ్య --- అంటే ఏమిటి నీ ఉద్దేశం ? నీకు కూలీ ఎక్కువ ముట్ట చెప్పాలా ?<br /><br />కూలీ --- నేను న్యాయంగా అడిగిన కూలీ ఇచ్చెయ్యాలండి,<br /><br />గోవిందయ్య --- అడీగినంతా ఇచ్చెయ్యాలా ?<br /><br />కూలీ --- చెప్పాను కదండీ , నేను న్యాయంగానే అడుగుతానండి.<br /><br />ఆశ --- ముందు పనేమిటో చెప్పండి మామయ్యగారూ ! వాడు ఎంత అడుగుతాడో చూద్దాం !<br /><br />గోవిందయ్య --- సరేనమ్మా ! పనికి ముందే బేరాలు ఆడేవాళ్లంటే నాకు గిట్టదు, అయినా నువ్వు చెప్పేవు కాబట్టి--- ఇదుగో నరసింహం , ఈ చెట్టు చూసావా, దీన్ని వేళ్లతో సహా పెకలించి వేయాలి, అర్థమయిందా ?<br /><br />( కూలీ నలుదిక్కులా చూస్తాడు, చెట్టు కోసం ! )<br /><br />గోవిందయ్య – అలా దిక్కులు చూస్తావేం ? నీ రేటు ఏమిటో చెప్పు.<br /><br />కూలీ --- చెట్టు ఎక్కడుంది బాబయ్యా ?<br /><br />గోవిందయ్య --- ఓహో నికు తెలియదు కదూ ! ఇదుగో చెట్టులా నిలబడ్ద మా అబ్బాయి అశోకే నువ్వు కూల్చాల్సిన చెట్టు.<br /><br />కూలీ --- తెలుసు బాబయ్యా ! ఆయన చెట్టుగా మారాడని తెలుసు, నేను టిక్కెట్టు కొని కూడా చూసాను. కాని----<br /><br />గోవిందయ్య – ఇంకా కానీ ఏమిట్రా ? ముందు పని కానియ్యి.<br /><br />కూలీ --- డబ్బులు సంపాదించే చెట్టుని కూల్చి వేయడం ఏమిటండీ ? దీన్ని కూల్చేయడం కాదు , దీని చుట్టూ గుడి కట్టించండి.. గుడి కట్టి పూజ చేయండి. బంగారు గ్రుడ్లు పెట్టే బాతుని ఎవరైనా చంపుకొంటారేంటండి ?<br /><br />గోవిందయ్య --- ఒరేయ్ ! ఎక్కువగా మాట్లాడకు, నువ్వీ పని చెయ్యకపోతే పో ! నేను మరొకరిని పిలుచుకొంటాను.<br /><br />కూలీ ---- అది జరగని పని బాబయ్యా ! ఈ నరసింహం పని చెయ్యకుండా దిగిన గడపని ఇంకే కూలీ ఎక్కడండీ ! నేను ముందే చెప్పాను కదండీ, లీడర్నని !<br /><br />గోవిందయ్య --- అంటే నువ్వు పని చెయ్యవు, ఇంకొకరిని చెయ్యనివ్వవు, అంతేనా ?<br /><br />కూలీ --- పని చెయ్యనని అనలేదండి. నాకు న్యాయంగా తోచిన దాన్నిచెప్పాను, అంతే ! చెట్టు రూపంలో ఉన్నా ఆయన మనిషేనండి. మనిషిని కూల్చడం మర్డర్ అవుతాదండి, నేను మర్డర్లు చేయనండి.<br /><br />గోవిందయ్య --- మనిషి కాదురా , అది చెట్టు !<br /><br />కూలీ --- కాదండీ , మనిషేనండి !<br /><br />గోవిందయ్య --- కాదు, చెట్టు<br /><br />కూలీ – మనిషి<br /><br />గోవిందయ్య --- చెట్టు<br /><br />కూలీ ---- మనిషి<br /><br />ఆశ --- ( కల్పించుకొని ) మీరు ఆగండి మామయ్య గారూ ! నేను మాట్లాడుతాను, బాబూ నరసింహం ! నువ్వు న్యాయం మాట్లాడుతావని తెలిసింది. చాల సంతోషం ! మేము ఈ చెట్టుని కూల్చాలనుకొన్నది అతన్ని మర్డర్ చేయడానికి కాదు<br /><br />గోవిందయ్య --- వాడితో మాటలేమిటమ్మా ?<br /><br />కూలీ --- మీరు చెప్పండమ్మా ! చెట్టుని కొట్టాలని అనుకోవడం దాన్ని మర్డర్ చెయ్యడమే కదమ్మా ?<br /><br />ఆశ --- కాదు బాబూ ! ఈ చెట్టుకి మన దేశంలో వైద్యం జరగదు , అందుకని దీనిని సమూలంగా పెకలించి లండన్ పంపాలని అనుకొంటున్నాం, అక్కడయితే అతన్ని మ్యూజియంలో పెడతారు. ఎందరో శాస్త్రఙ్ఞులు అతన్ని చూసి ఏం చేస్తే తిరిగి మామూలుగా అవుతారో పరిశోధిస్తారు. ఇప్పుడు తెలిసింది కదా, పని చేస్తావో లేదో చెప్పు.<br /><br />( గౌరి ప్రవేశం మధ్య ద్వారం లోంచి )<br /><br />గౌరి ---- వద్దమ్మా ! నాన్నని చంపెయ్య వద్దు. నీళ్లు నేను పోస్తాగా, ఇక్కడి నుంచి ఎక్కడికీ పంపెయ్యొద్దు !<br /><br />కూలీ --- చూసావమ్మా ! చిన్న పిల్లకి అర్థమయింది కూడా నీకు తెలియడం లేదు. చెట్టుని కూల్చేయడం దాన్ని మర్డర్ చేయడమే అవుతుంది. మర్డర్ జరిగాక దానిని ఎక్కడకి పంపినా అది నమూనా వే అవుతుంది గాని, అసలు సిసలు పంపించినట్లు అవదు. నమూనల పైన ప్రయోగాలు చెయ్యడం ఏమిటి తల్లీ ? అది జరగని పని.<br /><br />( కూలీ మాటలకి ఆశ గోవిందయ్యలకీ ఇద్దరికి కోపం వస్తుంది )<br /><br />గోవిందయ్య --- నీ ధర్మ పన్నాలు ఎవడికి కావాల్రా ? చేతనయితే చెయ్యి, లేదా వెళ్లి పో ! చెట్టు నాది , నరుక్కొంటానో నాటుకొంటానో నా ఇష్టం !<br /><br />కూలీ --- అర్థమయింది బాబయ్యా ! ఈ చెట్టు నమూనాని విదేశాలకి పంపి సొమ్ము చేసుకోవాలని చూస్తున్నావు. ఈ కూలీ నరసింహం అలాంటి తప్పుడు పనులు చెయ్యడు.<br /><br />గోవిందయ్య --- అయితే ఇంకా నిలబడే ఉన్నావేం ?<br /><br />కూలీ --- సర్లే, వెళ్తాను, ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో, నరసింహం పని చెయ్యనని దిగిన గడప ఇంకొక కూలీ ఎక్కడు ! కూల్చడానికయితే మాలో ఎవుడూ ముందుకు రాడు, మందిరం కట్టేటట్లయితే చెప్పు, వచ్చి ఫ్రీగా పని చేస్తాం.<br /><br />( కూలీ వెల్లిపోతాడు. ఆశ, గోవిందయ్య ముఖాముఖాలు చూసుకొంటారు)<br /><br />ఆశ --- కూలీ వెల్లిపోయాడు, ఇంకెవరూ రారు అంటున్నాడు, ఇప్పుడు ఏం చేస్తారు మామయ్య గారూ ?<br /><br />గోవిందయ్య --- ఈ కూలీ వెధవలు చేసే పని నేను చెయ్యలేనని అనుకొంటున్నావా , కాకపోతే కాస్త సమయమ్ పట్టవచ్చు అంతే !<br /><br />ఆశ--- అంటే మీరే కూల్చేస్తారా ?<br /><br />గోవిందయ్య --- అవును.<br /><br />( గోవిందయ్య గునపం అందుకొని చెట్టు మొదలుకేసి , గురి పెడతాడు . గౌరి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తుంది. చెట్టుని కౌగలించుకొని ఏడుస్తుంది )<br /><br />గౌరి --- వద్దు తాతయ్యా, నాన్నని చంపెయ్యవద్దు,<br /><br />గోవిందయ్య – అమ్మా ఆశా ! గౌరిని లోపలికి తీసుకొనొ పో ! ఇది ఇక్కడే ఉంటే పని జరగనివ్వదు.<br /><br />( ఆశ గౌరి చెయ్యి పట్టుకొని లోపలికి ఈడ్చుకొంటూ వెళ్తుంది. గౌరి గింజుకొంటూ , “నాన్నని చంపొద్దు తాతయ్యా ” అంటూ ఏడుస్తూ ఉంటుంది. ఆశ ఆమెని బలవంతంగా తీసుకొని పోతుంది )<br /><br />( గోవిందయ్య గునపాన్ని చెట్టు మొదలుకేసి కొట్టి త్రవ్వబోతాడు.)<br /><br />( అదే సమయానికి చెట్టు పైన గ్రీన్ కలర్ స్పాట్ లైటు పడుతుంది. చెట్టులో చలనం వస్తుంది చెట్టు గోవిందయ్య చెయ్యిని పట్టుకొంటుంది)<br /><br />అశోక్ --- ఆగండి నాన్నగారూ !<br /><br />(గోవిందయ్య ఆశ్చర్యంతో అశోక్ వంక చూస్తాడు.)<br /><br />గోవిందయ్య – నువ్వు బ్రతికే ఉన్నావా అశోక్ !!<br /><br />అశోక్ – అవును నాన్నగారూ ! నేను చెట్టునుండి తిరిగి మనిషిగా మారిపోయాను నాన్నగారూ ! నేను మామూలు మనిషిగా మారడం మీకు సంతోషంగా లేదా నాన్నగారూ ?<br /><br />( గోవిందయ్య అశోక్ మాటలకి క్షణం సేపు కొయ్యబారి పోయి, తిరిగి వెంటనే తేరుకొంటాడు)<br /><br />గోవిందయ్య --- లేదురా నా కొడకా !! నువ్వు మనిషిగా మారేందుకు వీలులేదు. నీ చరిత్రకి చెట్టుగానే ముగింపు పెడతాను.<br /><br />( గోవిందయ్య అశోక్ కాలికేసి గునపంతో త్రవ్వబోతాడు )<br /><br />( అంతలో స్టేజి లైట్లు ఆరిపోతాయి. గ్రీన్ స్పాటు కూడా ఆరిపోతుంది. స్టేజి క్షణకాలం అంధకారంలో మునిగిపోతుంది )<br /><br />( తిరిగి లైట్లు వెలగగానే అశోక్ యహ్తాప్రకారం చెట్టుగానే నిలబడి ఉంటాడు. గౌఇరి అశోక్ దగ్గరే నిలబడి ఉంటుంది. )<br /><br />గౌరి --- నాన్నా, ఏమయింది నాన్నా ? ఆట పూర్తయి పోయింది నాన్నా ! మీరు మళ్లీ మనిషిగా మారిపోండి.<br /><br />అశోక్--- అవునమ్మా, ఆట ముగిసి పోయింది ! ఈ ఆట ద్వారా కొన్ని జీవిత సత్యాలు నేర్చుకొన్నానమ్మా !<br /><br />( ఆశ మధ్య ద్వారం నుండి, గోవిందయ్య బయటీనుంచి ప్రవేశిస్తారు. గోవిందయ్య చేతిలో ఖాళీ సంచీలు ఉంటాయి )<br /><br />ఆశ – ఏమండీ మీరు అలా ఉండిపోయరేం ! కలగాని కనడం లేదు కదా ?<br /><br />అశోక్ --- అవును ఆశా ! నిల్చొని నిల్చొని కలగన్నాను. ఆ కలలో జీవితంలో మరచిపోలేని నిజాలు చూసి న్బిలువునా వణికాను !! ( అని గోవిందయ్య వంక చూసి ) నాన్నగారూ, మీరు దొండకాయలు సంతలో అమ్మేసి వచ్చారా ? సంచీలు ఖాళీగా ఉన్నాయి ( అని అడుగుతాడు )<br /><br />( గోవిందయ్య తల దించుకొంటాడు )<br /><br />అశోక్ --- నాన్నగారూ ! ఇందులో తప్పేముంది, లంచం తీసుకొని ఆదాయం పెంచుకొనే దాని కన్నా, ఈ పని ఎన్నో రెట్లు ఆమోద యోగ్యమయినది . ఈ రోజు నుండి మనం మన కుటుంబ ఆదాయాన్ని నిజాయితీగా, పట్టుదలతో పని చేసి, పెంచుకొందాం.<br /><br />గోవిందయ్య – అశోక్ ! ఏమయిందిరా, నీకు, ఏమేమో మాట్లాడుతున్నావు ?<br /><br />అశోక్ – నాన్నా, ఆశా, గౌరీ అందరూ వినండి ! నా కల గురించి చెప్తాను శ్రధ్ధగా వినండి . అది విన్నాక నేను ఎలా మసలుకోవాలో, మనం ఎలా మనుగడ సాగించాలో తేల్చి చెప్పండి.<br /><br />( అంటూ అశోక్ ఆశ , గోవిందయ్యల భూజల మీదుగా చేతులు వేసి, గౌరి అనుసరిస్తూ ఉండగా మధ్య ద్వారం వైపు వెల్తూ ఉండగా స్టిల్ --)<br /><br />( తెరలోంచి భజ గోవింద శ్లోకాలు వినబడతాయి )<br /><br />శ్లోకం --- భజ గోవిందం, భజ గోవిందం / భజ గోవిందం మూఢమతే !<br /> సస్సంగత్వే నిస్సంగత్వం / నిస్సంగత్వే నిర్మోహిత్వం<br /> నిర్మోహిత్వే నిశ్చల తత్వం / నిశ్చల తత్వే నిర్మల బుధ్ధిః<br /><br />తాత్పర్యం --- సజ్జనులారా ! సత్సంగత్వం ద్వారా , జీవితంలో భ్రమలని తొలగించుకొని , నిశ్చల బుధ్ధిని పొందవచ్చు.<br /><br />( తెర పడుతుంది )<br /><br />*************<br />************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-4018241587552740977?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-18977705446257375152011-09-04T11:02:00.004+05:302011-09-04T11:10:09.476+05:30 <br /> <br />గోవిందయ్య --- అశోక్;లో మార్పు వస్తుందంటావా ఆశా ? <br /> <br />ఆశా --- పురుషుడికి స్త్రీ అవసరం చాల ఉంటుంది మామయ్యగారూ ! నా దగ్గరనుండి అవన్నీ పొందాలంటే అతను తనని తాను మార్చుకోక తప్పదు. మీరు చూస్తూ ఉండండి.. <br /> <br />గోవిందయ్య --- నువ్వు ధైర్యంతో నిలబడి ,దానిని ఒక యఙ్ఞం లాగ నిర్వహించవమ్మా, నా సహకారం నీకు ఎప్పుడూ ఉంటుంది ! <br /> <br />( అశోక్ మధ్య ద్వారం నుండి ప్రవేశిస్తాడు ) <br /> <br />అశోక్ --- ఏమిటీ, ఏదో యఙ్ఞం అంటున్నారు ? <br /> <br />గోవిందయ్య – (గతుక్కుమంటాడు తరువాత సర్దుకొని) మరేం లేదురా అబ్బాయ్ ! మన ప్రక్క వీధిలో గాయత్రీ యఙ్ఞం నిర్వహిస్తున్నారు, అమ్మాయితో నేను ఆ విషయమే చర్చిస్తున్నాను. <br /> <br />అశోక్ ---- మీ ఇద్దరి మధ్య ఏ యఙ్ఞం నడుస్తోందో నాకు అర్థమయింది నాన్నగారూ ! ( అని భావుకతతో ) ఒక యజమానిగా నేనీ ఇంటి సుఖ సంతోషాలకి ఎలాంటి లోటు కలగనివ్వను. ఇది నా ప్రతిఙ్ఞగా తీసుకోండి నాన్నగారూ, నేనీ రోజు నుండి ఒక వృక్షంగా మారిపోతాను. <br /> <br />ఆశ --- ఏమంటున్నారండీ, వృక్షం లాగ మారడమేమిటి ? <br /> <br />అశోక్ --- ( గోలెంలో ఉన్న ఒక మొక్క దగ్గర నిలబడి ) అవును ఆశా ! నిజమే చెప్తున్నాను. ఈ మొక్కలని చూసావా ఆశా, ఇవి కార్బన్ డయాక్సైడ్ లాంటి విష వాయువులని పీల్చుకొని, ప్రాణ వాయువుని మనకి ఇస్తాయి కదా , అదే విధంగా నేను ఈ రోజు నుండి ఆఫీసు పనిలో విషవాయువులని సంగ్రహించి, మన ఇంట్లో సుఖ సంతోషాలని నెలకొల్పుతాను. నేను వృక్షంగా మారిపోయి, నీ కలలని సాకారం చేస్తాను ఆశా ! ( అని వీధిలోకి వెళ్లిపోతాడు ) <br /> <br />( ఆశ, గోవిందయ్య కొంత సేపు మౌనంగా ఉండిపోతారు.) <br /> <br />ఆశ --- మామయ్యగారూ, ఈయన మన మాటలని విన్నట్లున్నారు. <br /> <br />గోవిందయ్య --- ఎప్పుడు ఎలా విన్నాడన్నది అప్రస్తుతం ఆశా ! ఈ రోజు నుండి మన ఇంటికి ---- <br /> <br />ఆశ --- మంచి రోజులు వచ్చాయంటారా మామయ్యగారూ ? <br /> <br />గోవిందయ్య --- అందుకు సందేహ మేముందమ్మా ? <br /> <br />ఆశ --- నిజమే మామయ్యగారూ, మన ఇల్లు లక్ష్మీ ధామం కానుంది.. <br /> <br />( ఇద్దరూ నవ్వుకొంటూ ప్రసన్న ముద్రలో స్టిల్ అయి విగ్రహాలలా నిలబడి పోతారు.) <br /> <br />( అదే సమయానికి నేపథ్యం నుండి కొన్ని శ్లోకాలు వినిపిస్తాయి ) <br /> <br />శ్లోకం --- భజ గోవిందం, భజ గోవిందం / గోవిందం భజ మూఢమతే ! <br /> సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే, నహి నహి రక్షతి ఢుంగృత్ కరణే !! <br /> భజ గోవిందం, భజ గోవిందం / గోవిందం భజ మూఢమతే ! <br /> <br />( ఇద్దరూ తెప్పరిల్లుతారు ) <br /> <br />ఆశ --- మామయ్యగారూ ఈ శ్లోకాలు ఎక్కడ నుంచి వినిపిస్తున్నా యంటారు ? <br /> <br />గోవిందయ్య --- చెప్పాను కదమ్మా , మన ప్రక్క వీధిలో గాయత్రీ యఙ్ఞం జరుగుతోందని , ఆ శాలలో ఇలాంటి శ్లోకాలు వేయడం మామూలే ! <br /> <br />ఆశ --- సరే మామయ్యగారూ, మీరు సంతకి వెళ్లే సమయమైంది. <br /> <br />గోవిందయ్య --- నిజమేనమ్మా, ( అంటూ రెండు సంచీలు పట్టుకొని వీధిలోకి వెళ్తాడు. <br /> <br />( ఆశ మధ్య ద్వారం లోకి వెళ్తుంది ) <br /> <br />( సమయం గడిచిందనే సంకేతంగా స్టేజి మీద లైట్లు ఒక్కసారిగా డిమ్ అయి మళ్లీ వెలుగుతాయి ) <br /> <br />( గౌరి స్కూలు బేగుతో వీధి ద్వారం లోంచి వస్తుంది ) <br /> <br />గౌరి --- అమ్మా, అమ్మా ! <br /> <br />ఆశ --- ( పడక గది లోంచి ప్రవేశించి ) ఏమిటమ్మా, అంట హడావుడి పడి పోతున్నావు, టిఫిన్ తింటావా? <br /> <br />గౌరి --- నాన్నగారు ఆఫీసు నుండి వచ్చే వేళ అయింది కదమ్మా, నేను నాన్నా కలిసే తింటాం. <br /> <br />ఆశ --- అరెరే నువ్వు మీ నాన్న కూచివన్న మాటే మరచిపోయానే, సరే లోపలికి వెళ్లి ముందు నీ స్కూలు యూనిఫారం మార్చుకో, పద--- ( అంటూ గౌరిని తీసుకొని మధ్య ద్వారం నుండి వెళ్తుంది ) <br /> <br />( అశోక్ వీధిలోంచి ప్రవేశిస్తాడు , చేతిలో ఒక చీర పాకెట్ ఉంటుంది ) <br /> <br />అశోక్ --- ఆశా. ఓ ఆశా ! <br /> <br />ఆశ ---( ప్రవేశించి ) ఏం తెచ్చారండీ ? <br /> <br />అశోక్ --- నీ కోసం చీర తెచ్చాను.( అంటూ పేకట్టు ఆశ చేతికి ఇస్తాడు ) <br /> <br />ఆశ – (దానిని విప్పి చూస్తుంది ) అరె, పట్టు చీరలాగ ఉందే, చాల బాగుంది, ఎంత అయిందండీ, ( అని లేబిల్ని చూసి ) వెయ్యి రూపాయలా !? ఎలా కొన్నారండీ, జీతం డబ్బుల్తో కాదు కదా-- ? <br /> <br />అశోక్ – (పర్సు ఆమె చేతికిచ్చి ) చూసుకో ! <br /> <br />( ఆశ పర్సు తెరచి డబ్బులు లెక్కిస్తుంది ) <br /> <br />ఆశ --- జీతం సొమ్ములు పూర్తిగానే ఉన్నాయే ! మరి ఈ చీర ఎలా వచ్చింది. మీ పై సంపాదనతోనా ? <br /> <br />అశోక్ – అవును నీతో చెప్పే వెళ్లాను కదా, నేను చెట్టునయి-- పోతానని--- <br /> <br />ఆశ --- పొండి, హాస్యానికైనా హద్దు పద్దు ఉండాలి. --- ( అని ) గౌరీ – గౌరీ --- <br /> <br />( గౌరి ప్రవేశం స్కూలు దుస్తులు కాక వేరే బట్టలు కట్టూకొని వస్తుంది ) <br /> <br /> ఆశ --- గౌరీ ! <br /> <br />గౌరి ---ఏంటమ్మా ? <br /> <br />ఆశ --- గౌరీ, నాన్నగారి పర్సు అలమారాలో పెట్టేయ్. నేను పక్కింటీ పిన్ని గారికి ఈ చీర చూపించి వస్తాను – అన్నట్లు నాన్నగారికి టీ పెట్టి ఉంచాను, అది గ్లాసులో పోసి ఇచ్చెయ్యి. సరేనా ? <br /> <br />గౌరి--- అలాగేనమ్మా ! ( అని పర్సు పట్టుకొని పడక గదిలోపలికి వెళ్తుంది ) <br /> <br />ఆశ --- (అశోక్;తో) ఏమండీ !మీరు టీ త్రాగేసి గౌరితో మాట్లాడుతూ ఉండండి. నేను ఇప్పుడే వచ్చేస్తాను. <br /> <br />( అంటూ వీధిలోకి చీర పేకట్టుని తీసుకొని వెళ్తుంది ) <br /> <br />( గౌరి ప్రవేశం, చేతిలో టీ గ్లాసు పట్టుకొని) <br /> <br />గౌరి ---- నాన్నగారూ, టీ తీసుకోండి. <br /> <br />( అశోక్ ఆమె చేతిలోని తీసుకొని త్రాగుతాడు ) <br /> <br />గౌరి --- నాన్నగారూ, నా కోసం ఏం తెచ్చారు ? <br /> <br />అశోక్ ---- నీ కోసం లాజెన్సు తెచ్చానమ్మా ! <br /> <br />గౌరి --- నేను ర్గు పళ్లు తమ్మని చెప్పాను కదా ? <br /> <br />అశోక్ – పొరపాటు అయిపోయిందమ్మా, కాని నేను తెచ్చిన లాజెన్సు రేగు పళ్ల రసంతో చేసినవే నమ్మా. తిని చూస్తే నీకే తెలుస్తుంది. <br /> <br />గౌరి – అలాగయితే ఆ లాజెన్సుని మీ జేబులోనే ఉండనివ్వండి. <br /> <br />అశోక్ ---- ఏమమ్మా , కోపం వచ్చిందా ? <br /> <br /> గౌరి --- లేదు, నాన్నగారూ ! ఇవాళ ఒక చక్కటి ఆట ఆడుదాం, మీరు చెట్టులా మారిపోయి అలా నిలబడండి, నేను మీ మీదకి ఎక్కి, ఆ లాజెన్సుని తీసుకొంటాను, సరేనా ? <br /> <br />అశోక్ --- అలాగే ! ఈ చెట్టు ఆట నీకు ఎవరు నేర్పారమ్మా ? <br /> <br />గౌరి --- ఇవాళ క్లాసులో చెట్టు పాఠం చెప్పారు నాన్నా , చెట్లు మనకెన్నో రకాలుగా సహాయం చేస్తాయి తెలుసా ? <br /> <br />అశోక్ – సరేనమ్మా, నీ కోసం రేగు చెట్టుగా మారతాను, మరి ఎక్కడ నిలబడమంటావ్ ? <br /> <br />( గౌరి , అశోక్ చెయ్యి పట్టుకొని స్టేజి అంతా తిరుగుతుంది, చివరకి ఒక మూల ఎంచుకొని అశోక్’కి చూపిస్తుంది ) <br /> <br />గౌరి – నాన్నా ! ఇదుగో ఈ మూల నిలబడండి. <br /> <br />అశోక్ --- చెట్టుగా నేనెప్పుడో అయుపోయానమ్మా గౌరీ , ఒక నడిచే చెట్టు;గా మారాను, ఈ రోజు నీ కోసం ఇక్కశ స్థిరమై పోతాను ( అంటూ ఔరి చూపించిన చోట నిలబడతాడు ) <br /> <br />( అశోక్ చెట్టులా నిలబదతాడు. గౌరి అతని మీదకి ఎక్కి అతని జేబులోని లాజెన్సుని తీసుకొంటుంది. క్రిందకి జారి వాటిని తింటుంది ) <br /> <br />గౌరి --- నాన్నగారూ, ఈ లాజెన్సు అచ్చు రేగు పళ్లలాగే ఉన్నాయి కొంచెం తియ్యగా, కొంచెం పుల్లగా ! <br /> <br />( అంటూ అశోక్ వైపు చూస్తుంది, అశోక్ మాట్లాడడు ) <br /> <br />గౌరి --- మాట్లాడవేం నాన్నా --- అన్నట్లు చెట్టుగా మారిపోయావు కదా, ఎలా ,మాట్లాడుతావ్ ? నాదే పొరపాటు, సరే ఎలాగూ చెట్టయు పోయావు కదా, కాసేపు నీతో ఆడుకొంటాను. <br /> <br /> ( గౌరి ఆ చెట్టు చుట్టూ తిరుగుతూ చప్పట్లు కొడుతూ పాట పాడుతుంది ) <br /> <br />గౌరి పాట ---- ఓ నా వృక్షమా , చక్కని వృక్షమా ! పళ్లు పువ్వులూ ఇచ్చేటి వృక్షమా! <br /> చల్లని నీడనీ , చక్కని గాలినీ ఎప్పుడూ ,ఆకు ఎడతెగక ఈయుమా !! <br /> <br />( ప్రవేశం ఆశ. చేతిలో చీర పాకెట్టుతో , వస్తూనే వాళ్లిద్దరినీ ఆ భంగిమలో చూస్తుంది.) <br /> <br />ఆశ --- గౌరీ ఏమిటే ఇది, ఏం చేస్తున్నావ్ ? <br /> <br />గౌరి --- అమ్మా , నాన్న నేను చెట్టు ఆట ఆడుతున్నామే, నాన్న చెట్టు అయిపోయాడే ! <br /> <br />ఆశ --- అలాగా, నీ చక్కటి చెట్టుని అడగ వలసినవి పళ్లూ, పూవులూ కాదే, రా ! నాతో కలిసి పాట పాడు. <br /> <br />( ఆశ , గౌరి ఇద్దరూ అశోక్ చుట్టూ తిరుగుతూ, చప్పాట్లు కొడుతూ పాట పాడుతారు ) <br /> <br />ఆశ + గౌరి – ( పాట )— ఓ నా వృక్షమా , చక్కని వృక్షమా ! చీరలూ దుస్తులూ సమకూర్చే వృక్షమా ! <br /> ధన ధాన్య సమృధ్ధి కలిగించే వృక్షమా , లక్ష్మీ ధామంగా ఇంటిని మార్చేటి వృక్షమా ! <br /> సుఖ శాంతి నిండేలా మమ్మల్ని దీవించు వృక్షమా !! ఓ నా వృక్షమా, చక్కని వృక్షమా !! <br /> <br />ఆశ --- గౌరీ, నీ చెట్టుని మళ్లీ నాన్నగా మార్చేయి.టిఫిన్ తినిపించేద్దాం, పాపం పొద్దున్న పప్పు ముద్ద తిని వెళ్లారు. <br /> <br />( ఆశ వంటింట్లోకి వెళ్తుంది ) <br /> <br />గౌరి --- నాన్నా, ఓ నాన్నా ! ఆట ముగిసింది, <br /> <br />( అశోక్ మాట్లాడడు అలాగే నిల్చొంటాడు) <br /> <br />గౌరి – నాన్నగారూ , ఆట అయిపోయింది, రండి మళ్లీ మా మంచి నాన్నగా మారిపోండి. <br /> <br />( అశోక్ మాట్లాడడు అలాగే నిల్చొంటాడు) <br /> <br />గౌరి – నాన్నా, ప్లీజ్ రండి టిఫిన్ తిందాం. <br /> <br />( అశోక్ మాట్లాడడు అలాగే నిల్చొంటాడు) <br /> <br />గౌరి --- ( ఏడుస్తుంది ) అమ్మా ! నాన్న నిజంగానే చెట్టు అయిపోయాడే !! <br /> <br />ఆశ – (మధ్య ద్వారం లోంచి వస్తుంది ) ఏమయిందే ? <br /> <br />గౌరి -- ( ఏడుస్తూ ) అమ్మా ! నాన్న నిజంగానే చెట్టు అయిపోయాడే !! <br /> <br />ఆశ --- నాన్న చెట్టు అయిపోవడమేంటే ? ఏమండీ మీకు ఇదేమైనా న్యాయంగా ఉందా ? ఆట ముగిసింది, మళ్లీ మనిషిగా మూరిపోండి. <br /> <br />(అశోక్ నిరుత్తరుడై స్థిరంగా ఉంటాడు ) <br /> <br />ఆశ – గౌరీ, మీ నాన్న నిల్చొనే నొద్ర పోతున్నారే ! పద అతన్ని కుదిపి, కదిపి లేవనెత్తుదాం. <br /> <br />( ఆశ, గౌరి, అశోక్;ని పట్టుకొని తోసి లాగి కిత కితలు పెట్టి ప్రయత్నం చేస్తారు ). <br /> <br />(అశోక్ నిరుత్తరుడై స్థిరంగా ఉంటాడు ) <br /> <br />ఆశ – ఏమండీ లెండి, ఎందుకలా మమ్మల్ని ఏడిపిస్తారు? <br /> <br />(అశోక్ నిరుత్తరుడై స్థిరంగా ఉంటాడు ) <br /> <br />ఆశ --- గౌరీ, పదవే, నువ్వో కాలు నేనొక కాలు పట్టూకొని లాగుదాం. ఎలా కదలరో చూస్తాను. <br /> <br />( ఆశ గౌరి అశోక్ చెరొక కాలు పట్టుకొని లాగుతారు.అశోక్;లో చలనం ఉండదు. పైపెచ్చు వాళ్లిద్దరూ స్టేజి పైన బొక్కా బోర్లా పడతారు ) <br /> <br />గౌరి – (కూర్చొనే )అమ్మా ! నాన్న నిజంగానే చెట్టు అయిపోయాడా అమ్మా ? <br /> <br />ఆశ --- ( కూర్చొనే ) గౌరీ , నీకేం జవాబు చెప్పాలో తెలియడం లేదే , నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు ! <br /> <br />( చెట్టుగా మారిన అశోక్ పైన ఒక గ్రీన్ స్పాట్ లైటు పడుతుంది. తక్కిన స్లేజి లైట్లు డిమ్ అవుతాయి. ఆశ , గౌరి అలాగే కూర్చొన్న భంగిమలోనే స్టిల్ అవుతారు ) <br /> <br />( గ్రీన్ స్పాట్ లైటు పడగానే అశోక్;లో చలనం వస్తుంది. అశోక్ ,ఆశ—గౌరిల చుట్టూ ఒకసారి ప్రదక్షిణం చేసి, వాళ్ల కి వెనకగా, ప్రేక్షకులకి ఎదురుగా నిలబడతాడు ) <br /> <br />అశోక్ --- గౌరీ ! నువ్వు కాదమ్మా నన్ను చెట్టుని చేసింది. ఇదుగో ఈ మామా కోడళ్లు నన్ను ఇదివరకే చెట్టుగా మార్చేసారు. నువ్వింకా చిన్న పిల్లవమ్మా, నీకు అర్థం కాదు, నీకు అర్థమయే వయసు వచ్చినప్పుడు నేనెందుకు చెట్టుగా మారానో తెలుస్తుందమ్మా, అప్పుడు నన్ను క్షమించ గలవమ్మా ! <br /> <br />( అశోక్ ఆశ దగ్గరగా వచ్చి నిలబడతాడు.) <br /> <br />ఆశ --- ఏమన్నావ్ ఆశా ! ఏమన్నావ్ , భార్య ప్రేమని పొందాలంటే , భర్త పై సంపాదన తేక తప్పదని అన్నావు కదూ! ఇప్పుడు చూపించు , ఇప్పుడీ చెట్టుని ప్రేమించ గలవా ఆశా ? ప్రేమ అనేది వస్తు వినిమయం ద్వారా కలిగేది కాదని ఎప్పుడు తెలుసుకొంటావు ? ఇప్పుడు చెయ్యి నీ ఇచ్చి పుచ్చుకొనే వ్యాపారం !! <br /> <br />( అని నవ్వుతూ తిరిగి తన గ్రీన్ స్పాట్ దగ్గరకి వెళ్తాడు.స్పాటు ఆరిపోతుంది అశోక్ తిరిగి చెట్టులాగ స్థిరమయి పోతాడు.) <br /> <br />( స్టేజి మీద లైట్లు బ్రైట్ అవుతాయి. ఆశ గౌరిలలో చలనం వస్తుంది ) <br /> <br />( ప్రవేశం – గోవిందయ్య. చేతిలో ఖాళీ సంచులు ఉంటాయి ) <br /> <br />గోవిందయ్య --- ఏమిటమ్మా, ఆశా ఏమయింది ? <br /> <br />ఆశ – ( దుఃఖంతో ) మీ అబ్బాయి --- మీ అబ్బాయి –చెట్టయిపోయారు మామయ్యగారూ ! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-1897770544625737515?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-57572710690931891852011-09-01T16:16:00.001+05:302011-09-01T16:17:45.382+05:30 <br /> <br />(అవినీతి నిర్మూలన కఠినాతి కఠినమైన చట్టం వల్ల కేవలం అదుపు లోకి మాత్రమే వస్తుంది., దాని అంతం మన మనసుల్లో పరివర్తన వల్లనే సాధ్యమవుతుంది . ‘అన్నా’ సందేశాన్ని చాటే నాటిక ఇది.) <br /> <br />ఇందులోని పాత్రలు ----- ౧ . అశోక్, ౨. ఆశ. ౩. గౌరి. ౪. గోవిందయ్య.౫. ఒక డాక్టరు. ౬. ఒక జర్నలిస్టు. ౭. ఒక కూలీ. <br /> <br />పాత్ర పరిచయం --- గౌరి --- ఎనిమిదేళ్ల బాలిక : అశోక్ --- గౌరి తండ్రి, మధ్య తరగతి గృహస్థు : ఆశ --- గౌరి తల్లి: గోవిందయ్య – అశోక్ తండ్రి : ఇక తక్కిన పాత్రలు--- డాక్టర్, కూలీ, జర్నలిస్టు <br /> <br />(దృశ్యం - అశోక్ ఇల్లు. కుడి వైపు వింగు వీధిలోకి , ఎడమ వైపు వింగు ఇంటిలోని పడక గది లోకి .మధ్య నుండే వింగు వంట గదికి దార తీస్తాయి. వేదిక ఆ ఇంటి చావడి. కొన్ని మొక్కల గోలేలు , వంట ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఒక దొండ పాదు ఉంటాయి ) <br /> <br />( సమయం --- ఉదయం ఎనిమిది గంటలు ) <br /> <br />( అశోక్ గడ్డానికి షేవింగ్ క్రీము రాసుకొని , పడక గది గుమ్మం ముందు నిలబడి క్షవరం చేసుకొంటు ఉంటాడు. ఆశ వంటింటి గుమ్మం దగ్గర కూర్చొని , తన కూతురు గౌరికి జడలు వేస్తూ ఉంటుంది. గౌరి చేతిలో పలక పట్టుకొని బలపంతో దాని మీద ఏదో బొమ్మ గీస్తూ ఉంటుంది. వీధి గుమ్మం దగ్గర గోవిందయ్య నిలబడి జంధ్యాన్ని వడుకుతూ ఉంటాడు. ఇలా మూడు వింగుల దగ్గరా నలుగురు పనిలో పడి దీక్షగా చేస్తూ కనిపిస్తారు) <br /> <br />ఆశ ---- ఒక్క నిమిషం స్థిరంగా కూర్చోలేవా గౌరీ ! ఆ పిచ్చి బొమ్మలేవో ఇప్పుడే వెయ్యాలా ? ఇలా అయితే నేను నీ జడలు ఎలా వేస్తాను ? ఆదరా బాదరాగా జడ వేసి పంపిస్తే , చూసిన వాళ్లు , మీ అమ్మ ఎలాంటిది బాబూ, జడలు కూడా వెయ్యడం రాదు అని అనడానికా ? <br /> <br />గౌరి --- నేనెక్కడ కదుల్తున్నానే , నువ్వే నా జుత్తు పట్టకొని ఇటూ అటూ గుంఉతున్నావు. <br /> <br />ఆశ --- అమ్మో , నువ్వు మాటలు కూడా నేర్చావే ! పలక కింద పెట్టి నోరు మూసుకొని చేతుల మీద చేతులు వేసి కట్టుకొని కూర్చో , నేనే జుత్తు పట్టుకొని లాగుతున్నానో, నువ్వే కదుల్తున్నావో తెలుస్తుంది.. <br /> <br />గౌరి --- అంటే వివేకానందుడి లాగానా ? <br /> <br />ఆశ ---- అవును అలాగే ! <br /> <br />గౌరి --- ఊ హు , నేనీ బొమ్మ వేసి టీచర్’కి చూపించాలి. తరవాత వేయడానికి టైము లేదు. <br /> <br />అశోక్ – గౌరీ ! ఏమిటమ్మా ఆ బొమ్మ ? <br /> <br />గౌరి --- ( ఉత్సాహంగా) ఒక చెట్టు బొమ్మ నాన్నా ! చెట్టు ముదలు , కాండము, శాఖలు, ఆకులు, ఇంకా పువ్వులు కాయలు అన్నీ వేయాలి. ( ఆ మాటలని గౌరి వివేకానందుని భంగిమలో చెప్తుంది. ఆశ అదే అదనని గౌరి జడ అల్లి, రిబ్బన్లు కడుతుంది ) <br /> <br />అశోక్ --- ఇంతకీ ఏ చెట్టు బొమ్మ వేస్తున్నావమ్మా ? <br /> <br />గౌరి --- రేగు చెట్టు బొమ్మ వేస్తున్నాను నాన్నా, నాన్నా, నాన్నా, నువ్వు ఆఫీసు నుంచి వచ్చేటప్పుడు నా కోసం రేగు పళ్లు తీసుకొని వస్తావా, అవంటే నా కెంతో ఇష్టం. <br /> <br />అశోక్ – అలాగే తల్లీ, తప్పక తీసుకొని వస్తాను. <br /> <br />ఆశ – గౌరితో పాటు మీ బుర్ర కూడా పాడయి పోయిందా ఏం ? శ్రీ పంచమి నాడు సరస్వతీ పూజ చేయందే , రేగు పళ్లు తినవచ్చా ? ( అని గౌరిని లేవనెత్తి ) తప్పమ్మా గౌరీ, సరస్వతీ దేవి పూజ చేయందే రేగు పళ్లు తింటే చదువు రాదు, తెలిసిందా ? <br /> <br />అశొక్ --- అరే ఆశా , నువ్వు లక్ష్మీ దేవి పూజారిణివి కదా ! హఠాత్తుగా సరస్వతీ దేవి నీ బుర్రలో ఎలా దూరింది ? <br /> <br />ఆశ --- ఏం చెయ్యమంటారు, మిమ్మల్ని కట్టుకొన్నాక ఎలా తప్పుతుంది ? ( అని గోవిందయ్యతో ) చూసారా మావయ్యగారూ, కొంచెమైనా లక్ష్మీ దేవి ధ్యాస లేదితనికి ! లక్ష్మి వారం నాడే గడ్డం గీసుకోవడం మొదలు పెట్టారు. ఇక లక్ష్మిని రమ్మంటే ఎలా వస్తుంది ? నేను చెప్తే ఎలాగూ వినరు, కాస్త మీరైనా చెప్పండి. <br /> <br />గోవిందయ్య -- నిజమేన్రా అశోక్ ! అమ్మాయి చెప్పిన దాంట్లో అర్థం ఉంది. లక్ష్మి వారం నాడు , అదీ జీతాలిచ్చే రోజు క్షవరం చేసుకొంటే సిరి ఇంట నిలవదు. <br /> <br />అశోక్ --- ఎందుకని నాన్నగారూ ? <br /> <br />గోవిందయ్య --- ఎందుకని ఎదురు ప్రశ్న ఏమిట్రా ? అలా చేస్తే లక్ష్మీ దేవిని అవమానించినట్లు అవుతుంది, ఇక ఇంట్లో నిలవమంటే ఎలా ---? <br /> <br />అశోక్ – అవన్నీ కట్టు కథలు నాన్నగారూ, నిజం చెప్పాలంటే గడ్డం పెంచుకొని అసహ్యంగా ఉండడమే దరిద్ర లక్షణం. <br /> <br />గోవిందయ్య – నువ్వన్న మాటా నిజమేన్రా అబ్బాయ్ , కాని దేనికదే కరక్టు. గడ్డం గీసుకోవలసిందే, కాని లక్ష్మి వారం నాడు కాదు. <br /> <br />అశోక్ --- ( గడ్డం గీసుకోవడం ముగించి, ముఖానికి అంటిన సబ్బుని టవల్’తో తుడుచుకొంటూ ) నాన్నగారూ ! ఈ మాటలన్నీ మనుష్యులకి , ధనం పట్ల ఎరుక కలిగి ఉండడానికి ఏర్పరిచినవి. ధనాన్ని అపవ్యయం చేయడమే దరిద్రానికి కారణమవుతుంది. అంతే గాని గడ్డం గీసుకోవడానికీ దీనికీ సంబంధం లేదు.. <br /> <br />ఆశ ---( ఆమెకీ సంవాదం నచ్చదు, తన విసుగుని గౌరి మీద చూపిస్తుంది. గౌరి రెక్క పట్టకొని లాగుతూ --) గౌరీ, పదవే లోపలికి వెళ్లి అన్నం తిందువు గాని, -- ( అంటూ గౌరిని తీసుకొని వంటింటి ద్వారం నుండి లోపలికి పంపిస్తుంది ) (గౌరి వెళ్లాక ) – ఏమండీ, ధనాన్ని అపవ్యయం చెయ్యడం తప్పని మీరు ఒప్పుకున్నట్లే కదా ? <br /> <br />అశోక్ --- అవును ఆశా ! <br /> <br />గోవిందయ్య --- అపవ్యయం మాట అలా ఉంచరా, మితవ్యయం గురించి నీ అభీప్రాయం ఏమిటి ? <br /> <br />అశోక్ --- మితవ్యయం మంచిదే అంటే , లోభిని ప్రశంశించినట్లే అవుతుంది నాన్నగారూ ! <br /> <br />ఆశ --- లోభ గుణం కూడా మంచిదేనండి. కాని అది ఖర్చు పట్ల కాక ఆదాయం పట్ల చూపించ గలగాలి. <br /> <br />అశోక్ --- అంటే నీ ఉద్దేశం ఏమిటి ఆశా ? <br /> <br />ఆశ --- నెలంతా ఆఫిసులో రెక్కలు ముక్కలు చేసుకొని కేవలం జీతపు రాళ్లు మాత్రం తెస్తున్నారు మీరు ---- <br /> <br />అశోక్ --- ( ఆశ మాట మధ్యలో అడ్డుపడి ) అవును నిజమే, జీతం కాక మరేం వస్తుంది, ఇంకా ఏం తెమ్మంటావ్ ? <br /> <br />ఆశ --- ( గోముగా ) నేను చెప్పే మాట సరిగా అర్థం చేసుకోండి, జీతం ఎలాగూ వస్తుంది అది కాక పై సంపాదన ఏదీ రాదంటారా ? <br /> <br />అశోక్ – (కోపంగా ) ఆశా నువ్వు మాట్లాడేదేమిటో, నీకు అర్థమవుతోందా ? <br /> <br />గోవిందయ్య – (కలగ జేసుకొని ) అది కాదురా అబ్బాయి, కోడలు ఇప్పుడు కాని మాట ఏం అందని అలా కోపగిస్తావ్ ? నీ ఆఫీసు సీటు , ‘కామధేనువు ’ లాంటిది. ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు కనక వర్షం కురిపిస్తుంది , కాదంటావా ? <br /> <br />అశోక్ --- మీ మాటలు ఇప్పుడు అర్థమయ్యాయి. ( భావుకతతో ) లంచం, లంచం—లంచం , లంచం తీసుకోవడమే దరిద్రానికి ముగింపు అంటారా ? <br /> <br />( గోవిందయ్య, ఆశ , అశోక్ చెరో ప్రక్కా చేరి నిలబడతారు. ఆ తరువాత ఇద్దరూ ఒకే సారి మాట్లాడతారు ) <br /> <br />గోవిందయ్య + ఆశ --- అవును లంచం పాపం కాదు, సమాజానికి సేవ చేసే పుణ్య కార్యం , ఆ సేవలో ఇచ్చి పుచ్చుకోవడం అందరూ చేస్తున్నదే ! <br /> <br />అశొక్ – కాదు , కానే కాదిది పుణ్య కార్యం, ఆత్మాభిమానాన్ని హత్య చేస్తేనే కాని వీలుకాని పని. లంచం చేపట్టడానికి నేను నడుం కట్టలేను. <br /> <br />ఆశ --- ( నిరాశ చెంది విసుగుతో ) అయితే మీరు కూడా వినండి, నేను కూడా నా ఆత్మాభిమానాన్ని చంపుకొని మీతో సంసారం చెయ్యలేను. <br /> <br />అశోక్ --- అంటే ? <br /> <br />ఆశ --- ఏముంది, పెళ్లాన్ని అయినందుకు మీకు వండిపెట్టి సేవలు చేస్తాను, కాని భార్య మాత్రమే ఇవ్వ గలిగే అమూల్యమైన ప్రేమాభిమానాలు అందించలేను, భార్య ప్రేమని పొందడమనేది భర్త యొక్క అదనపు సంపాదన అర్థమయిందా ? <br /> <br />అశోక్ -- ఆశా, నువ్వేమంటున్నావో తెలుసా ? <br /> <br />ఆశ – నేను మీ భాషలోనే మాట్లాడుతున్నాను. ఇకు ఏది ఆదర్శమో నాకూ అదే ఆదర్శం , లంచం లేనిదే నా ఆత్మార్పణ చేసుకోలేను.( అంటూ వంటింటి లోకి వెళ్లిపోతుంది ) <br /> <br />( అశోక్ ఆమె మాటలకి స్తబ్ఢుడై నిలబడి పోతాడు ) <br /> <br />( గౌరి ఆశ వెళ్లిన ద్వారం నుండే వెలుపలికి వస్తుంది, ఆమె వీపుకి స్కూలు బేగు తగిలించి ఉంటుంది ) <br /> <br />గౌరి --- నాన్నా ! మీ కోసం ఈ రోజు వేడి నీళ్లు పెట్టలేదంట, చన్నీళ్ల తోనే స్నానం చెయ్యమని అమ్మ చెప్పమంది. ( అంటూ వీధి లోకి వెళ్లిపోతుంది ) <br /> <br />అశోక్ – (తనలో ) సరే ఆశా, ఈ రోజు నీకు లొంగక, చన్నీళ్లతోనే నా ఆత్మని శాంతింప చేసుకొంటాను. <br /> <br />( అంటూ అశోక్ పడక గదిలోకి వెళ్తాడు. ఆశ వంటింట్లోంచి వస్తుంది. రెండు నిండు సంచీలని రెండు చేతులతోనూ పట్టుకొని వస్తుంది. ఆ రెండు సంచీల లోనూ దొండకాయలు ఉంటాయి. ఆశ ఆ సంచీలని గోవిందయ్యకి అందిస్తుంది. గోవిందయ్య వాటిని అందుకొని క్రింద పెడతాడు. ఒక సంచీ లోంచి కొన్ని దొండాకాయలు చేతిలోకి తీసుకొంటాడు ) <br /> <br />గోవిందయ్య --- దొండాకాయలు లేతగా దోరగా ఉన్నాయమ్మా ! వీటిని ఈ పట్నంలోనే అమ్మితే మంచి లాభం వస్తుంది. <br /> <br />ఆశ --- ఏం చేస్తాం మామయ్యగారూ ! ఈ పట్నం లోనే అమ్మితే , అతనికి తెలియకుండా ఉండదు. పెరట్లో కాచిన కూరగాయలు అమ్మడం అతని ఆదర్శాలకి విరుధ్ధం కదా ! మీరు వాటిని ---- <br /> <br />( ఆశ ఆ మాటలు అంటూ ఉండగానే వంటింట్లోంచి కుక్కరు విజిల్ వేస్తుంది. <br /> <br />గోవిందయ్య --- చింతించకమ్మా ! ఈ రోజు దగ్గరలోని పల్లెలో సంత ఉంది. అశోక్ ఆఫీసుకి వెళ్ళిన వెంటనే నేను వీటిని తీసుకొని బస్సులో అక్కడికి వెళ్లి వీటిని అమ్మేస్తాను. అన్నట్లు వీటీని తూకం వేయించావా ? <br /> <br />( మళ్లీ వంటింట్లోంచి కుక్కరు విజిల్ వేస్తుంది ) <br /> <br />ఆశ – మామయ్యగారూ ! కుక్కరులో పప్పు , కూర రెండూ పెట్టాను. పప్పులో నీళ్లు ఎక్కువే ఉన్నాయి.కాని కూర అడుగంటి పోతుందేమో ! వెళ్లి చూసి వస్తాను—( అంటూ లోపలికి వెళ్తుంది ) <br /> <br />గోవిందయ్య --- ( తనలో ) ఇవి అశోక్ కంట పడకుండా దాచాలి, లేక పోతే గడబిడ అవుతుంది. ( గోవిందయ్య ఆ సంచీలని తన పై పంచె ఉత్తరీయంతో కప్పి, మొక్కల మాటున దాస్తాడు) <br /> <br />( మధ్య ద్వారం నుండి ఆశ వస్తుంది. ఆమె చేతిలో చిన్న ఖాళీ సంచీ ఉంటుంది ) <br /> <br /> ఆశ – మామయ్యగారూ ! కూర నేననుకొన్నట్లుగానే కుక్కరు గిన్నెకి అంటుకొని పోయింది. ఉత్త పప్పుతో అతనికి భోజనం ఎలా పెట్టను ? <br /> <br />గోవిందయ్య – కాసిన్ని దొండకాయలు తీసి వేయించెయ్యవమ్మా ! <br /> <br />ఆశ --- అవి పది కిలోలకి కొంచెం తక్కువగా ఉన్నాయి మామయ్యగారూ ! మరికొన్ని తీసేస్తే అవి ఇంకా తగ్గిపోతాయి, మీకు వాటిని అమ్మడం కష్టమవుతుంది. <br /> <br />గోవిందయ్య --- అయితే ఇప్పుడేం చెయ్యమంటావ్ ? <br /> <br />ఆశ --- మామయ్యగారూ ! మనం పప్పు, ఆవకాయతో తినెయ్యవచ్చు, కాని అతనికి కూర కావాలిగా , అందుకని కొన్ని బంగాళా దుంపలు ఈ సంచీలో పట్టుకొని రండి . <br /> <br />గోవిందయ్య --- అలాగేనమ్మా ! ఆ మాత్రం దానికి దుంపలు కొనడం దేనికి, ప్రక్క ఇంట్లో అప్పు అడిగి తెస్తాను. <br /> <br />( అంటూ ఖాళీ సంచీ తీసుకొని వీధి లోకి వెళ్తాడు ) <br /> <br />ఆశ--- (తనలో) కోడలిని అర్థం చేసుకొనే మీ లాంటి మామయ్య దొరకడం నా అదృష్టం . మీ అబ్బాయికి మీ బుధ్ధులు రాలేదెందుకో మరి ! అయినా నేను ఓటమిని అంగీకరించను , అనుకొన్నది సాధించి తీరుతాను. అతనిని మన దారికి తెస్తాను. <br /> <br />( గోవిందయ్య బయటీ నుంచి దుంపల సంచీతో వచ్చి , దానిని ఆశ చేతికి ఇస్తాడు. ఆశ దానిని తీసుకొని మధ్య ద్వారం లోకి వెళ్తుంది. అశోక్ పడక గదిలోంచి వస్తాడు. ఆఫీసు డ్రెస్సులో ఉంటాడు. ) <br /> <br />ఆశోక్ --- ఆశా , నేను రెడీ ! <br /> <br /> ఆశ ---- ( వంటింట్లోంచే జవాబిస్తుంది.) కాస్త ఆగండి, కూర ఉడకగానే అన్నం వడ్డించేస్తాను. <br /> <br /> అశోక్ ---ఆలస్యం అయిపోతుంది, ఆశా ! ఇవాల్టికి పప్పుతోనే తినేస్తాలే, <br /> <br />( అంటూ వంటింటి ద్వారం లోకి వెళ్తాడు. ఆశ అక్కడినుంచే వస్తుంది. ) <br /> <br />ఆశ --- మామయ్యగారూ , రండి మీకు కూడా వడ్డించేస్తాను. <br /> <br />గోవిందయ్య --- అదేంటమ్మా , అశోక్’కి కూర వండ లేదా ? <br /> <br />ఆశ --- అవును మామాయ్యా , ఈ రోజు అతనికి పాపుతోనే అన్నం పెడతాను. ఈ రోజే కాదు అతను ఉత్త పప్పుతోనే భోజనం చేయడాని అలవాటు పడేలా చేస్తాను. అతని ఆదర్శాలు, సిధ్ధాంతాలు అన్నీ మంట కలిసే వరకూ ఈ అంతర్యుధ్ధం నడుస్తూనే ఉంటుంది. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-5757271069093189185?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-641857863967352272011-06-28T18:41:00.001+05:302011-06-28T18:42:17.362+05:30పది రోజులు తరువాత ఒక రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్లే దారిలో ఒక కుర్రాడు నన్ను ఆపి, ఒక ఉత్తరాన్ని చేతికిచ్చి, పరుగు తీసాడు. ఆశ్చర్యంతో ఉత్తరాన్ని చూసుకొన్నాను, నా పేరే ఉంది దాని మీద!<br /><br />కుతూహలంతో ప్రక్కనే ఉన్న మైదానం మీదకి వెళ్లి, లైటుస్తంభాన్ని ఆనుకొని ఉత్తరం తెరచాను.<br /><br />‘ ఎలా వ్రాయమంటావు తమ్ముడూ! ఈ ఉత్తరాన్ని, ఏమని వ్రాయాలి ?<br /><br />ఏదో ఒక దౌర్భాగ్యపు సంవత్సరం అది ! మధ్య తరగతి గ్రామం లాంటి ,‘ డొంకిన వలసలో’ ఆడపిల్లనై ,తల్లిని మ్రింగి పుట్టాను నేను.<br /><br />అయినా నా వ్యధాపూరిత బాల్య జీవితాన్ని గురించి వేరే చెప్పడం దేనికి ? ఎంత వర్ణించినా అది నీ ఊహా శక్తికి క్రిందుగానే ఉంటుంది !<br /><br />ఒకానొక పూర్ణిమా శరత్తులో, నా ఇరవై ఒకటవ ఏట, ఇల్లు విడిచి పరుగెత్తాను నేను ! ఒక కన్నెపిల్ల ఇల్లు విడిచి పోవడానికి కారణాలేముంటాయి గనుక ! సవతి తల్లి రాపిడి, తండ్రి ఏరికోరి తెచ్చిన ముసలి వరుడు, ఉబికే ఆశలు, ఉద్రేకాన్ని తీర్చలేని పేదరికం, --- వీటిలో ఏ ఒక్కటైనా చాలు.<br /><br />కాని నా దౌర్భాగ్య స్థితి ఏమని చెప్పమంటావ్ ? ఇవన్నీ కలిపి చుట్టుముట్టాయి నన్ను.<br /><br />పరిస్థితుల ఒత్తిడి నా మీద ఎంత తీవ్రంగా పని చేసిందంటే, రైల్వే స్టేషన్ వైపు నడిచాను నేను. ‘ రాయపూరు పాసింజరు’ వచ్చే సమయమయిందని, దాని విశ్రాంతి లేని చక్రాలు నాకు శాశ్వత విశ్రాంతి నివ్వగలవనే తృప్తితో !<br /><br />వరిచేల మధ్యనుండి , సన్నని కాలిబాట ద్వారా, వడివడిగా పరిగెడుతున్న నన్ను, ఏదో బలమైన చెయ్యి చేల మధ్యలోకి లాగింది !<br /><br />అంతే !<br /><br />నా మెదడు ఆలోచించడం , నా కళ్లు చూడడం, నా చెవులు వినడం మానేసాయి. ఒకటేమిటి సర్వేంద్రియాలు స్తంభించి పోయాయి. ‘అచేతనావస్ఠ’ అంటే అదే కాబోలు !<br />తిరిగి నా ఇంద్రియాలు నా స్వాధీనం లోకి వచ్చేసరికి ‘ విజయనగరం’ ప్ర్రైవేటు ఆస్పత్రిలో బెడ్ మీద ఉన్నను నేను. ! ఒళ్లంతా నొప్పులతో చితకగొట్టి నట్లుగా ఉంది !<br /><br />నా బెడ్డుకి దూరంగా ఉన్న ఒక నర్సు , మరొకరితో మాట్లాడితోంది--- “ హారిబుల్ రేప్ కేసు ! చాలా రక్త స్రావం జరిగింది పుష్టి అయిన శరీరం కాబట్టి, తట్టికోగలిగింది—ఒకడు కాదు --- ”<br /><br />ఆ పైన వినబడలేదు నాకు. ఏడ్చేందుకు కూడా వీలులేని స్థితి.<br /><br />నేను కళ్లు తెరవడం చూసిన ఆ నర్సు, గబగబా నాకేసి వచ్చింది. “ మీ మామయ్యగారట ! ఎవరో చూడడానికి వచ్చారు. రమ్మనమని చెప్పేదా ?” అంటూ నా అంగీకారంతో నిమిత్తం లేకుండానే వార్డ్ బయటికి వెళ్లిపోయింది.<br /><br />‘మామయ్యా ! ’ గుండె లొక్కసారిగా కొట్టుకొన్నాయి.‘ ఏ మామయ్య ?’<br /><br />ఇంతలో పొడుగ్గా , బలంగా ఉన్న మనిషి ఒకరు నా బెడ్డు దగ్గరగా వచ్చారు. బెడ్ దగ్గరగా స్టూలు లాగి కూర్చొన్నాడు.<br /><br />“ నా పేరు వెంకట చలం ! రైల్వేలో పని చేస్తున్నాను. నిన్న రాత్రి రాయపూరు పాసింజరు దిగిన నాకు, ‘ వరిచేల మధ్య అచేతనంగా పడి ఉన్న మీరు కన్పించారు. అక్కడనుండి విజయనగరం పోతున్న ట్రక్కుని ఆపి, ఈ ఆస్పత్రి అధికారులతో , నేను మీ మేనమామననీ, ఇల్లు విడిచి పోయిన మిమ్మల్ని ఆ స్థితిలో చూడగలిగాననీ, ఈ విషయం కోర్టు దాకా వెళ్తే, మీ జీవితం పాడై పోతుందనీ, చెప్పి ఒప్పించాను. ఈ నాలుగు గోడల మధ్య నుండి బయట పడేటంత వరకు నన్ను, ‘ మామయ్య’ అనే పిలవండి ! ఆ పైన కూడ, మీకు ఇంటికి వెళ్లడం ఇష్టం లేకపోతే నా తోటే వచ్చేయండి.”రుధ్ధమైన కంఠంతో ఎలాగో ఒకలాగ పూర్తి చేసాడు అతను.<br /><br />నువ్వు నన్ను నమ్ము తమ్ముడూ ! అదే నాకూ, చలం బాబుకీ జరిగిన తొలి పరిచయం ! హాస్పిటల్ ఆవరణ విడిచిన తరువాత ఏ దిక్కులేని నేను,చలాన్నే అనుసరించి ఇక్కడకు వచ్చాను.ఇది జరిగి ఇప్పటికి మూడు సంవత్సరాలైంది !<br /><br />అయితే ఈ మధ్యకాలం అంతా ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ, నిత్యావసరాలకి మించి మాట్లాడడం గాని, వ్యవహరించడం గాని చేయకుండా ఉండ గలిగామంటే, ‘ అదను దొరికితే చాలు అవాకులు, చెవాకులు’ పేలే లోకంతో పాటు, నువ్వు కూడా నమ్మవని నాకు తెలుసు !<br /><br />కొన్ని కొన్ని పూర్ణిమా శరత్తులలో అతను, ఉద్రేకంతో నా గదిలోకి వచ్చిన రోజులూ ఉన్నాయి.<br /><br />నిద్ర పట్టక ప్రక్క మీద దొర్లుతూ గదిలోకి వస్తూన్న అతనిని అడుగుల చప్పుడు విని, తెలియని ఆవేశానికీ, ఊహ కందని మధురానుభూతికీ లోనయి గట్టిగా కళ్లు మూసుకొనేదాన్ని !<br /><br />కొద్ది సేపటికి అతను వచ్చి నా మంచం మీద కూర్చొనే వాడు.<br /><br />‘అలాగే నన్ను దగ్గరకి తీసుకొని శ్వాస నిలిచిపోయేలా గట్టిగా నలిపేస్తే ఎంత బాగుండును !’ అనిపించేది.<br /><br />కాని ఎలా వ్రాయమంటావు తమ్ముడూ? !<br /><br />నా చెంపలకి చల్లగా తాకే అతని పెదాల తడి, మెడమీద మెల్లగా తగిలి, కితకితలు పెట్టే నిశ్వాసాల వేడి తప్ప, మరేదీ అనుభవంలోకి వచ్చేది కాదు !!<br /><br />అంతే ! మూడు సంవత్సరాల కాలంలో ఇంతకన్న ఎక్కువ జరగ లేదు మా ఇద్దరి మధ్య !<br /><br />అతని హృదయం నా మీద ప్రేమతో నిండినా, నేను నా సర్వస్వంతో అతనిని ఆరాధించినా, మా ఇద్దరి మధ్యా ఏర్పడిన మిథ్యా బాంధవ్యం ద్వారా వివాహమాడే అర్హత సమాజం ద్వారా ఉన్నా ---- ఎందుకో ఆ పని మాత్రం జరగ లేదు ఇంత వరకూ !!!<br /><br />ఆడదాన్నీ, ఆశ్రయం లేని దాన్నీ అయియుండి, నన్ను పెళ్లి చేసుకోమని ఎలా అడగమంటావ్ తమ్ముడూ ?!<br /><br />అయినా పౌరుషం గల మగవాడయి ఉండి, మలిన నయిన నన్ను, అతను మాత్రం ఎలా స్వీకరించగలడు ?<br /><br />ఇదంతా ఎందుకో నీకు చెప్పాలనిపించింది తమ్ముడూ ! నువ్వు నన్ను అర్థం చేసుకోగలవనీ, నా కోసం కన్నీటి బొట్టు కార్చ గలవనీ నమ్మకంతో, ఈ ఉత్తరాన్ని ముగిస్తున్నాను.నా మనస్సులోని ఆలోచనల కల్లోలాన్ని , ‘చలం’ బాబుకి తెలియ జెప్పనని మాట మాత్రం నువ్వు ఇయ్యాలి తమ్ముడూ !<br /><br />ఇట్లు నీ ప్రియమైన అక్క<br /><br />పార్వతి.<br /><br />ఉత్తరం చదవడం పూర్తి చేసి, ఆకాశం వంక ఒక్కసారి ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలియని దేవుడి కోసం చూసాను. కన్నీరు నిండిన కళ్లలో దీప స్తంభం వెలుగు సూటిగా దిగి అంతా అయోమయం చేసింది.<br /><br />*************<br /><br />“ నువ్వు బదిలీ మీద ‘టాటా నగర్’ వెళ్లి, ఆరు ఏడు నెలలు అయిందని అనుకొంటాను?”<br /><br /> అవునన్నట్లుగా తల ఆడించాను నేను.<br /><br />“ నీకు తెలిసే ఉంటుంది , ఈ మధ్యనే ‘ పార్వతి’ పోయింది.”<br /><br />“ అవును, పని మీద టాటా వచ్చిన నారాయణ రావు చెప్పాడు. అలాంటి చావు సాధారణంగా ఎవరికీ రాదనీ, చనిపోయే ముందు ఆఖరి క్షణం వరకూ, ఆమె పుస్తకాల మధ్యనే గడిపిందని—”<br /><br />“ పార్వతి నీకు ఒక ఉత్తరం వ్రాసిందట కదూ ?”<br /><br />మౌనంగా తల ఆడించి, మనీపర్సులో భద్రంగా దాచిన ఉత్తరాన్ని, ‘చలం’ చేతికి ఇచ్చాను.<br /><br />“ నాకు చదవడం రాదు, నువ్వే చదివి వినిపించు—” చిత్రంగా నవ్వుతూ అన్నాడు చలం !<br /><br />ఉత్తరం చదివి పూర్తి చేసేసరికి , చంటి పిల్లాడిలాగ బావురుమంటూ ఏడ్చేసాడు చలం. నాకేం చేయడానికీ పాలుపోలేదు ! నిజానికి ఎవరు మాత్రం ఆ పరిస్థితిలో ఏం చెయ్యగలరు !<br /><br />“ ఆమె నన్ను ప్రేమించిందన్న విషయం చూచాయగా నైనా నాకు తెలిసింది కాదు, తెలిసి ఉంటే ఇంత అనర్థం జరిగేది కాదేమో !?”<br /><br />“ ఒక స్త్రీగా ఆమె ఆ విషయం ఎలా చెప్పగలదు ?” ఆ విషయంలో తప్పు మీదే అన్నట్లుగా మాట్లాడాను నేను.<br /><br />“ నిజమే, కాని అలా అడిగే ధైర్యం నాలో లేక పోయింది.”<br /><br />“ ఏం ఎందుకని ?” చలం వంక చురుకుగా చూసాను.<br /><br />వెంకట చలం చాల సేపటి వరకూ నా వంక మౌనంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. తరువాత ఏమనుకొన్నాడో ఏమో ! కుర్చీ లోంచి లేచి, కిటికీ ఊచలగుండా ఆకాశాన్ని వరించిన మేఘాల సంరంభం చూస్తూ అన్నాడు.<br /><br />“ ఆ రాత్రి ‘ పార్వతిని’ దారుణంగా దోచుకొన్న నలుగురిలో నేను ఒకణ్ని---”<br /><br />ఇంకా ఏమన్నడో ఏమో , ఒక్కటీ నాకు వినిపించలేదు’<br /><br />నిజానికి వినిపించుకొనే స్థితిలో కూడా లేను నేను,<br /><br />‘ భగవంతుడనే సృష్టికిరణం నుండి , విరిసిన హరివిల్లు లాంటి ఈ ప్రపంచంలో, ‘వెంకట చలం’ వంటి విచిత్ర వ్యక్తులు ఇంకా ఎందరున్నారో !!!<br /><br />ఆ ఆలోచన నన్ను స్తబ్ఢుణ్ని చేసి వేసింది<br /><br />************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-64185786396735227?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-2111558232235322652011-06-25T20:07:00.001+05:302011-06-25T20:08:21.183+05:30నేను వెళ్లేసరికి అతనేదో డిటెక్టివ్ పుస్తకం చదువుతున్నాడు. నన్ను చూసి మామూలు ధోరణిలో పలకరించి కూర్చో బెట్టాడు. నేను అడగకుండానే తనకి తెలుగులో విశేషమైన పరిచయం లేదనీ, డిటెక్టివ్ పుస్తకాలు చదవడం తప్ప మరొకటి చదవడం రాదనీ, ఒక చిన్న అల్మైరా నిండా నిండిన,‘శవ సాహిత్యం ’ చూపెట్టాడు.<br /><br />నా పుస్తకం సంగతి అడుగుదామని అనుకొనే సరికి లోపలి నుండీ పిలుపు వినిపించింది.<br /><br />వెంకటచలం కూడా కళ్లతోనే నిర్దేశించాడు,“ లోపలికి వెళ్లు” అని.<br /><br />ఎన్నెన్నో ఊహలు వెంటాడుతుంటే లోపలికి వెళ్లాను.<br /><br />ఎర్ర గులాబీ అంచు మల్లె రంగు చీరలో ‘శశికళ’ మూర్తీభవించి ఎదురై నా అంచనాలని తారుమారు చేసింది.<br /><br />“ నీకా పుస్తకం అంత అవసరమా తమ్ముడూ ?” పెద్ద టేకు చెక్క బీరువా నుండి, నేనేనాడూ చూడ్డానికి కూడా నోచుకోని పుస్తకాల దొంతరల లోనుండి ,‘సాక్షిని ’ తీసి ఇస్తూ అడిగిందామె.<br /><br />‘ ఇంత మంచి సాహిత్యాన్ని అభిమానించ గల ఈమె చరిత్రహీన ఎందుకవుతుంది ?’<br /><br />“ ఫరవాలేదు, మీరు చదివిన తరువాతనే ఇయ్యండి,” అన్న మాటతో బయటపడ్డాను.<br /><br />ఆ తరువాత చెప్పవలసినది ఏముంది? నాకూ ఆమెకీ సంబంధం సాహిత్యానికి చెందినంత వరకూ ధృడతరమయింది.<br /><br />ఒకరోజు<br /><br />ఎప్పటిలాగే ఆమె దగ్గరనుండి తెచ్చిన, ‘దశకుమార చరిత్ర’ చదువుతున్నాను. పుస్తకం మధ్యనుండి ‘నీలం రంగు కవరు’ బయట పడింది. తప్పు అని తెలిసినా ఆత్రాన్ని<br /> ఆపుకోలేక తెరిచాను. అది ఎవరికి వ్రాయబడిందో వేరే చెప్పనక్కరలేదు. ఎవరు వ్రాసారో అందులో తెలియపరచ లేదు.<br /><br />పోతే—<br /><br />సమాజం దృష్టిలో చులకన అయిన ఆడదానికి, మనస్సులోని నల్లటి ఛాయలని పెద్ద మనిషి బురఖాలో దాచిపెట్టి తిరిగే మగాడు వ్రాసే ఉత్తరంలో ఏముంతుంది గనుక ?<br /><br />‘ఫలానా చోట ఫలానా సమయానికి వచ్చి కలుసుకో’ అని అర్థం వచ్చే మాటలు తప్ప వేరేమీ లేవు.<br /><br />వెంకటచలం మీద నిజానికి కోపమే వచ్చింది .అయినా అలాంటి రహస్య జీవనం గడప వలసిన అవసరం మాత్రం అతనికి ఏముంది ! ఇవాళ రేపు ఎంతమంది అక్క కూతురుని వివాహం చేసుకోవడం లేదు ! మరునాడు పుస్తకంతో పాటు, ఉత్తరాన్ని కూడా ఇచ్చాను ఆమెకి, “ ఇదుగో అక్కయ్యా నీ ఉత్తరం,” అంటూ.<br /><br />కొన్ని క్షణాలపాటు నా వంక మౌనంగా చూసి, బీరువాలోంచి కొన్ని కట్టల ఉత్తరాలు తీసి, నా ముందు పెట్టింది ఆమె, “ ఆ ఉత్తరాన్ని కూడా వీటిలో చేర్చు తమ్ముడూ !” అంటూ.<br /><br />మంఛుగడ్డతో నెత్తిన మొత్తినట్లయింది నాకు !<br /><br />ఏమిటి ఈమె !<br /><br />రకరకాల భావనలు సముద్ర తరంగాలలా హృదయపుటంచులు దాటి , నురగ పర్వతాలయ్యాయి.<br /><br />ఆమె చల్లని హస్తస్పర్శ నుదుటి మీద పడి, తిరిగి ఈ లోకంలోకి తెచ్చింది. నన్ను.<br /><br />“ చలం బాబుకీ, నాకూ మధ్య అడ్డుగోడలు ఎందుకని కదూ తమ్ముడూ , నీ మనసు నిండిన ఆవేదన ! చెబుతాను తమ్ముడూ, తప్పక చెప్తాను, చెప్పి నా మనసులోని బరువు కూడా దించుకొంటాను.కాని ఇప్పుడు కాదు,” ఏదో తెలియరాని ఆవేశంతో మాట్లాడింది ఆమె.<br /><br />“ మరెప్పుడు ?”<br /><br />“ నీఖు చెప్పాలని తోచినప్పుడు”, కళ్ల జాగాలో ఉన్న కాటుక పిట్టలు విచిత్రంగా నవ్వాయి ! “ ప్రస్తుతానికి ఈ మాత్రం తెలుసుకో తమ్ముడూ ! చలం బాబు నాకు మేనమామ వరస కాదు, నిజానికి నాకూ అతనికీ ఎలాంటి చిట్టరికమూ లేదు,” త్వరత్వరగా మాటలు ముగించి ఇంటిలోకి వెళ్లిపోయింది ఆమె.<br /><br />ముంచెత్తిన ఆశ్చర్యం నుండి తేరుకొని చుట్టూ చూసే సరికి, అలవాటయిన పాదాలు ఇంటికి చేర్చాయి నన్ను.<br /><br />ఆ రాత్రి అంతా కలత నిద్రతోనే గడిపాను. ‘చలానికీ ఆమెకీ ఎటువ్బంటి బాంధవ్యమూ లేకపోతే ఆమె అతని ఇంటిలో ఎందుకుంటుండది ? అన్న ఆలోచన ,కలయై, కల్లయై చాలా<br /> తేలిక అంచనాలకి గురియై, నీచమైన అనుమానం కలగడానికి దోహదం చేసింది.<br /><br />‘ ఛ ! ఇంకెప్పుడూ చలాన్ని గాని , ఆమెని గాని చూసిన పాపాన కూడ పోకూడదు’ ధృడమైన నిశ్చయానికి వచ్చాను.<br /><br />*****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-211155823223532265?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-2305072886708731092011-06-21T18:18:00.004+05:302011-06-21T18:23:13.704+05:30ఇది అన్ని కథల లాంటిది కాదు !<br /><br />ధృఢమైన సమున్నత కాయమూ, సూదిగా కోటేరు లాంటి ముక్కు, గాంభీర్యము మూర్తీభవించినట్లుండే ముఖం, ఆలోచిస్తున్నట్లుండే కళ్లు, ఇంచు మించు అర అంగుళం లోతైన గడ్డమూ, పట్ట విడిచిన నుదురు కలిగి నలభైవ పడిలో పడ్డ ‘వెంకట చలం’ కథానాయకుడూ కాలేడు.<br /><br />అయినా నిజమైన జీవిత చిత్రణ కథలా ఉంటుందనీ, ఎన్నదగిన రూప సంపద, లెక్కించదగిన గుణాలు కలవాడే ‘కథా---నాయకుడు’ కావాలనీ అనుకోవడం పొరపాటేనేమో !<br /><br />1964 వ సంవత్సరం జూలై నెలలో కాబోలు , ‘ఖరగ్ పూరు రైల్వే వర్క్ షాపులో’ ట్రైనీగా పని చేస్తున్న రోజులవి. వెంకట చలాన్ని మొట్ట మొదటి సారిగా చూసాను నేను.<br /><br />“ మీరు ఈ రోజు ఇతనితో పని చేయండి” అన్న చార్జిమేన్ మాటల ననుసరించి కావలసిన పనిముట్లు తీసుకొని,‘ చలం’ వెనుక బయలుదేరాను<br /><br />అతనితో పని చేసిన నాలుగు గంటలలోనే , 22 ఏళ్ల సర్వీసు తీర్చి దిద్దిన పనివాడని తెలుసుకొన్నాను.<br /><br />పని అంతా ముగించుకొని, పంపు దగ్గర చేతులు కడుగుకొనే సమయంలో ఎవరో అడిగారు, “ వెంకట చలంతో పని చేసారా ?” అని.<br /><br />అవునన్నట్లుగా తల ఊపాను.<br /><br />అంతే !<br /><br />అతనితో పాటు అక్కడున్న అందరూ ఫక్కుమని నవ్వారు !<br /><br />“ ఏం?” అని ఆశ్చర్యంతో అడిగాను.<br /><br />“ ఇంకా నిన్న మొన్న సర్వీసులో చేరిన కుర్రాడోయ్ ! చలం చేసే పనులు అతనికెలా తెలుస్తాయి ?” హేళనగా నవ్వారు అందరూ., నన్ను చూసి. నలో ఏదో తెలియని కుతూహలం తలెత్తింది. ‘ అంతగా చెప్పి నవుకొనేంత పని’ , వెంకట చలం ఏం చేస్తున్నట్లు’ అని.<br /><br />పోతే నా గురించి ఎక్కువ చెప్ప నవసరం లేదనుకొంటాను.<br /><br /> ‘ తెలుగు సాహితీ క్షేత్రంలో పండని ఆశలని సాగుచేసే నిర్భాగ్య రచయితని ’ అని చెప్పుకొంటే చాలు !’<br /><br />ఒక విధంగా కథలు వ్రాయాలనే జిజ్ఞాస కలిగి ఉండటం వల్లనే నేమో., వెంకట చలం గూర్చిన వివరాలు రాబట్టడానికి ఎక్కువ కష్టపడ నవసరం లేక పోయింది నాకు.<br />ఎందుకంటే వెంకట చలం అందరికీ తెలిసిన వ్యక్తి.<br /><br />అలా అని అతను అసాధారణమైన వ్యక్తిత్వం కల్వాడేమీ కాదు. అయితే మాత్రం చాల గుంభనగా ఉండే మనిషి.<br /><br />అవసరాన్ని మించి మాట్లాడడం గాని, ఒకరిని గూర్చి నిందా పూర్వకంగా చర్చించడం గాని అతను చెయ్యగా నేను చూడలేదు.<br /><br />పోతే ఒకే ఒక్క బలహీనత ఉంది అతనిలో ! అదేమిటంటే హృదయం నిండిన దయ, ఒకరి కష్ట నష్టాలని విని సహాయం చేయగల సహృదయత !<br /><br />రైల్వే ఇచ్చే జీతంతో నెలలో పదిరోజులు మాత్రమే సంసారాన్ని గడపగల దౌర్భాగ్య స్నేహితులకి చలం ఆప్తబంధువు. వడ్డీ లేకుండా అప్పు ఇవ్వడమే కాకుండా , దానిని తిరిగి తిరిగి అడగడం కూడా అలవాటు లేదతనికి.<br /><br />క్రమంగా ఇదంతా గమనించిన నాకు, చలం మీద మంచి అభిప్రాయమూ, అతనిని అనవసరంగా ఆడి పోసుకొనే వారి మీద చులకన భావమూ, కలగక పోలేదు. అయినా ఆ రోజు ‘నారాయణ రావు ’ నోటి వెంట వెంకట చలం చరిత్ర విన్న నేను, రాయి కొట్టినట్లయి, కొన్ని లిప్తల పాటు స్తబ్ఢుణ్నే అయ్యాను !<br /><br />వెంకట చలానికి ఒక భార్య ఉండేదట. నారాయణ రావు మాటల ప్రకారం ఆమె కష్టాలతోనూ, కన్నీళ్లతోనూ , చలం కల్పించిన అనర్థాలతోనూ, రెండేళ్ల పాటు కాపరం చేసి, జీవితం చాలించిందట.<br /><br />దానికి ముఖ్యమయిన కారణం ‘పార్వతి’.<br /><br />భార్య చనిపోయిన నాలుగయిదు నెలలకి, చలం, ఇంట్లో పార్వతిని చూసి చాలామంది ఆశ్చర్యపోయారట !<br /><br />“ పార్వతి ఎవరు ? ఏమిటీ కథ ?” అని అడిగిన వారికి, ఆమె తన అక్క కూతురనీ, తను తప్ప వేరే దిక్కు లేదనీ ఇక మీదట ఇక్కడే ఉంటుందని చెప్పాడట, చలం.<br /><br />ఇంత వరకు చెప్పి, ఒకసారి నా వైపు, మరొకసారి చుట్టు పట్ల పరిసరాల వైపు, చూసాడు నారాయణ రావు.<br /><br />మేము కూర్చొని ఉన్న ఒక చిన్న సిమెంటు తిన్నె మీద, నలుప్రక్కలా స్టీము ఇంజన్ బాయిలర్లు మమ్మల్ని, మరొకరి కంటికి చాటు చేస్తున్నాయి.నిజానికి మేమలా కూర్చోవడం ఎవరైనా ఆఫీసరు కంట పడినట్లయితే, విపత్కర పరిస్థితులు ఎదురు వస్తాయన్న సంగతి మా కిద్దరికీ తెలుసు.<br /><br />అందుకే<br /><br />ఎంతో వివరించి చెప్పాలన్న తపన ఒకమూల పీడిస్తున్నా, రెండు ముక్కల్లో తరువాతి కథ తేల్చి పారేసాడు నారాయణ రావు.<br /><br />అలా గుమ్మం ఎక్కిన పార్వతి ఈనాటి వరకూ అంటే మూదు సంవత్సరాల వరకూ, బయటికి రావడం ఎవరూ చూడలేదు. చలం కూడా ఆమెకి పెళ్లి చేసే ప్రయత్నాలు గానీ, తను పెళ్లి చెసుకోవడం గాని చెయ్యలేదు.<br /><br />“ ఇంతకీ ఆమె ఎలా ఉంటుంది ?” కుతూహలంగా ప్రశ్నించాని నేను.<br /><br />నారాయణ రావు నా వైపు అదోలా చూసి, గట్టిగా నవ్వాడు. నా భుజం తట్టుతూ .<br /><br />జరిగింది జరిగినట్లు, ఉన్నది ఉన్నట్లు వ్రాయాలనే అభిలాష నాకు ఉన్నప్పటికీ , ఆ సమయంలో నారాయణ రావు అన్న మాటలు సభ్యత కోసం వదిలి వేయవలసి వస్తూంది నాకు.<br /><br />నాలాంటి కుర్రాడిని పట్టుకొని అలాటి మాట ఆడడం కూడా ఎబ్బెట్టుగా అనిపించి, నారాయణ రావు మీద గౌరవ భావం లేకుండా చేసాయి.<br /><br />అయినా వెంకట చలం విషయంగా విన్న నిజం మాత్రం నిప్పులాగే తగిలింది నాకు. అంత వరకూ నేను చేసిన పరిశీలన, అతనిని చదవాలని పడిన ప్రయాస వ్యర్థమయ్యాయన్న భావం ఎంతగానో నొప్పించింది నన్ను.<br /><br />అందుకేనేమో, కళ్లతో చూసినది కాని నిజం కాదన్న నిశ్చయానికి వచ్చి, చలంతో పరిచయాన్ని పెంచుకొన్నాను.<br /><br />ఆ రోజు శనివారం—<br /><br />పానుగంటి వారి ‘సాక్షి’ సంపుటాలలో నాలుగవ భాగాన్ని తెచ్చి చలం చేతికి ఇచ్చాను. “ ఇది మీ పెట్టెలో పెట్టండి, వెళ్లేటప్పుడు తీసుకొని వెళ్తాను” అంటూ.<br />పుస్తకం వంక ఓ మారు చూసి ,ముభావంగా పెట్టెలో పెట్టేసాడు చలం.<br /><br />తిరిగి 11 గంటలకి పని ముగించుకొని, వర్క షాపు గేటు బయట పడేసరికి, పుస్తకం సంగతి ఙ్ఞాపకం వచ్చింది. పరిస్థితిని బట్టి అతని ఇంటికి వెళ్లిపోవడమే మంచిదన్న నిర్ణయానికి వచ్చాను.<br /><br />అంతేకాదు, చలం ఇంటికి వెళ్తే ‘పార్వతి’ కంట పడవచ్చనీ, ఆమె స్వరూప స్వభావాలు గమనించవచ్చనే అంతర్గతమైన కోరిక కూడా దానికి తోడయి, ఆ సాయంత్రమే ,చలం ఇంటికి బయలుదేరాను.<br /><br />***************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-230507288670873109?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-9146924632786507512011-06-05T09:59:00.001+05:302011-06-05T10:00:33.109+05:30అయిదు వందల శరత్తుల క్రిందటి మాట.<br /><br /> కాపాలిక సాంప్రదాయ వాదులు అప్పట్లో ‘రుద్ర భైరవ’ పూజలు జరిపే వారు, కొండలు, కోనలు,లాంటి దుర్గమమైన రహస్య స్థలాలలో..వాళ్లందరి పేర్లు భైరవులే’ ! ఒకరు కాల భైరవు డయితే,తక్కిన వారు, ‘వీర భైరవ, విజయ భైరవ, నాధ భైరవ, జిత భైరవ, మదన భైరవ’ లాంటి పేర్లతో ఒకరినొకరు పిలుచుకొనే వారు.<br /><br /> ‘వాళ్ల సాధనలో ‘పంచ మకరాలు’ ముఖ్య మయినవి.పంచ మకారాలంటే, మద్యము, మాంసము, మత్స్యము, మదిర, చివరగా అయదవది ‘మగువ’ ! ఆ మగువల పేర్లు కూడా, ‘కరుణ భైరవి, అరుణ భైరవి, దివ్య భైరవి, నాగ భైరవి, ముగ్ధ భైరవి, స్నిగ్ధ భైరవి’,ఇట్లాంటి పేర్లతో పిలిచే వారు. ఒక్కొక్క తండాకి ఒక గురువు ఉండేవాడు.గురువు మాట వారికి రుద్ర భైరవుని ఆఙ్ఞతో సమానం ! <br /><br /> పంచ మకారాలతో ‘రుద్ర భైరవ’ సాధన, కాపాలికుల జీవితాశయం ! వాటిలో ఒకటైన మగువల కోసం వారు పడరాని పాట్లు పడేవారు. జన పదాలకు వెళ్లి, చిన్నారి ముక్కు పచ్చలారని బాలికలని అపహరించి, తమ గుహల లోకి తరలించి, పెంచి పెద్ద చేసేవారు. భైరవీ సాంప్రదాయానికి అనుగుణంగా వారిని మలచుకొనే వారు. ఆ పనిని వృధ్ధులైన భైరవీ మాతలు నిర్వర్తించే వారు. <br /><br /> అలాంటి ఒక స్నిగ్ధ భైరవిని, మొట్ట మొదటి సారి చూసాడు రత్నపురి రాకుమారుడైన ఆనందుడు !<br /><br /> ,అందమైన ‘శోణ నది’ తన ఉద్గమ స్థలమైన ‘అమర కంటక’ పర్వత శానువుల నుండి, జరజరా జాలువారి, కళ కళ లాడుతూ, లోయలోకి ప్రవేశించిన చోట, అగమ్యమూ, దుర్గమమూ, కష్ట సాధ్యమూ, కేవలం పాదచారులు మాత్రమే చేర గలిగిన స్థలంలో మనోహరమైన ఆ దృశ్యం కన్నుల పండువుగా, ‘శోణ నదీ ప్రవాహ ఝురిలో స్నానం చేస్తూ,‘ స్నిగ్ధ భైరవి’ రూపంలో కనిపించింది. <br /><br /> రాకుమారుడు ఆనందుడు తన కళ్లని తాను నమ్మలేక పోయాడు !<br /><br /> పర్వత శిఖరం నుండి, నర్తిస్తూ దిగుతున్న శోణ నదీ సౌందర్యాన్ని మైమరచి చూస్తూ, ఆ నదిలో<br />తన రత్న ఖచితమైన ఛురికను జార విడుచుకొన్నాడు ఆ రాకుమారుడు. వెంటనే తన ఛురికను వెదుకుతూ, ఆ నదీ ప్రవాహం జారిన చోట్లని అవరోహిస్తూ, లోయలో దిగి, ఆ దృశ్యాన్నిచూసి, ఆ నదీమ తల్లే తన ముందు కన్యామణి రూపంలొ కనిపించిందని బావించాడు ! <br /><br /> ఆ పరవశత్వంతో తన రత్నాల ఛురికను మరచి పోయాడు.!<br /><br /> పదహారేళ్ల ప్రాయం లోని ,స్నిగ్ధ భైరవి శోణ నదీ ప్రవాహంలో స్నానం చేస్తూ, తన రెండు చేతులూ జోడించి, అస్తమిస్తున్న సూర్యునికి అంజలి ఘటించింది.<br /><br /> ఆ పైన చేతులు చాచి,అతని కాంతిని ఆహ్వానిస్తూ, మొల లోతు నీళ్లల్లో నిలబడింది.ఆమె! <br /><br /> మూడు పాయలుగా శరీరానికి ముందు వెనుకల విస్తరిస్తూ ఆమె నగ్నత్వాన్ని దాచుతున్న, విశాలమైన కబరీ భరం తప్ప మరే ఆఛ్ఛాదనా లేని ఆమ శరీరంలో,నదీ ప్రవాహం ద్వారా అరుణారుణ కిరణాలని పరావర్తనం చేసి, ప్రార్ధనని అంగీకరించిన, పద్మ ప్రియుడు ఆమె మేని కాంతిని మెరిసి పోయే కాంచనంలా చేసి, జీవ కళలు ఉట్టి పడే సాల భంజిక లాగ చేసాడు !. <br /><br /> అదే ఆనందుడు చూసిన మనోహరమైన దృశ్యం ! చూడడానికి రెండు కళ్లూ చాలని అపురూపమూ, అనుపమానమూ అయిన దృశ్యం !! <br /><br /> “ సుందరీ ! నీ పేరేమిటి ? నీ వెవరవు? కన్యారూపం లోని శోణ నదివి కాదుగదా ?” ఆనందుని ప్రశ్న ఆమెని చకితురాలిని చేసింది..<br /><br /> రాజఠీవి ఉట్టిపడే దుస్తులతో ధృడమై,సుదర్శనమైన సమున్నత కాయంతో, విశాలమైన ఫాలభాగంతో. దట్టమైన కుంచె లాంటి కనుబొమల క్రింద వృషభాక్షాలతో,కోటేరు లాంటి నాసికతో,చతురస్రాకారమైన చిబుకంతో, పొడవైన మెడతో, ఉన్నతమైన భుజకీర్తులతో, వెడల్పైన భుజ స్కందాలతో, క్రీడాభూమి లాంటి వక్షస్థలంతో, సన్నని నడుముతో, ఆజాను బాహువులతో, తన ముందు నిలిచిన ఆ పురుషుణ్ని, బాల్యం నుంచీ భైరవులని తప్ప,ఇంకెవరినీ చూసి ఎరుగని ఆమె, విశాలమైన తన కళ్లని ,మరింత విశాలంగా చేసి,విస్మయంతో చూసింది. <br /><br /> అంత వరకు ఆమె మేని కాంతులనే చూసి, పరవశించిన అతను, ఆమె శరీర సౌందర్యానికి జోహార్లు<br /> అర్పించాడు. ఆంద్ర భాషలోని పంచ కావ్యాలైన ‘మనుచరిత్ర’ లోని ‘వరూధిని’, ‘వసు చరిత్ర’ లోని ‘గిరిక’,‘ ఆముక్త మాల్యద’లోని ‘గోద’, ‘విజయ విలాసం’ లోని ‘ఉలూచి’, ‘పాండురంగ మహాత్మ్యం’ లోని ‘సుశీల’ కలిసి కట్టుగా వచ్చి, ఆమెని చూసినట్లయితే,తమని తాము చూసుకొని అసూయ పడేటంత, అందంగా ఉంది ఆమె ! <br /><br /> “ నాపేరు స్నిగ్ధ భైరవి ! మీ పేరేమిటి ? మిమల్ని చూస్తే భైరవ సాధకుల లాగ లేరే ! ఇక్కడికి ఎలా రాగలిగారు ?” ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది ఆమె ! <br /><br /> ‘‘వాహురే ! ఇన్ని ప్రశ్నలు కురిపించారంటే, నిశ్చయంగా మీరు శోణ నదీమతల్లి కారన్నమాటే !నాపేరు ఆనందుడు, నేను రత్నపురి రాజ కుమారుణ్ని, మీరు నది లోంచి బయటికి వస్తే, ఎన్నోవిషయాలు మాట్లాడుకో వచ్చు! ”అన్నాడు ఆనందుడు.<br /><br /> ఆమె అక్కడి నుంచే ప్రశ్నించింది. “ఇక్కడికి ఎలావచ్చారు ?”అని.<br /><br /> “నా రత్నఖచితము, రాజచిహ్నము గల ‘ఛురకత్తి’, ఈ నదీ ప్రవాహంలో పడిపోయింది.దాని కోసం కొండ మీదనుండి క్రిందకి దిగాను. మిమ్మల్ని చూసాక ---”<br /><br /> ~ ఈ ఛురకత్తేనా మీరు పోగొట్టుకొన్నది ? ” అంటూ, ఆమె నదిలోంచి బయట పడింది. కేవలం ఊరువుల వరకే ఉన్న, తన కటివస్త్రం లోంచి, ఆ ఛురికను బయటికి తీస్తూ..నదినుంచి బయట పడిన ఆమె అరటి బొదెల్లాంటి, తొడలు, ఛురికను బయటికి తీస్తున్నప్పుడు, గుహలా లోతుగా కనిపించిన ఆమె నాభిని చూసి ముగ్ధుడయ్యాడు అతను.<br /><br /> “నదీ ప్రవాహంలో దొరికిందిది ! మీదేనేమో చుసి చెప్పండి.”, అంది ఆమె నదీతిరానికి వచ్చి.ఛురికను ఆమె చేతుల్లోంచి అందుకొంటూ,ఆ కర స్పర్శని పొందిన అతని మేను పులకరించి.నిటారుగా అయింది !<br /><br /> “ ఇది నాదే ! దీని కోసమే దిగి వచ్చాను . సుందరీ ! మీరెవరు ? ఇక్కడ ఎందుకున్నారు ?”<br /><br /> “చెప్పానుగా, నేను భైరవిని ! అనంగరంగ ఆచార్యుని భైరవ దళంలో అతి చిన్న సభ్యురాలిని. ఇక్కడే ‘ఛత్రశాల రాజ వంశం’ లోని ‘ఇద్దరు తోడికోడళ్లు’ నిర్మించిన, ‘రుద్ర భైరవ’ మందిరం ఉంది. ఆ మందిరం దగ్గరున్న కొండ గుహలో, వాళ్లతో కలిసి ఉంటున్నాను. మానవ కాంతని, అల్పురాలిని అయిన నన్ను, దేవ<br /> కన్యలతో పోల్చకండి. మీ ఛురికను తీసుకొని తిరిగి వెళ్లిపోండి.మా దళం లోని భైరవులు, నిరంకుశులు,రాక్షస ప్రవృత్తి గల వారు. మనుష్యులంటే వారికి ఇష్టం ఉండదు.వారు కంట పడి వాదనకి దిగుతే, చంపి వేస్తారు.” <br /><br /> “ నేను సుక్షత్రియ వంశానికి చెందిన వాడిని. చంపడమే గాని, చావుకి భయపడే వాడిని కాదు ! మామూలుగా అయితే ఛురికతో, వెళ్లి పోయే వాడినే ! మిమ్మల్ని చూసాక , మీతో మాట్లాడాక అసలు వెళ్లను ! ఇంతకీ మీరీ దళంలోకి ఎలా వచ్చారు ? మీ తల్లి తండ్రులు కూడా దళంలోనే ఉన్నారా ?”<br /><br /> “ నా తల్లి తండ్రులు ఎవరో నాకు తెలియదు ! నేను మూడేళ్ల వయస్సులో తప్పి పోయానట ! నన్ను ఒక వృధ్ధ భైరవీ మాత తెచ్చి పెంచిందట !”<br /><br /> ఆమె మాటలు అతనికి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించ లేదు ! ఆ విషయాన్ని అతను ముందుగానే ఊహించాడు ! నిస్సంకోచంగా ఆమె వామ హస్తాన్ని, అందుకొని తనవైపుకి లాగుతూ అన్నాడతను. “సుందరీ ! ఈ దళం వదిలి, నాతో వచ్చేయి ! నేను నిన్ను వివాహ మాడుతాను.” అలా అంటూ, ఆమె ఎడమ భుజం మీద ఉన్న ‘పులి ఆకారంలో’ ఉన్న పచ్చబొట్టు చూసాడు.,“ సుందరీ ! ఈ పచ్చబొట్టు నీ భుజం మీద ఎలా వచ్చింది ?” అని అడిగాడు.<br /><br /> “ ఇది నా చిన్నప్పటి నుంచీ ఉంది !” అంటున్న ఆమెను, తన హృదయానికి హత్తుకొంటూ, ఆమె చిబుకాన్ని తన కుడిచేతి బొటన వ్రేలితో ఎత్తి,, ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ అన్నాడతను, “ ఈ పులి బొమ్మ నా మేనమామ కేశవ చంద్ర మౌర్యుల రాజవంశపు గుర్తు ! వారి మూడేళ్ల బాలికని, ఎవరో ఎత్తుకు పోయారు ! తెలిసిందా ఆ బాలికవి నిస్సందేహంగా నువ్వే ! నాకు వరసకి మరదలివి ! నీ మీద సర్వ హక్కులూ నావే ! నన్ను కాదనకు,” అంటూ ఆమె బుగ్గలని ముద్దు పెట్టుకొన్నాడు అతను.<br /><br /> ఆమె అతని హృదయ సీమలో తల వాల్చి, “ నన్ను త్వరగా తిసుకు పో, బావా ! నాలుగు రోజుల వెనుక వచ్చే పున్నమి నాడు, నన్ను వీళ్లు భైరవీ సాధనకి ఎన్నుకొన్నారు. అనంగరంగ భైరవ గురువు ఆ రోజు నన్ను ‘మదన భైరవిని’ చేసి, తొలిసారి కన్నెరికం చేస్తాడట ! అందుకే ఈ రోజు సూర్య భగవానుని వేడుకొన్నాను, నువ్వు కనిపించావు, ””అంటూ వెక్కి వెక్కి.ఏడ్చింది.<br /><br /> ఆనందుడు ఆమెని పొదివి పట్టుకొని, తన కౌగిలి లోకి తీసుకొన్నాడు. ఆమె కన్నీటిని తన పెదవులతో తుడిచాడు. ఆమె అతనికి చేరువయి, అతి చేరువయి, గువ్వలా కౌగిలిలో ఒదిగి పోయింది. అతడామె అధరాలని, తన పెదవుల మధ్య బిగించి, సుదీర్ఘ చుంబనం చేస్తూ, ఆమె అంగాంగాలని స్పృశిస్తూ, మృదువుగా మర్దిస్తూ, దగ్గరకి హత్తుకొంటూ, ఆమెకి ధైర్యాన్నీ ,పులకింతలనీ, మధురానుభూతులనీ, ఆనందాన్నీ కలిగించాడు. ఆమె తనని తాను అతనికి సమర్పించుకొని, సంరక్షణ లోని భద్రతనీ, కౌగిలి లోని కమ్మదనాన్నీ, స్త్రీత్వం లోని మధురిమని తొలిసారి చవి చూసింది.<br /><br /> ఆనందుడు, భైరవి ఆ విధంగా ఒకటిగా చేరి ‘ఆనందభైరవిగా ’ మారారు. వారిద్దరూ ఒకరి బాహు బంధంలో మరొకరు,ఒకరి అధర బంధంలో మరొకరు,ఒకరి దృష్టి బంధంలో మరొకరు కలసి పోయి, మురిసి పోయి, మైమరిచి పోయిన తరుణంలో,--“వాహురే !” అన్నకేక,దాని ప్రతిధ్వని వినిపించాయి. ఆనందుడా ప్రతిధ్వనికి స్పందించి, తన కౌగిలిని సడలించి, “ఆ, పిలుపు మా మనుష్యుల సంకేతమే ! మా సైనికులు, మా కోసం వెతుకుతూ, లోయలోకి ప్రవేశించినట్లు ఉన్నారు ! ” అన్నాడు.<br /><br /> ఆమె కూడ అతని నుండి విడివడింది. “బావా ! నా దళం లోని వారు కూడ, నా కోసం వెతుకుతూ ఇక్కడకు రావచ్చు. వాళ్లనుండి నన్నెలా విడిపిస్తావు ?” అని అడిగింది.<br /><br /> “ ఏముంది ! వారిని నేను ఒంటరిగానే ఎదుర్కోగలను, ఇప్పుడు మా సైనికులు కూడ తోడవుతారు ! ఇక సమస్య ఏముంటుంది ?”<br /><br /> “ రక్తపాతం నాకు ఇష్టం లేదు బావా ! ఎంతైనా పన్నెండేళ్లు నన్ను పెంచారు.”<br /><br /> “ అయితే ఏమంటావు ? నేను అహింస పాటించినా, వాళ్లు ఎదురు దాడి చెయ్యకుండా ఉంటారా ?”<br /><br /> “ నా కో ఉపాయం తోచింది, చెప్పనా ?”<br /><br /> “ అలాగే చెప్పు !”<br /><br /> ఆమె అతని తలని,తన ఎద మిదకి లాగుకొని, అతని ముంగురులు తన చేతి వ్రేళ్లతో సరి చేస్తూ, అతని చెవి దగ్గర తన ముఖాన్ని పెట్టి, చెవిలో రహస్యంగా చెప్పింది..ఆనందునికి, ఆమె చెప్పిన ఉపాయం, అది చెప్పిన తీరు నచ్చాయి.,<br /><br /> ఆనందుని దుస్తులు ధరించిన భైరవి, లోయ వైపుకి నడిచి, అతని సైనికులని కలిసింది. తన కరవాలాన్ని,ఛురికని, మాత్రమే తన దగ్గర ఉంచుకొని. నదీ గర్బంలో ప్రవేశించి ఈత కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు ఆనందుడు. భైరవ దళం సభ్యులు, దూరం నుండి, ఈత కొడుతున్న అతనిని చూసి, భైరవనే అనుకొన్నారు !. ఎలుగెత్తి పిలిచారు.పలకక పోయె సరికి, అనుమానంతో, ఈటెలు, త్రిశూలాలు, లాఠీలతో నదీ తీరాన్ని చేరు కొన్నారు. వారిని చూసిన ఆనందుడు నది బయటికి వచ్చాడు. “భైరవులారా!నేను రత్నపురి రాకుమారుడిని ! మీ అధీనంలో ఉన్న,‘స్నిగ్ధ భైరవి’ నా మేనమామ కూతురు.మీరు ఆమెను బాల్యంలోనే ,ఎత్తుకు వచ్చారని నాకు తెలుసు. రెండు రాజ కుటుంబాలతో శతృత్వం మీకు మంచిది కాదు ! భైరవిని నాకు అప్పగించండి.<br /><br /> “ భైరవి ఎక్కడ ?” అడిగాడు అనంగ రంగడు.<br /><br /> “ ఆమె మీ గుహ దగ్గరకి నా సైనికులని తీసుకొని వెళ్లింది. మీ భైరవీ గణాలు వాళ్ల వశంలో ఉన్నారు. మీరు నా మిదకి కత్తి ఎత్తితే, వారినందరినీ మా సైనికులు మట్టు బెడతారు. ఏం నిర్ణయం తీసుకొంటారో త్వరగా తెలియ జెయ్యండి.”<br /><br /> భైరవీ గణాలు బందీలయ్యారని తెలియగానే, వారందరి ముఖాల లోనూ ఆందోళన ప్రస్ఫుట మయింది. ఆ గణాలు’ లేనిదే వారి సాధన సాగదు ! అందరూ అనంగ రంగ గురువు ముఖం చూసారు. “శిష్యులారా ! మన ‘స్నిగ్ధ భైరవిని’ , రాకుమారుడు ఆనందునికి ఇచ్చి, పెళ్లి చేసి, అతనిని మన జామాతగా చేసుకొందాం, మీరేమంటారు ?” అన్నాడు అనంగ రంగడు. అందరూ కోలాహలంతో గెంతులు వేసారు. <br /><br /> వివాహమంటే అందరికీ వేడుకే కదా మరి !! <br /><br /> *******************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-914692463278650751?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-57202403519412843762011-06-01T11:41:00.001+05:302011-06-01T11:43:11.150+05:30[ ధర్మాధర్మ , ఉచితానుచిత, న్యాయాన్యాయ విధులను, వివిధ వాఙ్మయ ధారల నుండి సేకరించి గ్రుచ్చెత్తిన ప్రకీర్ణకము] <br /><br />1. ఙ్ఞానాన్ని పొందాలని ఆశించే వ్యక్తి, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్ర, తదితర హీన నిమ్న మరియు హూణ జాతుల లోని ఏ వ్యక్తి నుండి అయినా దానిని అనగా ఙ్ఞానాన్ని సముపార్జించవచ్చు, అందులో దోషము లేదు. ( మహాభారతం—శాంతిపర్వము ౩౧౮/౮౮; మనుస్మృతి-- ౨/౨౩౮; భవిష్యపురాణం –బ్రహ్మ పురాణం ౪/౨౦౭)<br /><br />2. శాస్త్రాధారము లేకుండా కేవలము మౌఖికంగా, ప్రాయశ్చిత్త, చికిత్స, జ్యోతిష, ఫలాదేశములను చెప్పే వ్యక్తి బ్రహ్మహత్యా పాతకము చేసిన వానితో సమానుడు అవుతాడు.( నారద పురాణం—పూర్వ ౧౨/౬౪)<br /><br />3. రేపటి దినము చేయవలసిన విధిని నేడు, సాయంత్రము నిర్వర్తింప దలచిన విధిని ప్రాతఃకాలమందే పూర్తిచేయవలెను, ఎందుకంటే మృత్యువుకు కార్య పరిసమాప్తితో నిమిత్తము లేదు.( విష్ణుస్మృతి – ౨౦)<br /><br />4. ఇవ్వ వలసినవి, పుచ్చుకో వలసినవి మరియు యోగ్యమయిన సుకర్మలను శీఘ్రముగా చేసివేయవలెను, ఏలననగా కాలయాపనము వాటి రసమును పీల్చివేయును.( హితోపదేశము –సంధి ౧౦౧ )<br /><br />5. అనేక కార్యములను చేయవలసి వచ్చినప్పుడు, బుధ్ధిమతి అయిన వ్యక్తి సుయోగ్యమైన కార్యములను సత్వరము చేయవలెను. లౌకిక కార్యకలాపములను వెనుకగా చేయవలెను ( శుక్రనీతి ౩/౧౪౧—౧౫౦ )<br /><br />6. కుటుంబములో ధన, భాగ్య, సంపదల పంపకములు ఒకే ఒక పర్యాయము చేయవలెను. అదే విధముగా కన్యాదానము కూడ ఒకే ఒక పర్యాయము చేయవలెను. ఏదైనా ఒక వస్తువుని దానమిచ్చే ప్రతిఙ్ఞని కూడా వెంటనే ఒకే ఒక పరి చేయవలెను అదియే సత్పురుషుల మతము ( మనుస్మృతి ౯/౪౭; మహాభారతం – అరణ్య ౨౯౪/౨౬)<br /><br />7. కనులు మూసుకొని నిద్రని జయించాలని ప్రయత్నించ వద్దు. కామోపభోగము చేత స్త్రీని అనుభవించి ఆమెని వశపరచుకోవాలని అనుకోవద్దు, వంట చెరుకుని వేసి అగ్నిని జయించాలని ఆశించ వద్దు, అత్యధికముగా మదిరా పానము చేసి వ్యసనాన్ని త్యజించాలని ఊహించ వద్దు. ( మహాభారతం – ఉద్యోగపర్వం—౩౧/ ౮౧ )<br /><br />8. బాగుగా ఆలోచన చేసి ఏ పనినైనా చెయ్యవలెను. తొందరపాటుతో ఏ విద్యనైనా నేర్చుకోకూడదు. అవివేకముతో హఠాత్తుగా ఏ పనినైనా చేబడితే, విపత్తులను ఎదుర్కొనవలసి వస్తుంది. అందువలన సువిచారముతో పనిని చేసిన వారి దగ్గరకి సంపద తనంతట తానే వస్తుంది. ( మహాభారతం – ఉద్యోగపర్వం—౩౪/ ౮ )<br /><br />9. బుధ్ధిశాలియైన వ్యక్తి, రాజు , బ్రాహ్మణ, వైద్య, మూర్ఖ, మిత్ర, గురు, ఇంకా తదితర ప్రియజనులతో వాద వివాదములకు పూనుకోడు. ( పద్మపురాణం—సృష్టి—౫౧/౧౦౧; చాణక్య సూత్రం ౩౫౨)<br /><br />10. పాములతోను, ఆయుధములతోను క్రీడించకూడదు ( విష్ణుస్మృతి—౭౧;కూర్మపురాణం—ఉత్తర—౧౬/౫౮;పద్మపురాణం—౫౫/౫౮;విష్ణుధర్మాంతరం ౩/౨౩౩/౨౫౩)<br /><br />11. ఉదయ సూర్యుని కిరణాలని, చితి యొక్క పొగనీ, వృధ్ధురాలైన స్త్రీని, పూర్తిగా తోడుకోని పెరుగునీ, చిరిగి పోయిన ఆసనాన్నీ, ఉపయోగించే పురుషుడు దీర్ఘాయువు కాలేడు. అనగా వాటిని అనుభవించినట్లయితే దీర్ఘాయువు లభ్యమవదు. ( మనుస్మృతి-- ౪/౬౧; కూర్మపురాణం – ఉత్తర—౧౬/౬౭;పద్మపురాణం—స్వర్గ – ౫౫/౬౭; గరుడ పురాణం – ఆచార—౧౧౪/౪౦)<br /><br />12. దీర్ఘాయువుని ఆశింఛే వ్యక్తి, గో—మహిషాల వీపుపై కూర్చోకూడదు. చితి యొక్క పొగని తన అంగాంగ స్పర్శ చేయనివ్వకూడదు. గంగానది తప్ప ఇతర నదీ తటములపై కూర్చొన కూడదు. ఉదయకాలీన సూర్యుని కిరణాలని స్పర్శించ కూడదు. మరియు మధ్యహ్న కాలమందు నిద్రించ కూడదు. ( స్కంధ పురాణం – బ్రహ్మ—ధర్మ – ౬/౬౬—౬౭ )<br /><br />13. చిరిగిపోయిన జీర్ణమయిన , లేదా కొంతవరకు కాలిపోయిన ఆసనాన్ని, మరియు బీటలు వారిన పాత్రలని త్యజించి వేయాలి. ( మహాభారతం- అనుశాసన పర్వం—౧౦౪/౬౬; వామన పురాణం—౧౪/౪౭; మార్కండేయ పురాణం—౩౪/౩౧; బ్రహ్మపురాణం—౨౨౧/ ౩౧) <br /><br />14. గృహము లోపలికి ద్వారము నుండి మాత్రమే ప్రవేశించాలి. తాను గాని, తదితరులని గాని, ద్వారము నుండియే లోపలికి ప్రవేశింప చేయాలి. ఇంకొక మార్గము అనగా గవాక్షముల ద్వారా ప్రవేశిస్తే, గోత్ర నాశనము కలుగుతుంది. ( మనుస్మృతి—౪/౭౩; యాఙ్ఞవల్క స్మృతి—౧/౧౪౦; అగ్నిపురాణం-౧౫౫/౨౭;స్కందపురాణం – బ్రహ్మ—ధర్మ- ౬/౭౧; గరుడ పురాణం –ఆచార—౭౬/౪౩) <br /><br />15. చిన్న చిన్న విషయ నిరూపణలకి, ఒట్లు పెట్టకూడదు. వ్యర్థ ప్రమాణాలు చేసే వ్యక్తుల ఇహ పరాలు రెండూ నష్టమవుతాయి. ( స్కందపురాణం—కాశీ—పూర్వ—౪౦/౧౫౩)<br /><br />16. గంధము, పుష్పము, కుశము, గోవు, పెరుగు, శాకము, తేనె, జలము, ఫలము, కందమూలము, మరియు అభయము, దక్షిణ, ఇవి నికృష్టుడైన మనుష్యుని చేతినుండి అయినా ప్రాప్తమయే అవకాశము కలిగితే దానిని స్వీకరించ వలెను. స్కందపురాణం—బ్రహ్మ—ధర్మ—౬/౧౦౧—౧౦౨)<br /><br />17. అగ్ని వద్ద, గోశాల వద్ద, దేవాలయము వద్ద, బ్రాహ్మణ సన్నిధి యందు, జప, తప, స్వాధ్యాయములు భోజనాదులు చేసేటప్పుడు పాదరక్షలు విడువ వలయును. ( ఆంగీర స్మృతి-, ఆపస్తంభ స్మృతి ౭/ ౨౦ )<br /> <br />18. మంత్రహీనమైన ఆహుతి, సకేశ విధవ, స్నానము చేయకుండా వ్రతము, వైష్ణవుడు లేని రాజ్యము, దశమితో ( ఇక్కడ దశమి అంటే పదవ నక్షత్రమైన మఘ కావచ్చు ) కూడిన ద్వాదశి శ్రేష్టమైనవి కావు. ( స్కందపురాణం—వైష్ణవ—మార్గశీర్ష—౧౧/౩౫-౩౬)౭౩<br /><br />19. అత్యవసరమైతే తప్ప వృక్షారోహణము చెయ్యకూడదు.నూతిలో దూకకూడదు, నూయ్యిని, గొయ్యిని తొంగి చూడకూడదు (విష్ణుపురాణం—౩/౧౨/౮; చరకసంహిత- సూత్ర – ౮/౧౯)౯; వశిష్ట స్మృతి—౪/౧౯)<br /><br />20. ఆసనము, శయ్య, సవారీ, పావుకోడు, పలుదోము పుల్ల, పాదపీఠము లాంటి వస్తువుల కోసం ‘పలాశ’ వృక్ష శాఖలను ఉపయోగించకూడదు. ( బౌధాన్య స్మృతి—౨/౩/౫౪/౫౫; గోభిలగుహ్య సూత్రం—౩/౫/౧౩)<br /><br />21. వామహస్తంతో భోజనం చేసేవాడు, ఒడిలో కంచాన్ని పెట్టుకొని భుజించే వాడు, పలాశ కలపతో<br />చేసిన ఆసనంపై కూర్చొని భోజనం చేసేవాడు, తేందూ కర్రతో దంత ధావన చేసేవాడు , ప్రాతః కాలమున నిద్రించే వాడు, నరకానికి పోవుదురు. ( మహాభారతం – ద్రోణపర్వం—౭౩/౩౮--౩౯ )<br /><br />22. గుమ్మడికాయని తరిగే లేదా పగలగొట్టే స్త్తీ, దీపాన్ని నోటితో ఆర్పేసే పురుషుడు, జన్మ జన్మల వరకు దరిద్రులు, రోగ గ్ర్రస్తులు అవుతారు ((బ్రహ్మవైవర్త పురాణం—శ్రీకృష్ణ—౭౫/౭౫ )<br /><br />23. హోమశాలలోను, దేవ మందిరాల లోను, గోవుల మధ్య, బ్రాహ్మణుల మద్య, స్వాధ్యాయములందు, కుడి చేతినే ఉపయోగించ వలెను.( మహాభారతం—శాంతిపర్వం—౧౯౩/౨౦; బౌధాయన స్మృతి – ౨/౩/౬౪),<br /><br />24. దీపం యొక్క , మంచం యొక్క, మరియు మానవ శరీరం యొక్క, నీడలు; ఇంకా కేశములు, వస్త్రముల, అల్లిన చాపల రేశాలు, మేక యొక్క, చీపురు యొక్క, పిల్లి యొక్క కాలి మట్టి , ఇవన్నీ ఎవరివైనా శుభ ప్రారబ్ధములను హరించి వేస్తాయి. ( నారద పురాణం—పూర్వ—౨౬/౩౨ )<br /><br />25. చాట ఎగరవేయునప్పుడు వెలువడే వాయువు, గోరు కత్తిరించినప్పుడు ఉపయోగించే నీరు, స్నానము ముగించిన పిమ్మట అధో వస్త్రములను జాడించి పిండిన నీరు, తడి తలనుండి జాలువారే నీరు, చీపురుతో పోగు చేసిన ధూళి, మనుష్యుల పూర్వ జన్మల పుణ్య ఫలాలని కూడా హరించి వేయగలవు ( లఘుశంక స్మృతి—౬౯; అగ్ని సంహిత—౩౧౬; దాలభ్య స్మృతి—౧౩౫; గరుడపురాణం – ఆచార – ౧౧౪/౪౪; నారద పురాణం—పూర్వ—౨౬/౩౩ )<br /><br />26. ఎదురుగా వచ్చే వాయువు, ధూళి, పొగ, మంచు, తుఫానుల నుండి తనని తాను రక్షించుకోవాలి అనగా వాటిని ఎదుర్కొన కూడదు.( సుశ్రుత సంహిత – చికిత్స—౨౪/౧౬; అష్టాంగ హృదయ సూత్రం—౨/౪౦/౪౪; చరక సంహిత—సూత్ర—౮/౧౯;విష్ణుపురాణం – ౩/౧౨/౧౮)<br /><br />27. నదీ తటము నందు, వృక్షముల ఛాయక్రింద నిద్రించ కూడదు (అష్టాంగ హృదయ సూత్రం—౨/౪౧)<br /><br />28. పక్షులని తరిమి వేసేటప్పుడు రిక్త హస్తముతో తరమాలి, మరియు అవి ఎగిరిపోయిన తరువాత ఆ చేతిని జలముతో శుభ్రము చేసుకోవాలి ( ఆపస్తంభ సూత్రం – ౧/౫/౧౫/౭ ) <br /><br />29. సామర్థ్యము కలిగిన యెడల ఆచరించ గలిగిన యెడల ,ఒక్క క్షణమైనను అపవిత్రముగాను, నగ్నముగా ఉండరాదు.( ఆపస్తంభ సూత్రం –౧/౫/౧౫—౮-౯ )<br /><br />30. ఉద్దండులైన వారితోను, ఉన్మత్తులైన వారి తోను, మూడుల తోను, అవినీతి పరుల తోను, శీల హీనుల తోను, దొంగల తోను, లోభులతోను, శతృవుల తోను, కులట యొక్క పతితోను, అధిక బలవానుల తోను, అధిక దుర్బలుల తోను, నిందితుల తోను, సందేహ పరుల తోను, స్నేహము చేయకూడదు. సాధువుల తోను, విద్వాంసుల తోను, సరళ స్వభావుల తోను, ఉద్యోగ ఉద్యమ ప్రవృత్తి గల వారి తోను విరోధము చేయకూడదు. ( మార్కండేయ పురాణం—౩౪/౮౭—౯౦)<br /><br />31. “అయ్యా నాకేదైనా దానం చేయండి”, అన్న వాక్యం నోటి నుండి వెలువడిన మరుక్షణం ‘ బుద్ది, శ్రీ, లజ్జ, శాంతి, మరియు కీర్తి అనబడే శరీరము నాశ్రయించి నిలిచిన అయిదు దేవతలు బహిర్గత మవుదురు.( బ్రహ్మ పురాణం – ౧౩౭/౧౦ )<br /><br />32. తన పాదరక్షలను తనంతట తానే మోసుకొని వెళ్లకూడదు ( గోభిల గుహ్య సూత్రం—౩/౫/౧౨; మను స్మృతి ౪/౭౨; కూర్మ పురాణం—ఉత్తర—౧౬/౬౭; పద్మ పురాణం – స్వర్గ—౫౫/౬౭ ) <br /><br />33. కంఠము నుండి తీసి వేసిన పూల మాలను తిరిగి ధరించ కూడదు. ( మనుస్మృతి—౩/౧౨; వశిష్ట స్మృతి—౧౨/౩౫; కూర్మ పురాణం—ఉత్తర—౧౬/౮౩; పద్మ పురాణం – స్వర్గ—౫౫/౮౪—౮౫)<br /><br /> ఇంకా వైవిధ్య భరితమైన చాలా సూక్తులు సేకరించడం జరిగింది. అవన్నీ వ్రాసేస్తే బోరు కొట్టించినట్లు అవుతుంది అని వ్రాయలేదు. ఈ పాఠాలకి సూక్తి ముక్తావళి అనే పేరే సమంజసం కాని ఆ పేరు పెడితే ఎవరూ క్లిక్ చేయరనే అనుమానంతో వెరైటీ శీర్షిక పెట్టాను. <br /><br />ఇది నా నూరవ పోస్టు. గమనించండి. ఎ.శ్రీధర్.<br /><br />**********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-5720240351941284376?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-58710857475036684862011-05-17T18:45:00.003+05:302011-05-17T18:47:42.736+05:30గతించిన ఏడేళ్లలో జగన్నాధం రైలు స్టేషనుకి రావడం అదే ముదటి సారిగా చూసిన పోర్టర్ దాలయ్య .“ బండికేనా బాబూ ?” అని ప్రశ్నించాడు అపనమ్మకంతో.<br /><br />“ అవును.”<br /><br />“ ఎక్కడికి బాబూ ?”<br /><br />“ చిన్న పనుండి బయలుదేరాను పట్నానికి.”<br /><br />“ ఏ పట్నానికి బాబూ ?” అని దాలయ్య అడగనూ లేదు, జగన్నాధం చెప్పనూ లేదు.<br /><br />‘ ఈ స్టేషన్లో కూడా ఆగవలసి వచ్చింది కదా’ అని నిట్టూర్చి గట్టిగా కూత వేసి, ఆగింది రైలుబండి. జగన్నాధం తోలు సంచీ దాలయ్య చేతికిచ్చి బండీలో ఎక్కాడు. దాలయ్య అతి కష్టం మీద జగన్నాధాన్ని, సంచీని ఒక పెట్టెలో కూరి, “ బాబూ !” అంటూ చేయి చాపాడు.<br /><br />జగన్నాధం అదేదీ గమనించకుండా ప్రయాణీకుల మధ్య తలదాచుకొన్నాడు <br /><br />రైలుబండి ఆలస్యాన్ని భరించలేని దానిలా కదిలింది. కనీసం టీ డబ్బులన్నా దొరుకుతాయని ఆశించిన దాలయ్య నిరాశతో వెనుతిరిగాడు. ‘ ఏం చేస్తాం ! యుగధర్మం, ఇకమీదెప్పుడూ తెలిసిన వాళ్లకి సాయం చేయకూడదు’ అనుకొంటూ.<br /><br />జగన్నాధం కూర్చొన్న రైలు దిగవలసిన పట్నం చేరుకొంది. స్టేషన్లోనే దిగి, పరిచయస్థులెవరైనా కనబడతారేమోనని చుట్టూ కలయ జూసాడు..దూరంగా ఒక పోర్టర్’తో మాట్ళాడుతూ నిల్చొన్న ‘సర్వాయి ’ కనబడగానే, జగన్నాధం అతనిని ఆశ్చర్యంతోనూ, కుతూహలంతోనూ బిగ్గరగా పిలిచాడు.<br /><br />‘ తననీ పట్నంలో పిలిచేవారెవరా’ అని ఆశ్చర్యపోతూ సర్వాయి వెనక్కి తిరిగి, జగన్నాధాన్ని గుర్తించాడు.<br /><br />ఇద్దరూ కలిసి ఫ్లాట్’ఫారం దాటి బయట పడ్డారు. జగన్నాధం ఆత్రాన్ని అణచుకోలేక, “ అయితే సర్వాయ్---” అన్నాడు.<br /><br />అతని ఆంతర్యాన్ని అర్థం చేసుకొన్న సర్వాయి చిరునవ్వు నవ్వి, “ నేను పాపాయి కలిసి ఒకేసారి మాయమవటం ఆశ్చర్యాన్ని కలగ జేసింది కదూ ?” అని అడిగాడు.<br /><br />“ అవును.”<br /><br />“ నేను ఊరు విడిచిపెట్టే చివరి క్షణం వరకూ, అలా చేద్దామనుకోలేదు. ఇప్పుడదంతా తలచుకొంటూంటే --- ఆహా ! దైవ ఘటన అనిపిస్తుంది, అంతే కదా ?”<br /><br />“ అసలు నీకు ఊరు విడిచి పెట్టాల్సిన అవసరమేం వచ్చింది ?”<br /><br />“చెబుతా విను , దీనికంతటికీ మూల కారణం పోలయ్య.”<br /><br />“ పోలయ్య ఎవరు ?”<br /><br />“ వాడే ఆ గజదొంగ ! జైలునుంచి బయట పడినా వాడికా దుర్భుధ్ధి పోలేదు. ఎవరినో దారిన పోయిన వాళ్లని దోచి, మూడు వందల రూపాయలు సంపాదించాడు. ఆ వైనం కాస్తా ఒక పోలీసు కంట పడింది. వాడు పోలయ్యను తరుముకొంటూ వచ్చాడు. పోలయ్య వాడి కంట్లో కారం కొట్టి, మన ఊరు చేరుకొని, తన దగ్గర డబ్బుంటే ప్రమాదమని, ఒంటరిగా ఊరి బయట కూర్చొని ఉన్న నాకు ఇచ్చి దాచమనీ, ఒకటి రెండు రోజులలో వచ్చి తీసుకొని పోతాననీ , ఆ డబ్బు కాజేయాలని పథకం వేస్తే, ప్రాణల మీద ఆశ వదులుకోవాలనీ, హెచ్చరించాడు. అలా దాచి ఇస్తే నా కేదో కొంత సహాయం చెస్తానన్నాడు. నేను మొదట అంగీకరించక పోయినా, పోలయ్య బలవంతం మీద ఒప్పుకొన్నాను.--- ”<br /><br />“ తరువాత ?”<br /><br />“ ఆ డబ్బు సందూకు పెట్టెలో దాచాను. అందులోంచి ఎలా పోయాయో, ఏభై రూపాయలు పోయాయి ! దాన్ని చూసి నా గుండె దడదడలాడింది. రేపో ఎల్లుండో పోలయ్య వచ్చి ,<br /> “నా డబ్బు నా కివ్వమంటే ఏం చెయ్యాలి ? ఒక వేళ వాడే నా భర్య కూలికి వెళ్లినప్పుడు రహస్యంగా వచ్చి, దానిని కాజేసాడేమో అని సందేహం కలిగింది !.”<br /><br />‘కాదు, ఆ డబ్బు సీత తీసింది’ అని చెప్దామనుకొని, ’ మౌనం వహించాడు జగన్నాధం.<br /><br />సర్వాయి క్షణం సేపు జగన్నాధం ముఖం వంక పరిశీలనగా చూసి, “ అప్పటి నా పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో నువ్వే ఆలోచించు. పెట్టెలోని డబ్బు మూడు వందలు కావాలంటే , ఏభై రూపాయలు తెచ్చి భర్తీ చెయ్యాలి. రోజుకి ముప్పావలా కూలికి ఠికాణా లేని నేను , ఏభై రూపాయలు ఎలా సంపాదించ గలను ? ఆ డబ్బు తీసుకొని ఎవరికీ తెలియని చోటికి పారిపోవాలని అనుకొన్నాను. ఆ నిర్ణయానికి ఎలా లోబడ్డానో తలచుక్పొంటే ఇప్పటికీ నాకు ఆశ్చర్యం కలుగుతూ ఉంటుంది.”<br /><br />“ మరి పాపాయి సంగతో ?”<br /><br />“ అదే చెబుతున్నా ! నేనా డబ్బుతో గుండాల చెరువు దాపుల్లోకి వచ్చేసరికి సన్న సన్నగా ఏడుపు వినిపించింది. “ నన్ను వదిలెయ్య మావా ! అన్యాయం చెయ్యకు, నువ్వు దర్జాగానే బతుకుతావు. కాని తరువాత నాకీ ఊరులోనే కాదు, ఈ దేశంలో కూడా బతకడం దుర్భరమవుతుంది.” అంటూ. నేను ఆశ్చర్యంతో ఆ వైపు చూసాను.<br /><br />“ ఏం జరిగింది ?”<br /><br />“ పోలాయి చేతుల్లో పాపాయి నలిగిపోతోంది ! ఆ దుర్మార్గుడి చెవులకి ఆమె దీనాలాపాలు వినిపించడం లేదు ! రాళ్లే కరగ వలసిన ఆమె విలాపాలకి నా మనస్సు కరగకుండా ఉంటుందా ? నేనింక ఆగలేక పోలాయి నా కన్నా బలాఢ్యు డనైనా లెక్క చేయక వాడితో దెబ్బలాటకి సిధ్ధమయ్యాను. అలా చాలా సేపు కుమ్ముకొన్నాం. చివరికి సమయం చూసి, పోలాయిని చెరువులోనికి తోసి వేయడానికి సిధ్జ్ధమయ్యాను,. పోలాయి భాయంకరంగా అరిచాడు ! తనను చెరువులోనికి తోయ వద్దని దీనంగా వేడుకొన్నాడు. చిన్నప్పుడు శాస్త్రులుగారు వాడికి ‘జలగండం’ ఉందని చెప్పారట ! అందుచేత నీరంటే భయమని, ఈతకూడా రాదని మొరపెట్టాడు.<br /><br />‘‘ నేనట్టి అవకాశాన్ని జారవిడువదలచుకోలేదు. వాడు కాని బ్రతికి ఉంటే ఏనాటికైనా నాకు ప్రాణ భంగం, పాపాయికి మానభంగం కాక తప్పదు. అందుచేత నీకు జలగండం ఉందని ఉందని చెప్పిన శాస్త్రులెవరో గాని, నాకు మేలు చేసాడు” అంటూ వాడిని చెరువులోకి తోసాను.”<br /><br />దూరం నుండి అంతా చూస్తున్న పాపాయి, తాను కూడా చెరువులోకి దూకడానికి ప్రయత్నించింది. నేను అడ్డు పడితే, హీనమైన బతుకు బతకలేనని, ఆ దుర్మార్గుడు అంటిన శరీరం తనకి అవసరం లేదనీ, తనని అడ్డుకోవద్దనీ ఏడ్చింది.<br /><br />నేను పాపాయి సఛ్ఛీలానికి నిర్ఘాంత పోయాడు. అట్టి వ్యక్తి చనిపోతుందనే భయం వేసింది. ప్రాణతాగం పాపమని ఆమెకి సద్భోధ చేసాను.<br /><br />అంతా విని, “ఈ సంగతి తెలిస్తే, నన్నెవరు ఏలుకొంటారు మావా ?” అని ప్రశ్నించింది.ఒంటరి జీవితం గడపలేనన్నది. <br /><br />“ రాళ్లు కరగవలసిన , మోళ్లు చిగిరించ వలసిన ఆ మాటలకు నేను చలించిపోయాను. పాపాయిని గట్టిగా హృదయానికి హత్తుకొన్నాను, నేను ఉండగా నీకేం భయం లేదు,” అంటూ.,తరువాత మేమిద్దరం ఆ ఊరిలో ఉండడం ఇష్టం లేక ఈ పట్నం చేరుకొన్నాం.”<br /><br />“ ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్ ?” జగన్నాధం సర్వాయి ముఖం వంక నిశితంగా చూస్తూ అడిగాడు.<br /><br />“ ఇక్కడ నాతో పాటు చిన్నప్పుడు చదువుకొన్న మిల్లు యజమాని గారి అబ్బాయి ఉన్నాడు. అతని సహాయంతో ఇక్కడే ఫేక్టరీలో ఉద్యోగం దొరికింది. రోజుకి అయిదు రూపాయలు కూలీ ఇస్తారు.”<br /><br />జగన్నాధం రెండు నిమిషాలు మౌనం వహించి, “ అంతా బాగానే ఉంది గాని సర్వాయి ! సీతని వదిలి పెట్టడమే తెలివి తక్కువ పని ! ఇప్పుడు దానికి ఏ మార్గం చూపిస్తావ్ ?” అని అడిగాడు.<br /><br />సర్వాయి పిడికెళ్లు రెండూ అప్రయత్నంగానే మూసుకొని, బిగుసుకొన్నాయి.కళ్లల్లో కెంపు జీరలు తాండవమాడాయి. అతడు జగన్నాధం వంక తీవ్రంగా చూస్తూ, “ సీతకేం లోటు జగన్నాధం ! నువ్వున్నావుగా ఆమెని చూసుకోవడానికి ? ” అని గబగబా అడుగులు వేస్తూ, సందు మలుపు తిరిగిపోయాడు.<br /><br />మెరుపు కొట్టినట్లయింది జగన్నాధానికి. అతని కళ్లు గిర్రున తిరిగ సాగాయి. తన ముందు మరొక జగన్నాధం నిల్చొని ఉన్నట్లుగా భ్రాంతి చెందాడు. “ ఎవరు నువ్వు ?” అని తీక్షణంగా ప్రశ్నించాడు. <br /><br />“ నేనే నీ మనస్సుని !” మరో జగన్నాధం బదులిచ్చాడు.<br /><br />“ చూసావా, సర్వాయి ఎంత మాటన్నాడో !” దీనంగా ధ్వనించింది అతని కంఠం.<br /><br />“ అందులో అబధ్ధమేముంది ?”<br /><br />“ నువ్వు కూడా అదే మాట అంటున్నావా ?” <br /><br />“ అననా మరి ? నువ్వు వీరన్న పాలెంలో స్థిర పడడానికి మూడవదీ, ముఖ్యమయినదీ అయిన కారణం సీత కాదా ?”<br /><br />“ అవును,” నీరసంగా బదులిచ్చాడు జగన్నాధం. మరో జగన్నాధం వికటంగా నవ్వాడు, “ హు ! జగన్నాధం ! ఆ నాడు సర్వాయి, పాపాయీ కలిసి లేచి పోయారంటే ,‘ యుగధర్మం’ క్రింద జమకట్టి హేళన చేసావ్ ! నీకూ సీతకీ గల రహస్య సంబంధాన్ని ఏమని వ్యాఖ్యానిస్తావు ? అదీ యుగధర్మమేనా ?”<br /><br />“ నువ్వు ఫో ! దూరంగా ఫో !” జగన్నాధం గట్టిగా అరిచాడు.<br /><br />“ ఏమిటో యుగధర్మం ! అందరూ పొమ్మనే వారే గాని, ‘కానీ’ ధర్మం చేసిన వారెవరూ లేరు,” అని గొణుగుకొంటూ, అంత వరకూ జగన్నాధం ముందు అంత వరకు నిల్చొని ఉన్న ఒక బిచ్చగాడు ముందుకు కదిలాడు.<br /><br />(ఆంధ్రప్రభ 29.03.1967)<br /><br />********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-5871085747503668486?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-45876175826777460602011-05-12T12:02:00.000+05:302011-05-14T02:21:59.680+05:30‘కొక్కొరొకో’ ఉషస్సు రాకకు స్వాగతం చెప్పింది కుక్కుట ధ్వని.<br /><br />ఇష్ట దేవతా స్మరణ చేసుకొంటూ పక్క దిగాడు జగన్నాధం. అతడు నా అన్నవారెవ్వరూ లేని ఒంటరి . ఏ ఊరి వాడో, ఎక్కడి నుండి వచ్చాడో గాని, దాదాపు ఏడేళ్లు కావస్తూంది, అతడా ‘వీరన్న పాలెం’ చేరుకొని. అంతకాలం ఆ ఊరిలో స్థిరంగా అతనికే ఆశ్చర్యంగా కలిగిస్తూ ఉంటుంది. అప్పుడప్పుడు మనస్సును ప్రశ్నిస్తూ ఉంటాడు కూడా, ‘ నువ్వీ ఊరిలో ఇంతకాలం ఉండడానికి కారణమేమిటి ?’ అని. ఒకటి ఊరిలోని ప్రశాంతత, రెండు ‘గుండాల చెరువు’,మూడవది---- మూడవది --- అతని హృదయం చెప్పడానికి సంశయిస్తుంది.<br /><br />గుండాల చెరువు ఆ ఊరి ఉత్తర సరిహద్దు. పంటల వేళే గాని, మామూలు దినాలలో దాని వైపు ఎవరూ తేరి చూడరు, కాని జగన్నాధానికి, అది ప్రాతః స్నానానికి కలిగించిన సౌకర్యం మరే ఊరిలోని సరస్సూ కలిగించ లేదంటే అతిశయోక్తి లేదు !<br /><br />ఇదంతా విని జగన్నాధం మూడు కాళ్ల ముదుసలి అని మీరు అనుకొంటే మీదే తప్పు. అతడు పదహారణాల పడుచు వాడు. అయినా వివాహమంటే విముఖత చూపించేవాడు. ‘ గత జీవితంలో ఎన్ని దెబ్బలు తిన్నాడో, అలాంటి నిర్ణయం తీసుకోడానికి’, అనుకొంటారు ఆ గ్రామ ప్రజలంతా !<br /><br />తను ఆ ఊరిలో స్థిరత్వం పొందడానికి రెండవ కారణమైన ‘గుండాల చెరువుకు’ , చెంబు చేత పుచ్చుకొని బయలు దేరాడు జగన్నాధం. తీరాన నిలబడి చుట్టూ కలయ జూసి, ‘ ఈ ప్రశాంతతే నన్నీ ఊరికి కట్టి పడేసింది’ అనుకొన్నాడు. అతని మనస్సా నిర్ణయాన్ని తీవ్రంగా ప్రతిఘటించింది. ‘ కాదు, అదొక్కటే కాదు, మరొక బలవత్తరమైన కారణం ఉన్నది’ అంటూ ! జగన్నాధం దానిని గట్టిగా కసిరి చెరువులోకి దిగాడు. <br /><br />ఆ సరస్సు మధ్యలో చాల సేపటి నుంచి తేలుతున్న ఒక మృత కళేబరం అప్పటికి గాని, అతని దృష్టిని ఆకర్షించ లేదు. అతడు దానిని చూసి భయంతో కొయ్యబారి పోయాడు.<br /><br />‘ గ్రామస్థుల ఉపేక్షకు, తన అపేక్షకు కారణమయిన ఈ సరస్సు, ఆ వ్యధిత మానవుణ్ని పొట్టిన బెట్టుకొని, కప్పను మింగిన పాములా ఎంత నిశ్చలంగా ఉంది !’ అని ఆశ్చర్యపోతూ దగ్గరలోని, ‘వీరాయి’ ఇంటికి బయల్దేరాడు ఆ వార్త చెప్పడానికి.<br /><br />‘ వీరాయి గుండెలు తీసిన బంటు. ఈ అనాథ ప్రేత సంస్కారానికి అతనే తగినవాడు ’ అనుకొన్నాడు. విషయం విన్న వీరాయి విస్మయంతో, గూడెంలోని బలగంతో, గుండాల చెరువు చేరుకొన్నాడు.<br /><br />అందరూ కలసి, ఆ కళేబరాన్ని తీరానికి చేర్చి కెవ్వుమన్నారు. వీరాయి పరిశీలనగా దాని వంక చూసి, “ బాబూ ! ఇతడు మీరు అనుకొన్నట్లు, వ్యధిత హృదయుడూ, అనాధుడూ కాదు, సర్కారు వారిని గడగడ లాడించిన గంగన్న పాలెం కరణం, ఇంటి దోపిడీ కేసులో శిక్ష అనుభవించి, వారం రోజుల క్రితమే విడుదల అయిన గజదొంగ ! పేరేదో తెలియదు గాని, ఇతన్ని ఈ చుట్టుపట్ల ఎరగని వారు అరుదు. ఏదో ప్రమాదం వల్ల సంభవించిన మరణమే గాని, స్వచ్చంధ మరణం కాదు,” అన్నాడు.<br /><br />మరికొన్ని క్షణాలలో పాలెం ప్రజలంతా గుండల చెరువు చుట్టుముట్టారు. ఎల్లప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండే చెరువు ఆనాడు తీర్థ యాత్రా స్థలంలా కళకళలాడింది !<br /><br />చెరువు గట్టునే కొలువు తీరి, ఎవరికి తోచిన విధంగా వారు, ఈ విషయంపై చర్చించుకొంటున్నారు. జగన్నాధం కూడా చర్చలో పాల్గొన్నాడు. అంతలో గోలు గోలున గుండెలు బాదుకొంటూ అక్కడికి వచ్చింది సీత.<br /><br />జగన్నాధం విస్మయంతో ఆమె వంక చూసాడు. ‘ సీత ఆ ఊరిలోకల్లా నీతి నిజాయితీలతో బ్రతికే సర్వాయి భార్య ! ఈ గజదొంగ చనిపోతే ఆమె దుఃఖించడం దేనికి ?’ అనుకొన్నాడు.<br /><br />ఆ విషయాన్నే అడిగాడు జగన్నాధం . దానితో అందరి దృష్టులూ సీత మీదకి ప్రసరించాయి.<br /><br />సీత ఎక్కిళ్ల మధ్యనే చెప్పింది, “ ఆడు – ఆడు నిన్న సాయంత్రం నుండి కనబడడం లేదండి,” అని.<br /><br />సీత భాషలో , ‘ఆడు’ అంటే ‘ సర్వాయి ’ అని అర్థం ! <br /><br />“ ఏదన్నా పనుండి రాలేదేమో !” జగన్నాధం సముదాయించాడు.<br /><br />“ లేదు బాబూ ! ఆడికీ నాకూ పనేంటి ?” <br /><br />“ మీరిద్దరూ ఏమైనా జగడమాడుకొన్నారా ?”<br /><br />“ లేదు బాబూ ! మొన్న సాయంత్రం పనుండి సందూకు పెట్టి తెరిస్తే, అందులో మూడు వందల రూపాయిలు కనబడ్డాయి.ఆడికింత డబ్బు ఎక్కడిదని ఆశ్చర్యపోయి, వస్తే అడగొచ్చులే అని, ఏభై రూపాయలు తీసి ఏరేగా దాచినాను. నిన్న పొద్దుట పెట్టె తీసి, డబ్బు లెక్క పెట్టుకొని, గుండె బాదుకొంటూ, “ ఇందులో ఏభై రూపాయలు నువ్వుగాని తీసావా ?” అని ఆడిగాడు. నేను తమాషాకి, “ లేదు, అందులో డబ్బున్న సంగతే నాకు తెలియదే ?” <br /><br />అన్నాను. అంతే బాబూ ! రోజల్లా దిగాలుగా తల పట్టుకొని కూర్చొన్నాడు. అన్నం నీరు ముట్టలా ! ఆడి అవస్థ చూసి, నిజం చెప్పేద్దామనుకొన్నాను గాని, రాత్రి చెప్పొచ్చులే, అని ఊరుకొన్నాను. కాని సాయంత్రానికే మిగిలిన డబ్బు జేబులో వేసుకొని ఉడాయించాడు. ఇంత దాకా పత్తాయే లేదు.”<br /><br />అందరూ ఆలోచనలో పడ్డారు. రోజుకి ముప్పావలా కూలీకి గతిలేని సర్వాయికి మూడు వందలు ఎలా వచ్చాయన్నదే అందరి హృదయాలలోనూ సమస్యగా ఘనీభవించింది.<br /><br />అంత వరకు మౌనంగా కథంతా విన్న భూషయ్య, “ ఇకనేం ? తెలిసిపోయింది !”’ అంటూ కేక వేసాడు. జగన్నాధం ,భూషయ్యవైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూసాడు.<br /><br />“ పాపాయి కూడా నిన్నటి నుండి కనిపించడం లేదు. చూస్తూంటే వీళ్లిద్దరూ కలిసే పోయినట్లుంది !” అన్నాడు భూషయ్య.<br /><br />పాపాయి ఆ ఊరిలో అందరికీ పరిచయమైన వ్యక్తే ! చిన్న పాపాయిలా అమాయకత్వం చిందే కళ్లతో, అందంగా, చలాకీగా ఉండే కన్నెపిల్ల ఎవరి మనస్సుని ఆకర్షించదు గనుక ?’<br />ఆ మాటలు విన్న సీత రోదన మితిమించి పోయింది.<br /><br />“ ఛ ! వాడింత దుర్మార్గుడని అనుకోలేదు. ఏం చేస్తాం ? అంతా యుగధర్మం ! ఊరుకో సీతా ! నిన్నంత నిర్దాక్షిణ్యంతో వదిలి, దానితో లేచిపోయిన వాడి కోసం, ఎందుకు విచారిస్తావ్ ? వాడు లేకపోతే నీ భుక్తికి లోటు ఉన్నప్పుడు కదా, నీకు భాధ ! అయినా పాపాయికి ఇదేం పిదప కాలమో ! నిన్న మొన్నటి వరకు కంటి ముందు పాపాయిలా తిరిగింది.! వాడు అందుకోసమే డబ్బు జత చేసుకొని ఉంటాడు.,” అన్నాడు జగన్నాధం, తప్పంతా ‘యుగధర్మం’ క్రింద కట్టేస్తూ.<br /><br />జగన్నాధం అనునయించే కొద్దీ, సీత రోదన శృతి మించింది. ఆ దుఃఖం హృదయ పూర్వకమేనా అని సందేహించాడు పంతులు. అతడే ఆ ఊరిలో కల్లా కాస్త విద్యాగంధం కలవాడు. అంతేకాదు, గజదొంగ చావుకీ, సర్వాయి పరారీకి, ఏదో సంబంధం ఉన్నదని అనుమానించి, తన మనస్సులోనే ఒక ఊహారూపాన్ని ఏర్పరుచుకొని, దానిని పల్లీయుల ముందు పెట్టాడు.”<br /><br />అదేమిటంటే --<br /><br />“ వారం రోజుల క్రిందటనే విడుదయిలయిన దొంగా, సర్వాయి కలిసి, ఒక దొంగతనం చేసారు. దాని ఫలితమే మూడు వందల రూపాయిలు ! ఏ కారణం చేతనో దొంగ సర్వాయి దగ్గిరనే డబ్బు ఉంచమని, తనకి అవసరమైనప్పుడే ఇవ్వమని చెప్పి ఉంటాడు. కాని సర్వాయి దురాశతో ధనాన్ని అంతటినీ కాజెయ్యాలని, పథకం వేసుకొన్నాడు ! సీత తీయగా మిగిలిన డబ్బుతో మరొక ఊరికి పారిపోయాడు. దారిలో గుండాల చెరువు దగ్గిర దొంగ, నిలదీయడంతో ఇద్దరికీ పోరాటం జరిగి ఉంటుంది ! పోరాటంలో చనిపోయిన దొంగను చెరువులో పారేసి, తన దారిని నిష్కంటకం చేసుకొని ఉంటాడు సర్వాయి.”<br /><br />“ అయితే పంతులూ ! నువ్వు చెప్పింది కూడా సబబుగానే ఉంది గానీ, సర్వాయి, రూపాయలతోనే కాక, పాపాయితో కూడా ఎందుకు పారిపోవాల్సి వచ్చింది ?” అన్న జగన్నాధం ప్రశ్నకు , తెల్ల ముఖం వెయ్యడమే పంతులు వంతు అయింది. !<br /><br /><br />********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-4587617582677746060?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-10540744441273933792011-05-03T08:15:00.001+05:302011-05-03T08:18:24.072+05:30అదొక డాక్ బంగళా.<br /><br />దానికి దగ్గరలో ఉన్న గ్రామం, దరిద్రానికి కూడా దగ్గరగానే ఉంది. అయినా బక్క చిక్కిన శల్య పంజరాల లాంటి ప్రాణులు, ముఖ్యంగా మనుష్యులు, కుక్కలతో మాత్రం సుసంపన్నంగా ఉంది.<br /><br />కుక్కల్ని మినహాయించినా, ఇంకా ఎంతో ప్రాణ శక్తి నిండిన ఆ గ్రామంతో సహజంగానే ఒక మంత్రిగారికి పని పడింది. అలా అవసరపడి వచ్చిన మంత్రిగారు, అంతకన్న అవసరపడి వచ్చిన చీకటి వల్ల, ఆ రోజు రాత్రికి, పాపం డాక్ బంగళా లోనే విశ్రమించారు.<br /><br />మంత్రిగారి రాక ఆ ఊరి ప్రాణికోటికి, కనీసం కాకైనా చెప్పలేదు ! వార్తా పత్రికలు చెప్పాయి గాని, అవి ఆ ఊరి పొలిమేరలకి కూడా రావు. అందుచేత వాటిని చదివే పాటి మనుష్యులకి గాని, చించి తూర్పారబెట్టే కుక్కలికి గాని, అతని రాక తెలియలేదు.<br /><br />అయినా అవి ( కుక్కలు ) బారులు తీరి, డాక్ బంగళా చేరుకొన్నాయి. కారణం వాటి పసిగట్టే స్వభావం వల్ల కాదు, చీకటి పడే సరికి అక్కడికి చేరుకొనే అలవాటు వల్ల ! అలా<br /> చేరుకొన్న ఆ కుక్కలు ప్రసన్న గంభిరమైన ఆ వాతావరణంలో బంగళా గచ్చు మీద తీరుబడిగా విశ్రమించి వంతుల వారీగా ఆనంద భైరవిని ఆలాపించ సాగాయి.<br /><br />భొవ్, వ్, వ్, వ్, వ్--- భౌవ్<br /><br />కేంవ్, వేవ్, వేవ్, వేవ్, వేవ్ --- కేంవ్<br /><br />గుర్, కుర్, కుర్, కుర్ కుర్---- గుర్ అంటూ సాగిందా ఆలాపన.<br /><br />మాగన్నుగా పడుకొన్న మంత్రిగారు అదిరిపడి లేచారు. కిటికీ తెరచి చూసేసరికి, శ్వాన సైన్యం చేస్తున్న ఆనంద లాస్యం, సంగీత సాధన , కనులు వీనులు రెండింటికీ కఠోరమైంది.<br /> మంత్రిగారు కిటికీ రెక్కలు మూసేసారు. కాని ప్రకృతిలో ధ్వనించి, రమించి, ప్రతిధ్వనించిన ఆ భైరవ నాదాన్ని ఎలా ఆపెయ్యగలరు !<br /><br />పాపం ! నిద్రకి కరువయింది. <br /><br />ఆ రోజే కాదు, అంతకు ముందు రెండు రోజుల్నించీ అతను నిద్రకి కనుమరుగయ్యారు.<br /><br />నిద్ర అతనికి చాలా అవసరం. <br /><br />‘ కనీసం కొన్ని గంటలు, కాకపోతే ఒక గంట నిద్రిస్తే చాలు, మర్నాటి కార్యక్రమం హుషారుగా నడిపించ వచ్చు.’ అతను పక్క మీద లేచి కూర్చొని, నిద్రా ప్రణాళికను తిరగెయ్య సాగారు.<br /><br />చెవుల్లో ముఖమల్ గుడ్డ దట్టించడం.<br /><br />నిద్ర మాత్రలు సేవించడం. మొదటి దాని వల్ల శబ్దం శాంతించ లేదు. రెండో పనికి అలవాటు పడిన ప్రాణం, ఈ రోజు సహకరించడం లేదు. ఎక్కువగా సేవించడానికి భయం !ఇక పోతే ----<br /><br />కుక్కల్ని తరమడం.<br /><br />భగవధ్యానం , మంత్ర జపం. మూడోది అమ్మబాబోయ్ !<br /><br />నాలుగోది వెల్లకిలా పడుకొని, సాధించడం మొదలు పెట్టారు.<br /><br />“ ఆపదాం అపహతరిం, దాతారం స్వప్నదుర్లభం, లోకాభిరామం శ్రీ రామం, భూయో భూయో నమామ్యహం .”<br /><br />“ ఆపదాం--- ఔవ్, వేవ్, వేవ్ --- అపహతరిం,---- కేంవ్, వేవ్, వేవ్ ---”<br /><br />మరింక పక్క మీద పడుకోలేక పోయారు.మంత్రిగారు. గది బయటికి వచ్చి, కుక్కల వంక చూసారు. టార్చిలైటు వెలుగులో, ఒకటి, రెండు, మూడు ---’ అమ్మబాబోయ్ ! ఇరవైకి పైనే ఉన్నాయి !<br /><br />ఇరవైల సంఖ్యలో ఉన్న కుక్కలు కూడా అతని వంక అపోజిషన్ మెంబర్లలా, మిర్రి, మిర్రి చూసి, కొంత దూరం వాకౌటు చేసి, తిరిగి అరుపులు లంకించుకొన్నాయి. <br /><br />‘ ఇప్పుడేం చెయ్యాలి ?! ’ తీసుకు వచ్చిన జీపు డ్రయివరుని వెంట వచ్చిన అంగ రక్షకులనీ, తనే తిరిగి పంపించేసారు. మర్నాటి కార్యక్రమం కోసం జండాలు, దండలు, నినాదాలిచ్చే గొంతుకలు, వగైరా ఏర్పాట్లతో తెల్లారే సరికి వచ్చి తోడ్చుకొని పోవడానికి.<br /><br />‘ఆ డ్రైవరే గాని ఉండి ఉంటే, ఈ దిక్కుమాలిన కుక్కల మీదుగా, జీపు తోలించి ఉండేవాడు ! కాని ఇప్పుడు ఒంటరి వాడయి పోయాడు ! --- అరే ! చౌకీదార్, - బ్లడీ బాస్టర్డ్, -- ఏమయ్యాడు ?!’<br /><br />“ చౌకీదార్, ఓ చౌకీదార్ !”<br /><br />జవాబు ఔటుహౌసు నుంచి రాలేదు , అపోజిషన్ నుంచి వచ్చింది ! ‘ భౌవ్, వౌవ్, అంటూ. మంత్రిగారి కోపానికి పిడికెట్లో టార్చిలైటు బిగుసుకొంది. చౌకీదారు కోసం ఔటుహౌసు వైపు దారితీసారు అతను. <br /><br />ఔట్ హౌస్ వరండా గచ్చు మీద , తుంగ చాప పరచుకొని, తల క్రింద ఒక బట్టల మూట పెట్టుకొని, పలచటి దుప్పటి కప్పుకొని, గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడొక మనిషి !<br /><br />ఎంత హాయిగా నిద్ర పోతున్నాడు !<br /><br />టార్చిలైటు వెలుగు ఆ వ్యక్తి ముఖం మీద నుండీ, కాళ్ల వరకు జారి తిరిగి, ముఖం పైన నిలిచింది. కాషాయ రంగు దుప్పటి, సగం సగం నెరిసిన గుబురు గడ్డం, తల పక్కనే దండం, కమండలం, ఎవరో సాధువులా ఉన్నాడు. ఎంత హాయిగా నిద్ర పోతున్నాడు !<br /><br />“ చౌకీదార్ !” గట్టిగా పిలిచారు మంత్రిగారు.<br /><br />సాధువుకి తెలివి వచ్చింది. లేచి కూర్చొన్నాడు. “ రాత్రి పూట చౌకీదారు ఇక్కడ ఉండడు బాబూ ! ఊర్లోకి పోతాడు, అతనికి బదులు నేనుంటాను. ఏదైనా పని ఉంటే చెప్పండి, నేను చేస్తాను.”<br /><br />“ స్వామీజీ ! మీరు !! మీరు చేస్తారా ఆ పనిని ?”<br /><br />“ ఏం పని బాబూ ! ఆ కుక్కల్ని తరిమెయ్యడమేనా ?” <br /><br />“ అవును స్వామీజీ ! వింటున్నారు కదా, అవి ఎంత చేటుగా అరుస్తున్నాయో, ఆ గోలలో నిద్ర ఎలా పడుతుంది ?”<br /><br />“ అలాగే తరిమేస్తాను బాబూ ! కాని మరి కాసేపటికి అవి మళ్లీ వచ్చి మొదలుపెడితే ఏం చేయాలి ? వాటిని తిరిగి రాలేనంత దూరం తరిమెయ్యమంటారా,లేక వాటి అరుపుల్ని వినిపించనంత దూరం ( ఫ్రీక్వెన్సీ ) పెంచెయ్యమంటారా? అలా చేస్తే నిద్రించ గలరా ?” స్వామి తన కమండలాన్ని చేతిలోకి తీసుకొన్నాడు.<br /><br />మంత్రిగారికి స్వామి ప్రశ్నలో తిరకాసు ధ్వనించింది. “ మీకు కావలసినది ఏమిటి, నిద్రా, లేక ఆ కుక్కల పైన పగా ?’ వాటి రాజ్యం నుంచి వాటిని తరిమెయ్యడం గాని, లేక అరుపులు మూసేసి, సెకండ్ క్లాసు సిటిజెన్ లాగ, మార్చడం గాని, ఎంత వరకు సబబు ? ” అన్నట్లుగా ఉంది ఆ తిరకాసు.<br /><br />“ స్వామీజీ నాకు కావలసింది నిద్ర ---” <br /><br />మధ్యలోనే అందుకొన్నారు స్వామీజీ.“ ఆ నిద్రని చౌకీదారు గాని, నేను గాని, లేక ఇంకో మనిషి గాని ఎలా ఇవ్వగలరు బాబూ ? అలా ఇవ్వగలిగిన పక్షంలో, నా నిద్రని మీకు ధారపోసి ఉండేవాడిని.” <br /><br />ఈ సాధువుని ఏదైనా ఎంక్వైరీ కమీషన్ హెడ్ చేయవచ్చు, అనిపించింది మంత్రిగారికి. ‘ కుక్కల పైన తన కోపంలో అర్థం లేదని తనే గుర్తించేలా చేసాడు. ఇప్పుడు నిద్ర మరొకరు తెచ్చి ఇవ్వలేరనే ప్రాథమిక సత్యాన్ని మరచి పోయినట్లు నిరూపించేసాడు. గడుసు పిండమే ! అయినా కానీ ---- లాంటి తన దగ్గరా కుప్పిగెంతులు !’ <br /><br />“ స్వామీజీ ! మీ నిద్రని త్యాగం చేయనక్కర లేదు. ఒక వేళ ఇవ్వగలిగినా ఆ ఇచ్చే నిద్రాదానం స్వీకరించే హీన స్థితిలో లేను నేను. నాకు స్వశక్తి మీదా, ఆత్మబలం మీదా చాల నమ్మకం ఉంది. ఈ కర్ణ కఠోరమైన అరుపుల మధ్య మీరు ఎలా నిద్ర పోగలుగుతున్నారో చిట్కా చెప్పండి.”<br /><br />“ గోసాయి చిట్కా చెబితే చాలా బాబూ ! విప్పనక్కర లేదా ?” ముఖ్యమయిన విషయంలో తనని పిలిచి, సలహా అడిగినప్పుడు బదులడిగే ప్రతిపక్ష నాయకుడులాగ ఫోజు కొట్టాడు స్వామి.<br /><br />“ ముందు చిట్కా చెప్పండి స్వామీజీ !” మంత్రిగారు కూడా తన రాజకీయ జీవితంలో ఏనాడూ తొందర పడలేదు.<br /><br />స్వామి తన చిట్కాని ఇలా చిటపటాయించాడు. “ ఈ కుక్కలు మీ నిద్రని పాడు చేసే ఉద్దేశంతో ఇక్కడికి రాలేదు బాబూ ! మీరిలా వస్తారని వాటికి తెలియదు. వాటి పని అవి అలవాటుగా చేసుకొంటున్నాయి. ఆ అరుపుల వల్ల మీరు ఇబ్బంది పడుతున్నారే గాని, అవి మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టడం లేదు.”<br /><br />“ మీ తర్కం నాకు అర్థమయింది స్వామీజీ ! వాటి అరుపులు ఎంత స్వాభావికమైనవే అయినా, నేను వాటి స్వాతంత్ర్యాన్ని మన్నించి, ఎలా ఇబ్బంది పడకుండా ఉండగలను ? ఒకరి హక్కు, ఇంకొకరి స్వేఛ్ఛకి అంతరాయం కలిగించేలా ఉండకూడదు కదా ?”<br /><br />“ నిజమే బాబూ ! కాని వచ్చిన చిక్కేమిటంటే ఆ కుక్కలు సివిక్సు చదువుకోక పోవడమే ! ఆ కుక్కలే కాదు, నగరంలో మీరు పెట్టిన పరిశ్రమలు, మీరు నడిపే వాహనాలు, యంత్రాలు వాటి పని అవి చేస్తూ, మీ లాంటి నాగరికుల నిద్రలని పాడు చేస్తూనే ఉన్నాయి ! మరి వాటి సంగతి ఏమిటి ? ఈ యంత్రాలు, జంతువుల రణగొణ ధ్వనిని మనకి అనుకూలంగా మార్చుకోవడమో, లేక మనమే వాటికి అనుగుణంగా మారిపోవడమో , అదే ఇప్పుడు చెయ్యాల్సిన పని.”<br /><br />‘అమ్మ బైరాగి ముండాకొడకా ! కుక్కలకి, యంత్రాలకి ముడి పెట్టేసావా ?’ మనసులోనే స్వామిని దీవించేసారు మంత్రిగారు. “ స్వామీజీ ! మీరన్న మొదటి పాయింటు జరగని పని. రెండోది సబబుగానే ఉంది కాని --- ”<br /><br />“ మీరా కుక్కల అరుపులతో దెబ్బలాడవద్దు. అలా చెయ్యబట్టే ఇబ్బంది పడుతున్నారు. వాటి అరుపుల్ని నిమిత్తం చేసుకొని మీకు మీరే చిరాకు పడిపోతున్నారు. అవి అరవకుండా ఉంటే మీరు పడుకోగలరు ! అదే కదా మీ షరతు ! అవి మీ మాట వినవు. అవి కుక్కలు జాబట్టి వినవు. అందుచేత మీరు మీ షరతుని విరమించుకొని వాటి అరుపుల్ని స్వీకరించండి. అవి ఆగితే గాని నిద్ర పోలేనన్న భావనకి దూరం కండి. వాటి ఆక్రోశాన్ని అసహ్యించుకోకండి. వాటిని వినకుండా ఉండాలనే ప్రయత్నమూ చేయకండి. ఏ ప్రయత్నమూ చేయకుండా మీ షరతు తొలగించుకొని ఆనందంగా స్వీకరించండి. అవి ఎంత ప్రాణ శక్తితో అరుస్తున్నాయో !! వాటినే మంత్రంగా చేసుకొని లయం అయిపోండి.”<br /><br />“ స్వామీజీ ! నా చెవులకే కాదు, సమస్త ఇంద్రియాలకీ ఆ అరుపులు దుర్భరంగా ఉన్నాయి. వాటిని నే నెలా మంత్రంగా చేసుకోగలను ?”<br /><br />“ అవును చేసుకోలేరు. ఎందుకంటే మీ ఇంద్రియాలు మీకు సహకరించడం లేదు. మీ శరీరమే మీ స్వామిత్వాన్ని, అంగీకరించనప్పుడు కుక్కల్ని ఎందుకు ఆడిపోసుకొంటారు ?”<br /><br />“ స్వామీజీ ! మీ లాగ అంత మందీ జితేంద్రియులు కాలేరు కదా ?” <br /><br />“ అవును బాబూ ! అంతమందీ జితేంద్రియులు కాలేరు. నిజానికి వాటిని జయించే ప్రసక్తే రాకూడదు ! దేనినైనా లొంగ దీసుకొడానికి, దానిని జయించాలనే ఆలోచనే తప్పు. ఎంతలా వాటిని జయించాలనుకొంటే, అవి అంతలా తిరగబడతాయి ! వాటిని ప్రేమించాలి, లాలించాలి, చెప్పాల్సిన తీరులో చెప్తే, అవి మనకి దాసోహం చేస్తాయి.”<br /><br />“ నా శరీరాన్ని నేను ప్రేమించడం లేదంటారా ?” సినిమా హీరోళాంటి తన దేహ ఘటన వైపు సంతృప్తిగా చూసుఒంటూ అడిగారు మంత్రిగారు. <br /><br />“ లేదు, తిండి పడేసి కండలు పెంఛడం, శరీరాన్ని ప్రేమించడం కానే కాదు.! ఉదాహరణకి మీ అరికాలునే తీసుకోండి. దాన్ని రోజుకో సారి, లేదా వారానికో సారి, పోనీ నెలకో సారైనా తలచుకొంటున్నారా ?”<br /><br />మంత్రిగారు ఆలోచనలో పడ్డారు. ‘నిజమే ! అరికాలుని తనెప్పుడు తలచుకొన్నాడు ! ఏభయి రెండేళ్ల జీవితంలో ఏ మూడు నాలుగు సార్లో ! అది కూడా ఏ గాజు పెంకో గ్రుచ్చుకొన్న నాడు ---- ”<br /><br />అతని ఆలోచనల్ని పసిగట్టేసి నట్లున్నాడు స్వామి. “ చూసారా, బాబూ ! నొప్పి కలిగినప్పుడే మీరు వాటిని స్మరించారు. దాన్ని కాసేపు నిమిరి, లాలించారు. తక్కిన జీవితమంతా దాని మీద నడిచారు. అలాంటివే మీ శరీరంలో ౨౬ కేంద్రాలు ఉన్నాయి బాబూ ! మీరు వాటికి తిండి పడేసి, వాటి చేత మీ అవసరాల మేరకి పని చేయించు కొంటున్నారు. అవి కూడ వాటి పరిథుల్లో కుక్కల్లాగే విశ్వాసంగా మీ పని చేస్తున్నాయి. కాని ఏనాడు మీరు వాటిని ప్రేమించారు ? ప్రేమా లాలనా లేనిదే ఇలాంటి సందర్భాలలో అవి మీకు ఎందుకు సహకరిస్తాయి.? మీ హక్కు కోసం వాటి స్వేఛ్ఛని అరికట్టే అధికారం, ఏ సివిక్సు మీ కిచ్చింది ?”<br /><br />మంత్రిగారు తన 30 ఏళ్ల రాజకీయ జీవితంలో ఎందరో నాయకుల మాటలు విన్నారు. ఇంకెందరో డాక్టర్ల సజెషన్లు తీసుకొన్నారు. ‘ ఈ రోజు ఈ బైరాగి దేశం దాకా ఎందుకు, నీ దేహం సంగతే తనకి తెలియదంటున్నాడు !నీ హుకుం నీ శరీరం పైనే పని చేయడం లేదంటున్నాడు ! ఇతన్ని ఇంకా ఇలా మాట్లాడనిస్తే పూర్తి బ్రైన్ వాష్ చేసేలా ఉన్నాడు. లాభం లేదు, ఈ వాక్ప్రవాహానికి , డామిట్ !’ “ స్వామీజీ , ఇప్పుడేం చేయమంటారు ?” అంటూ డేమ్ కట్టేసారు<br />.<br />“ మీ శరీరంలోని 26 కేంద్రాలలోనూ మీ మనసుని ప్రవేశింప జేసి, పది, పదిహేను సెకెండ్ల సేపు వాటిని లాలించండి. కుక్కల ఉనికిని గాని, వాటి అరుపుల్ని గాని మరచిపోయే ప్రయత్నం చేయవద్దు. అన్నింటికన్న మంచి పధ్ధతి ఏమిటంటే, ఆ కుక్కల్నే మీ శరీర కేంద్రాలుగా భావించండి. ఒక్కొక్క కుక్కనీ ఒక్కొక్క అంగం దగ్గర నిలబెట్టి, వాటి ఆక్రోశాన్ని విని, ఈ రోజు నుంఛి వాటి సంగతి పట్టించుకొంటానని, వాగ్దానం చేసి, శాంతించమనీ, నిద్రించమనీ, అర్థించండి. అప్పుడే మీరు తృప్తిగా నిద్ర పోగలుగుతారు.”<br /><br />“ స్వామీజీ ! నా అఙ్ఞానాన్ని మన్నించి ఆ కేంద్రాలేవో తెలియజెయ్యండి. ” మంత్రిగారీ సారి తమ అఙ్ఞానాన్ని చిత్తశుధ్ధితో ఒప్పుకొన్నారు<br /><br />“ తప్పకుండా చెప్తాను, శ్రధ్ధతో వినండి---<br />1. అరికాళ్లు 2 కుక్కలు<br />2. మోకాళ్లు 2 కుక్కలు<br />3. తొడలు 2 కుక్కలు<br />4. గుప్తేంద్రియం 1 కుక్క.<br />5. నాభి 1 కుక్క.<br />6. హృదయం 1 కుక్క.<br />7. ఊపిరితిత్తులు 2 కుక్కలు.<br />8. భుజస్కంధాలు 2 కుక్కలు.<br />9. కుడి అరచేయి, మోచేయి, భుజం 3 కుక్కలు<br />10. ఎడమ అరచేయి, మోచేయి, భుజం 3 కుక్కలు.<br />11. కళ్లు 2 కుక్కలు<br />12. చెవులు 2 కుక్కలు<br />13. ముఖం 1 కుక్క.<br />14. ముక్కు 1 కుక్క.<br />15. భృకుటి 1 కుక్క.<br /><br />మొత్తం 26 కేంద్రాలు, 26 కుక్కలు.<br /><br />పై కుక్కల్ని వరుస క్రమంలో తలచుకొని, లాలించి, ఇరవై ఆరవ కుక్కదాకా వచ్చాక, తిరిగి విలోమ క్రమంలో మొదటి కుక్క వరకు, పది పదిహేను సెకెండ్ల సేపు తలచుకొని లాలించండి.”’<br /><br />మంత్రిగారికి మరి మాటల్తో పొద్దు పుచ్చాలని అనిపించలేదు. “ వస్తాను స్వామీజీ ! ” అంటూ బంగళా వైపు నడిచారు. వెళ్తూ, వెళ్తూ ఆగి, ఆ కుక్కల వంక చూసారు. ఈ సారి ఆ చూపులో ఏముందో ! కుక్కలు ఏం పసికట్టాయో కాని, క్షణం విరామాన్ని ఇచ్చాయి. <br /><br />మంత్రారు వాటిని లెక్కపెట్టారు.<br /><br />ఆశ్చర్యం !<br /><br />సరిగ్గా 26 ఉన్నాయి అవి !! <br /><br />**************<br /><br />తెల్లగా తెల్లవారిపోయింది.<br /><br />మంత్రిగారు ఆవలిస్తూ నిద్ర లేచారు. బధ్ధకంగా తన వైపు చూసుకొన్నారు. ఇదేమిటిది ? తనెలా నిద్ర పోయాడు !! కుక్కలు ఏమయ్యాయి ?? తను నిద్ర పోవడమే కాదు, ఆ నిద్రలో ఒక స్వప్నాన్ని కూడా చూసాడు.<br /><br />ఆ స్వప్నాన్ని తలచుకోగానే అతని ఒళ్లు జలదరించింది. ఎంత చిత్రమైన కల అది ! దాని ఫలితమేమిటో ఆ బైరాగినే అడిగి తెలుసుకోవాలి. <br /><br />మంత్రిగారు వెంటనే లేచి, ఔట్ హౌస్ చేరుకొన్నారు.<br /><br />స్వామి సిధ్ధాసనంలో కూర్చొని, ధ్యానంలో కూర్చొని ఉన్నాడు. అయినా మంత్రి పిలుపుకి కళ్లు తెరచి, చిరునవ్వుతో , “ నిద్ర పట్టిందా బాబూ ?” అని అడిగాడు.<br /><br />“ మీ దయ వల్ల నిద్రపోయాను స్వామీజీ ! ఒక కల కూడా కన్నాను, చాల చిత్రమైన కల అది ---- ”<br /><br />“ ఏమిటి బాబూ ఆ కల ?”<br /><br />“ కలలో నాకొక వ్యక్తి కనిపించాడు. అతని కళ్లు ముందుకి లేవు, వెనుకకీ లేవు, తిరగలిలా తిరుగుతున్నాయి. అతని మెదడు మోకాళ్ల మీద ఉంది. పొట్ట బానలా ఉంది. చేతులకి వ్రేళ్లకి బదులు నాలికలున్నాయి. కళ్లు ఉండాల్సిన చోట చెవులు ఉన్నాయి, చెవులు ఉండాల్సిన చోట కళ్లు ఉన్నాయి. గుప్తేంద్రియం ఎక్కడుందో కనిపించనే లేదు. స్వామీజీ ఆ వ్యక్తి ఎవరు, ఎందుకలా ఉన్నాడు ?”<br /><br />స్వామీజీ కాసేపు మంత్రిగారి వంక చూస్తూ ఉండిపోయారు. తరువాత గంభీరంగా బదులిచ్చాడు.<br /><br />“ ఆ వ్యక్తి ఎవరో, ఎందుకలా ఉన్నాడో తెలుసుకొనే ముందు, అతని స్వభావం తెలుసుకో బాబూ ! మీ కల లోని మనిషి ఎటు కావాలంటే అటే నడవ గలడు.. కాని అతని అడుగు ఎప్పుడూ ముందుకి పడదు ! దిశలు మార్చుకొంటూ తన దారి తాను చూసుకొంటుంది. అతని మెదడు ముంగాళ్ల స్థాయిలోనే ఉంది. చేతులకున్న నాలికలు అందిన ప్రతీ దాన్నీ జుర్రుకోవడాన్నే సూచిస్తున్నాయి. కడుపు సంగతి సరే సరి ! ఎన్నిటికైనా జీర్ణం చేసుకొంటోంది. అతను చూడాల్సిన చోట వింటున్నాడు. వినాల్సిన చోట చూస్తున్నాడు. పోతే గుప్తేంద్రియం కనిపించనే లెదన్నావు కదూ ! లేక పోవడమేం బాబూ, మెదడు లోనే ఉందది. మెదడంతా ఆక్రమించి దాన్ని పూర్తిగా వాసనా కేంద్రంగా మార్చింది ! తెలిసిందా ఇదీ ఆ మనిషి తత్వం !---- ”<br /><br />మంత్రిగారు ఆలోచనలో పడడం చూసి, స్వామి తన ప్రసంగాన్ని ఇంకా కొనసాగించాడు. <br /><br />“ చీకటి గదిలోకి, దీపం తీసుకు వెళ్తేనే దాని స్వరూపం తెలుస్తుంది. ఆ గదిలో ఉన్న ఫర్నిచర్ కంట పడుతుంది. నిన్న రాత్రి నిద్రలో మీ వివేక దీపం వెలిగించుకొని తొలిసారి మీరు మీ శరీరం లోకి ప్రవేశించారు. --- ”<br /><br />“ స్వామీజీ ! ” దాదాపు అరిచినంత పని చేసారు మంత్రిగారు. “ మీరనే దేమిటి స్వామీజీ ! నేను చూసింది నన్నేనా !! అంటే – నా ఆత్మనా !!! నాకు కలలో జరిగింది ఆత్మ సాక్షాత్కారమా !!!!!!!! ”<br /><br />స్వామి బదులివ్వ లేదు. కళ్లు మూసుకొని ధ్యానంలో పడ్డాడు ! <br /><br />( యువ జూన్ ౧౯౮౪ )<br /><br />*****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-1054074444127393379?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-41070868270729522482011-04-25T18:39:00.002+05:302011-04-25T18:41:11.882+05:30అల్లిబిల్లిగా అల్లుకొన్న గడ్డాన్ని, చేతితో రుద్దుకొంటూ, ఇంటి పైకప్పు కేసి చూసి భారంగా నిట్టూర్చాడు ‘వరద రాజులు. ’ వరద రాజులు కలిగిన వాడు కాడు.<br /><br />‘ కలిమి’,‘సిరి ’లాంటి పదాల అర్థమూ, ప్రయోజనమూ,తెలుసుకోవలసిన అవసరం అతనికి ఏనాడూ గతంలో కలగ లేదు..<br /><br />‘గతం అంటే ఒక చిరుపేద కుటుంబంలో ఒక్కగా నొక్క కొడుకై, తండ్రైని మింగి పుట్టినప్పటి నుండి, వారాల మీద అనవసరమూ, నిరర్థకమూ అయిన, ‘ స్కూలు ఫైనలు’ చదివి, రైల్వేలో, ‘ గాంగ్ మేన్’ గా టెంపరిరీ స్థాయి ఉద్యోగంలో కుదురుకొని , మూడేళ్లుగా కాపురం చేస్తున్న, ఇప్పటి వరకూ’ అని చెప్పుకోవాలి !<br /><br />ఈ మధ్య కాలంలో అతను వాటికోసం పాటుపడి, అరిగించుకొన్న దెబ్బల ఫలితంగా, అర్థాలూ, అనర్థాలూ ఆలోచించడం కూడా మానేసాడనే చెప్పాలి.<br /><br />పూర్వ జన్మలో చేసుకొన్న పాప పుణ్యాల ఫలితాలని బట్టే, ‘ కలిమి లేములు’ కలుగుతాయన్న మెట్ట వేదాంతమే, అతని ఆలోచనలని పూర్తిగా ఆక్రమించుకొని నరనరాన జీర్ణించుకుపోయిందంటే , అతిశయోక్తి ఎంత మాత్రమూ కాదు ! <br /><br /> తనకీ తన భార్యకీ రెండు పూటలా సరిపోయేలా బియ్యమూ, కూర వగైరా సాదర ఖర్చుకీ సరిపోయే ఇరవై రూపాయలు కలిగి ఉండటమే అదృష్టం అనే పదానికి అతనిచ్చే నిర్వచనం.<br /><br />సరిగ్గా మూడు రోజుల ముందు వచ్చిన మంగళ వారం అది !<br /><br />వరద రాజులు అతని జీవనానికి ఆలంబనమైన, రైల్వే సర్వీసు నుండి, సస్పెండ్ చేయబడ్డాడు.<br /><br />నిజానికి అతను చేసిన తప్పేమీ లేదు.<br /><br />రెండు సంవత్సరాలుగా తన దగ్గరే ఉంటూ, ‘ రూర్ కెలాలో ’ చిన్న సైజు ఉద్యోగంలో, కుదురుకొన్న బావమరిది ‘ రంగ నాయకులు’ చూడడానికి వస్తున్నట్లు వ్రాసిన ఉత్తరాన్ని అందుకొని, రాత్రి పూట స్టేషన్’కి వెళ్లడమే అతని పొరపాటు అయిపోయింది.<br /><br />నైటు డ్యూటీలో ఉంటూండగా, సూపర్’వైజరుతో చెప్పీ చెప్పకుండా అలా వెళ్లడం , వరద రాజులుకి కొత్త కాక ఫోయినప్పటికీ, ఆ రోజు మాత్రం అతని దురదృష్టం వెన్నంటి తరిమి, చేవ చచ్చిపోయేలా కొట్టింది !<br /><br />సరిగ్గా అతను స్టేషనుకి వెళ్లిన సమయం లోనే షెడ్’లో రాగి గొట్టాల దొంగతనం జరిగింది.<br /><br />అటువంటి దొంగతనాలు షెడ్లో జరగడం అతి సాధారణ మయిన విషయమే అయినా, ఈ దొంగతనం వల్ల కలిగిన పరిణామం మాత్రం విపరీతమైనదీ, ఎప్పుడూ ఎరగనిదీ అని చెప్పుకోవచ్చు !<br /><br />కారణం ఆ ఊరికి కొత్తగా బదిలీ మీద వచ్చిన, ఎ.ఇ. నిరంకుశుడు అవడం వల్ల, ‘ హిట్లర్’ లాంటి రాక్షస గణానికి చెందిన వాడవడం వల్ల, నైట్ ఇన్ ఛార్జి ద్వారా, ఫోనులో విషయం విన్న వెంటనే, అఘ మేఘాల మీద వచ్చి వాలాడు.<br /><br />అలా వచ్చి చేసినదేమీ లేకపోయినా, నిద్ర ముఖాలతో ఉన్న స్టాఫ్ వాలకాన్ని కనిపెట్టి, ‘అటెండెన్సు’ తీసుకోవాలనీ , పొజిషన్ చూడాలనీ, అన్నాడు.<br /><br />వరద రాజులు పాపం పండి, ఆ సమయానికి అక్కడ ఉండ వలసిన వాడల్లా, అరగంట లేటుగా వచ్చిన ‘ఎక్స్ ప్రెస్’ కోసం నిరీక్షిస్తూ స్టేషను లోనే ఉండిపోయాడు ! <br /><br />అంతమందీ ఉండి వరద రాజులు ఒక్కడే లేక పోవడం వల్ల, సహజంగానే దొంగతనానికీ, అతనికీ లంకె వేయడం జరిగింది.<br /><br />అలా జరగ లేదనీ, తనే అతను స్టేషనుకి వెళ్లేందుకు పర్మిషన్ తనే ఇచ్చానని చెప్పగలిగే ధైర్యం నైట్ ఇన్ ఛార్జికి లేక పోయింది !<br /><br />వీటన్నిటి పరిణామ ఫలితంగా, వరద రాజులు అతని జీవనానికి ఆలంబనమైన ఉద్యోగం నుండి సస్పెండు చేయబడ్డాడు, విచారణ చేయకుండా తీసెయ్య గలిగే అధికారం ఆ అధికారి చేతిలో లేకపోబట్టి ! <br /><br />అంతే ! అది జరిగిన తరువాత మూడు రోజులు చక చకా నడిచి పోయాయి. వరద రాజులు గుండెల మీదుగా !<br /><br />అయినా వరద రాజులు బ్రతికే ఉన్నాడు !<br /><br />ఎందుకూ ? అని అంటే, అది అతనిని పుట్టించిన లేదా సృష్టించిన భగవంతునికి కూడా చెప్ప శక్యం కాదు.సాధారణంగా ఇటువంటి పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడల్లా, చిన్నప్పు డెప్పుడో చదివిన ఒక చైనా వేదాంతి కథ స్ఫురణకి రావడం అతనికి సర్వ సాధారణమైన అలవాటు.<br /><br />ఆ చైనా వేదాంతి పేరు, ‘ చౌ~ కూ ~కూ’ అతని దగ్గర ఒక తెల్లని కంచర గాడిద ఉండేదట ! బయటకి వెళ్ల వలసి వచ్చినప్పుడల్లా తంబూరా లాంటి వాయిద్యాన్ని తీసుకొని, ఆ గాడిద మీద వెనక వైపుగా కూర్చొని ప్రయాణం చేసే వాడట ! అంటే గాడిద ముఖం వైపుగా, తన వీపు ఉండేలా కూర్చొనేవాడన్న మాట !<br /><br />ఆ వింత చర్యకి వేదాంత పరంగా అతనిచ్చే సమాధానం ఏమయినప్పటికీ, `జీవితం అనే కంచర గాడిద ఏ దిక్కున వెళ్లినా, మనిషికి దానితో ప్రమేయం ఉండ కూడదనీ , దారిలో కలిగే కష్ట నష్టాలకి, ఏ మాత్రమూ చలించకుండా ఉన్నప్పుడే పరమార్థాన్ని సాధించే మార్గం సులభ మవుతుందని ’ ఆ చర్యకి అర్థంగా మనం ఊహించుకోవచ్చు!<br /><br />ఈ వేదాంతాన్ని తనకి నచ్చిన విధంగా మలుచుకొని, తనను తాను ఓదార్చుకొనే వరద రాజులికి, ఈ రోజు ఎందుకో అది కూడా మనశ్శాంతి ప్రసాదించలేక పోయింది. నిజానికి,<br /> ‘చౌ~కూ~కూ’ వేదాంతం మాట ఎలా ఉన్నా ఉన్నన్నాళ్లూ తిని, మరొకరికి పెట్టగల కలిమి గాని అతని స్వంతం కాని పక్షంలో , అతని వేదాంతం ఎలా అడ్డు తిరిగి ఉండేదో !’ అనుకొన్నాడు వరద రాజులు కసిగా.<br /><br />అయినా జీవితానికీ, ఉద్యోగానికీ మూడు ముళ్ల బాంధవ్యం ఉన్న ఈ రోజుల్లో జరిగిన వాటికి భాద్యత లేక పోయినా, చలించకుండా చూస్తూ ఊరుకోవడం ఎలాగో అతనికి అంతు పట్టలేదు.!<br /><br />అప్పటికీ సూపర్ వైజర్ల , మిత్రుల సలహాతో, ఎ.ఇ. బంగళాకి వెళ్లాడతను. ఆ రోజు ‘ ఎఅందుకు వచ్చావ్?’ అన్నట్లు ప్రశ్నార్థకంగా చూసిన అతని చూపులని తట్టుకోలేక, తల క్రిందకి వంచేసాడు .వరద రాజులు.<br /><br />ఏమని అడగాలో , ఎలా చెప్పాలో స్ఫురించక తనక్కడికి వచ్చినందుకు శతధా తిట్టుకొన్నాడు వరద రాజులు.<br /><br />ఆఖరికి ఆ ఆఫిసరే ముందుగా మాట్లాడాడు.“ చూడు వరద రాజులూ ! దొంగతనం గురించి సరైన ఆచూకీ తెలిసి, అందులో నీ నిర్దోషిత్వం బయట పడేటంత వరకూ, నేను చేయ గలిగింది ఏమీ లేదు . అయినా ఇప్పుడు నీకు వచ్చిన పెద్ద ఆపద మాత్రం ఏముంది ? సస్పెండులో ఉన్నంతకాలం సగం జీతం దొరుకుతూనే ఉంటుంది కదా ?” <br /><br />ఎంత తేలికగాఅనేసాడు ఆ మాటలు ! పూర్తిజీతంతోనే సగం గడిచే బ్రతుకు, సగం జీతంతో ఎలా నడుస్తుందను కొన్నాడో !<br />ఏమయినా తనదాకా వస్తేనే గాని తెలిసేది ఎవరికి ?<br /><br />‘ అయినా ఆ దొంగతనం ఆచూకీ తెలిసేది మాత్రం ఎప్పుడు ? ఇది వరకు ఎన్ని దొంగతనాలు జరిగిన వివరాలు ఆఫీసు రికార్డుల మూలల్లో పడి మూలగడం లేదు !<br /><br />“ హే భగవాన్ ! ఆపద నుండి గట్టెక్కించమని అడగడం లేదు నిన్ను , ఆపదని చూసి అదిరి పడే నీరసత్వాన్ని మాత్రమే తొలగించు !”<br /><br />వరద రాజులు బధ్ధకంగా లేచి ఒళ్లు విరుచుకొన్నాడు. ఎదురుగా గోడకి వ్రేలాడుతున్న పగిలిన అద్దం ముక్క అతని ముఖాన్ని వికృతంగా ప్రదర్శించింది..<br /><br />అతను తనలో తనే నవ్వుకొన్నాడు. ఈ ఆలోచనలు సమస్యలు అనే విషవలయాలు మనస్సునే కాకుండా, శరీరాన్ని కూడా పిప్పి చేస్తున్నాయి ! <br /><br />‘ చదువుకొనే రోజుల్లో వరద రాజులు ఎలా ఉండే వాడు !’ అద్దంలో వికృతంగా కనిపిస్తున్న తన ప్రతి బింబాన్ని వికృతంగా వెక్కిరిస్తూ నవ్వుకొన్నాడు వరద రాజులు.<br /><br />‘ ఇప్పుడు మాత్రం తన అందానికి వచ్చిన లోటేమిటి, ఆకలి తవ్విన గుంటలు, చెంపల మీద, పొడిచిన పోట్లు శరీరం మీద మినహాయిస్తే ! అయినా నాలో ఏ ఆకర్షణా లేక పోయినట్లయితే,ముత్తాలు ఎందుకంతలా వెంట పడుతుంది ?<br /><br />ముత్తాలు తలపుకి రాగానే ఒళ్లు జలదరించింది వరద రాజులుకి. అతను ఉండే కాలనీకి ప్రక్కగానే, ఇంచు మించు అరవై చదరపు అడుగుల జాగాలోని పూరి గుడిశె ముత్తాలుది. కాలనీ అంటే రైల్వే కాలనీ మాత్రం కాదు. రెండు మూడు సిమెంటు రేకులతో కప్పిన ఆ పిచ్చిక గూళ్లు , ‘ మొదలియార్’ గారి స్వంత ఆస్తి !<br /><br />మొదలియార్ హెడ్ గుమాస్తాగా సర్వీసు ఉండి రిటైరయి , ఆ వచ్చిన డబ్బుతో కట్టించిన పిచ్చుక గూళ్లు అవి. ఆ జాగాలోనే తనకోసం ప్రత్యేకంగా ఒక మిద్దె ఇల్లు, ఆ ఇంటికి ప్రక్కనే, ‘పప్పు, ఉప్పు వగైరా ’ సాదర దినుసుల అమ్మకానికి వీలుగా కొట్టు కట్టించుకొన్నాడు.<br /><br />“రైల్వే రిటైర్డు గుమాస్తా కలిమి అంతటిదా ? ఆ కాలనీ తనకి వచ్చిన ప్రావిడెంటు ఫండ్’తోనే కట్టించాడా ?” అని ఎవరైనా ఆశ్చర్య పోతే , వాళ్లకి మాత్రం మొదలియారుని గురించి చాలా చెప్ప వలసి ఉంటుంది !<br /><br />వరద రాజులు మాటల ప్రకారం ఇంజనీరింగ్ శాఖలో ఆ ఉద్యోగం కామధేనువు లాంటిది ! ఆ గోవు పాలతో పాటు, రక్త మాంసాలు కూడా పిండుకొనే హక్కు, కొందరికి మాత్రమే సంక్రమిస్తుంది ! పోతే వరద రాజులలో జీర్ణించుకొని పోయిన నమ్మకాల ప్రకారం చూస్తే అదంతా మొదలియారు అదృష్టం క్రింద వస్తుంది. <br /><br />అతని సిధ్ధాంతం మీద నమ్మకం లేని మాత్రం, “ ఆ ! మొదలియారు సామాన్యుడా ? కరటక దమనకు లిద్దరినీ చంపి పుట్టిన వాడు ! అయినా అంతలా కంట్రాక్టర్ల దగ్గిర నిలబట్టి, అంత డబ్బు పుచ్చుకోక పోతే ఏం ! చచ్చేటప్పుడు కూడా వెళుతుందా ఏం ? ” అనుకొంటారు, తమ అసమర్థతని సమర్థించుకొంటూ.<br /><br />పోతే మొదలియారు, అతని అర్థశాస్త్రమూ గురించి చెప్పుకోవాలంటే , ఒకంతట తెమిలేది , ముగిసేదీ కాదు !<br /><br />నున్నగా పొన్నకాయలాంటి తల, పెద్ద బొజ్జ, దానికి బరువు సహించడానికి తగినట్లు వర్తులా కారంలో ఉన్న కాళ్లు, అయినా ,‘ కలిమికి’ అంత కాపీనం ఎందుకో ? అలాంటి వాళ్లనే ఏరి కోరి వరిస్తుంది అది !<br /><br />మొదలియారు విగ్రహం గుర్తుకి రాగానే, నవ్వు ఏడుపు సమ పాళ్లలో మేళవించి తీసిన లిట్మస్ పేపరులా అయింది వరద రాజులు ముఖం !<br /><br />‘ ఈ మనస్సు ఉన్నాదే ! దీని ఆలోచనలకి అంతు పొంతూ ఉండదు ! ’ అనుకొన్నాడు అతను కోపంతో పిడికిలి బిగిస్తూ. నిజమే మరి ! ముత్తాలు మీది ఆలోచన మొదలియారు మీద మళ్లడం విచిత్రంగా లేదూ ?<br /><br />చేతినిండా గాజులు, కాళ్లకి కడియాలు, పసుపు పూసుకొన్న ముఖానికి హారతి నిస్తున్నట్లు, ఎర్రని కుంకుమ బొట్టు, మాయా మర్మాల కలుష రక్తం కలియని మంచి మనస్సూ, గజ్జెల గుర్రంలా ఉంటుంది ముత్తాలు.<br /><br />విధి అనే శాసన సభలో సృష్టి మొదటి నుంచీ చేయబడ్డ పాత చట్టాన్నే అమలు పరుస్తూ, పాకులాడే విధాత రాజ్యంలో, ఒక పూట తిండి తిని పస్తులుంటూ, బ్రతికే వాడినైనా పర స్త్రీ వ్యామోహం వివశుణ్ని చేస్తుంది !<br /><br />త్రాగుబోతు భర్త మాత్రమే ఆమె జీవితానికి సమస్య !<br /><br />నిజానికి వరద రాజులు అనుకొన్నట్లు, ముత్తాలు అతని చేత ఆకర్షింప బడలేదు. అసలు వారిద్దరిలో ఎవరూ ఎవరినీ ఆకర్షించలేదు !<br /><br />ఆమె తనంత తానుగా పిలిచి, ఆవు ఈనిన వైనం చెప్పి, పాలవాడు ఇచ్చే పాలకన్నా, మంచి పాలు ఇవ్వగలననీ, ఆ వాడిక తన దగ్గరే పెట్టమని చెప్పి, అరశేరు జున్నుపాలు ఉత్తినే ఇవ్వడమూ, ఆ పాలు ఇచ్చేటప్పుడు సున్నితమైన ఆమె చేతివ్రేళ్లు అతనికి తగలడమూ, దానికి తగిలించిన మూడుచుట్ల రాగి ఉంగరాన్ని చూసి అతను నవ్వడమూ, అతని నవ్వుని చూసి, ఆమె కూడా అమాయకంగా, తనని తాను మరచిపోయి, హాయిగా నవ్వుకోవడమూ, కేవలం కాకతాళీయంగా జరిగిన సంఘటనలే అయినా , వరద రాజులు ఆలోచనల సుడిలో పడి వాటికి వికృత రూపాలు ఏర్పడ్డాయి.<br /><br />ముత్తాలు తన తాగుబోతు మొగుడితో విసిగిపోయిందనీ, వరద రాజులు దురభిప్రాయ పడ్డాడు.<br /><br />కుతకుతమని ఉడుకుతున్న బియ్యపు చప్పుడు వరద రాజులు ఆలోచనలకి షడన్ బ్రేక్ వేసింది.<br /><br />‘ లక్ష్మి ఎక్కడకి వెళ్లింది ? బహుశా మొదలియార్ ఇంటికి గాని వెళ్లిందేమో ! ’ అనుకొన్నాడు అతను, అన్నం<br /> మెతుకుని పట్టి చూస్తూ.<br /><br />‘ లక్ష్మి పాపం ! తనను కట్టుకొని ఏం సుఖపడింది ? నచ్చిన తిండి తిని, మెచ్చిన బట్ట కట్టి ఎరిగిన పాపాన పోలేదు ! అయినా తన లాంటి దౌర్భాగ్యుడు పెళ్లి చేసుకోవడమేమిటి ?”<br /><br />నీరసంతో వడలిన శరీరం, లోతుకు పోయిన బుగ్గలలో, నల్లటి చారలు కట్టిన ముఖం , ఆమె కొడిగట్టిన దీపం లాగ పొడ గట్టింది. వరద రాజులుకి.<br /><br />తాగుబోతు అయినందు వల్ల ముత్తాలు మొగుడు ఆమె అవసరాలు తీర్చలేక పోయాడు. అసమర్థుడయినందు వల్ల తను లక్ష్మిని సుఖ పెట్టలేక పోతున్నాడు.<br /><br />అన్నం గిన్నె క్రిందకి దించి, చేతులు కడుగుకొన్నాడు వరద రాజులు.<br /><br />‘ముత్తాలుకి మొగుడితో విసుగెత్తిపోయింది, లక్ష్మి కూడా ---- <br /><br />‘ ఛ ! ఏమిటీ ఇవాళ ఆలోచనలు ఇలా పరుగెడుతున్నాయి ?’<br /><br />అయినా లక్ష్మి ఇంత సేపు మొదలియారు ఇంట్లో ఏం చేస్తోంది ?<br /><br />వరద రాజులు వీధి గుమ్మం కేసి, దృష్టి నిలిపాడు. <br /><br />పెరట్లో అరటి చెట్ల దగ్గర పిట్టగోడ నానుకొని ఎటో చూస్తున్న ముత్తాలు చిత్రంగా నవ్వింది. కాటుక రెప్పలు రెండు సార్లు టపటప లాడించింది, మెల్లగా తల ఊపింది.<br />నూట పది ఓల్టుల షాక్ తగిలినట్లయింది వరద రాజులికి.<br /><br />ముత్తాలు తననే పిలుస్తోంది, సందేహం లేదు, అక్కడ మరెవ్వరూ లేరు !<br /><br />వరద రాజులు ఒకసారి తన వైపు చూసుకొని, గబగబా అడుగులు వేస్తూ పిట్టగోడ దగ్గరకి చేరుకొన్నాడు.<br /><br />“ పిలిచావా ముత్తాలూ ?”<br /><br />ఉలిక్కిపడి తిరిగిన ముత్తాలు ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ ఎవరు, నేనా ! అబ్బే లేందే ?” అంది.<br /><br />‘ హు ! ఎంత నెరజాణ !’ మనస్సులోనే అనుకొన్నాడు వరద రాజులు, కళ్లతోనే రమ్మని సైగ చేసి, పిలవలేదంటూ ఎంత అమాయకత్వం నటిస్తోంది ? “ నువ్వు ఇచ్చిన పాలతో జున్ను బాగా తయారయింది ముత్తాలూ !” <br /><br />అబధ్ధం ! వరద రాజులు నిజంగా అబధ్ధమే ఆడాడు.జున్ను చేయడానికి, పంచదార గాని, బెల్లం గాని లేక ఆ పాలు అలమారా మీద పడి అఘోరిస్తూనే ఉన్నాయి. అయినా ఆ సమయంలో అంత కన్నా మరేమాట మాట్లాడాలో అతనికి స్ఫురించ లేదు. <br /><br />“ అలాగా !” అంది ముత్తాలు తన శరీర సందుల్లో పడి ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతూన్న అతని చూపుల నుండి తప్పించు కోవడానికి పమిట నిండుగా కప్పుకొంటూ.<br /><br />అంతే ! ఆ తరువాత వారిద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం ఘనీభవించింది. ఏం మాట్లాడుకోవాలో, ఇద్దరిలో ఎవరికీ తెలియక అలాగే నిలుచుండి పోయారు. <br /><br />“ ఒసే ముత్తాలూ !” <br /><br />ఇంట్లో నుంచి వినబడిన భర్త పిలుపు విని ,“ వస్తూన్నా !” అంటూ లోపలికి పరుగెత్తింది ముత్తాలు, తేలికగా ఊపిరి పీలుస్తూ.<br /><br />నిరాశతో వెను తిరిగిన వరద రాజులకి పక్కగా చిన్న మేడ ఇంట్లోంచి, పంచె బిగించి కట్టుకుంటూ దుకాణం వైపు వెళ్తున్న మొదలియారు కనిపించాడు. మొదలియారు ముఖం ఎప్పుడూ ఎరుగని హాసరేఖతో వెలిగి పోతోంది.<br /><br />‘ మొదలియారు ఇంత ఖుషీగా ఉన్నాడేమిటి చెప్మా !‘ అనుకొంటూ, ఇంటి లోపలి దారి పట్టాడు అతను.<br /><br />తలుపులు రెండూ తీసే ఉన్నాయి. వరద రాజులు ఇంటికి చేరుకొనే సరికి ! ‘ వెళ్లేటప్పుడు తలుపులు వెయ్యడం మరిచిపోయానేమో ! ’ అని, ఆదరా బాదరాగా ఇంటికి చేరుకొని, వీధి గుమ్మంలోంచి ఇంట్లోకి తొంగి చూసాడు.<br /><br />లోపల ఎప్పటిదో త్రుప్పు పట్టిన పాత ట్రంకు పెట్టిలో, ఏదో వస్తువు కుక్కడానికి ప్రయత్నిస్తోంది అనంత లక్ష్మి.<br /><br />వరద రాజులు దృష్టి ఆ వస్తువు మీద పడింది. <br /><br />ఎనిమిది అంగుళాలు వెడల్పు, పన్నెండు అంగుళాలు పొడవు , ఉన్న చిన్న అట్టపెట్టె అది !<br /><br />“ ఏమిటది లక్ష్మీ ?” భీకరంగా అరిచాడు వరద రాజులు. వీధి గుమ్మానికి రెండు చేతులు ఆన్చి, బెబ్బులిలా తన వంకే చూస్తున్న భర్తని చూసి, బెదిరిన లేడిలా వణికింది అనంత లక్ష్మి.<br /><br />“ చీర – మొదలియారు భార్య ఇచ్చింది, ఏదో నోము నోచిందట !”, అనంత లక్ష్మి కంఠ స్వరం తడబడింది. ముఖం నిండా స్వేద బిందువులు మంచి ముత్యాలయ్యాయి !<br /><br />‘ మొదలియారు భార్యా ? పిల్లికి బిచ్చం పెట్టని ముత్తైదువ చీర ఎందుకు ఇస్తుంది ? మొదలియారే ఇచ్చి ఉంటాడు ! అతనైనా ఉత్తినే ఎందుకు ఇస్తాడు ? చీర ఇచ్చినందుకు బదులుగా లక్ష్మి మొదలియారుకి ఏమి ఇచ్చి ఉంటుంది ?’<br /><br />నరాలు జివ్వుమని లాగాయి వరద రాజుల్ని. రక్తం వసంతం చిమ్మినట్లు శరీరం అంతా పరచుకొంది, కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి.<br /><br />“ లక్ష్మీ ! ” బిగ్గరగా కేక పెట్టి లోపలికి అడుగు వేసిన అతని అతని చెయ్యి తగిలి అలమరా మీద ఉన్న స్టీలు గిన్నె, పాలన్నీ నేల పాలయ్యాయి ! <br /><br />ఆవేశం చల్లబడి, తెలివి తెచ్చుకొన్న వరద రాజులుకి, నేల మీద పడి ఉన్న స్టీలు గిన్నె, నేలంతా పరచుకొన్న పాలు మాత్రమే కనిపించాయి.<br /><br />గదిలో లక్ష్మి గాని, ఆమె చేతిలో పాకెట్ గాని ఏమీ లేవు !<br /><br />‘ ఛ ! ఎంత భయంకరమైన ఆలోచనకి గురి అయ్యాను !’ తనలో తనే నవ్వుకొని వీధి గుమ్మం వైపు దృష్టి సారింఛాడు.<br /><br />మొదలియారు ఇంటి మెట్లు దిగిన అనంత లక్ష్మి చేతిలో చిన్నఅట్ట పెట్టెతో చిరునవ్వు వెలుగుతో, దివ్యంగా మెరిసి పోతున్న ముఖారవిందంతో, అడుగులు తడబడుతూ ఉండగా, పరుగు లాంటి నడకతో ఇంటి వైపు వస్తూ, అతని దృష్టి పథానికి ఆడ్డు తగిలింది. <br /><br />పవర్ హేమర్ ధన్ ధన్ మని తలమీద మ్రోదినట్లయింది వరద రాజులికి. చిరునవ్వు చిందిస్తూ వస్తూన్న లక్ష్మినీ, ఆమె చేతిలో, ఎనిమిది అంగుళాలు వెడల్పు, పన్నెండు అంగుళాలు పొడవు , ఉన్న చిన్న అట్టపెట్టెని చూడగానే !!<br /><br />“ లక్ష్మీ !” పొలికేక పెట్టాడు అతను. <br /><br />అప్పుడే ఇంటికి చేరుకొన్న లక్ష్మి అయోమయంగా చూసింది భర్త వంకా, కాలుతూన్న కొలిమిలా మార్పు చెందిన అతని ముఖం వంక !<br /><br />“ లక్ష్మీ ! ” మారు మాట్లాడకుండా ఆమె చేతి లోని అట్టపెట్టె లాగేసి, దూరంగా విసిరేసాడు వరద రాజులు కోపంతో కంపించిపోతూ.<br /><br />“ అదేమిటండీ అలా చేసారు ? శుభమా అంటూ పండుగ పూట ఇంటికి వచ్చిన సిరిని అలా బుగ్గిపాలు చేసారేం ? ఏమయింది మీకు ?”<br /><br />“ ఏమయిందా ?” వరద రాజులు కంఠం బొంగురు పోయింది. “ ఇంత సేపూ మొదలియారు ఇంట్లో ఏం చేసావ్ ? ఈ చీర ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది ?”<br /><br />“ బావుందండీ ! జున్ను చేద్దామని పంచదార అడిగి పట్టుకు రావడానికి మొదలియారు గారి ఇంటికి వెళ్లాను. ఆవిడతో మాట్లాడుతూ ఉండగా, పోస్టు మేన్ వచ్చి, పార్శిల్ వచ్చిందంటూ చెప్పి, ఈ పాకెట్ నా చేతికి ఇచ్చాడు.విప్పి చూస్తే, చీర ! రౌర్ కెలా నుండి రంగడు పంపించాడు.”<br /><br />ఆ పైన మరేమీ వినిపించలేదు వరద రాజులుకి. పొయ్యి మీద పరుచుకొని, భగ్గుమని అంటుకొన్న చీర ఒక అక్కయ్యకి , హృదయం నిండిన ప్రేమతో తన మొదటి సంపాదనతో ఒక తమ్ముడు పంపించిన చీర ! అతని అదృష్టం లాగ, కాలుతూన్న ‘ కలిమి’లాగ’ గోచరించి పూర్తిగా వివశుణ్ని చేసింది అతనిని.<br /><br />( ఆంధ్ర ప్రభ ౨౬. ౦౨. ౧౯౬౯ )<br /><br />******************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-4107086827072952248?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-42925928033010855372011-04-24T16:00:00.001+05:302011-04-24T16:02:10.922+05:30నేను ‘క్షీరగంగ’ బ్లాగర్’గా మీ అందరికీ తెలుసు. నా అన్నయ్య , వదినలు ‘భగవాన్ శ్రీ సత్యసాయి బాబా’ గారి పరమ భక్తులు. వాళ్ల ఇంట్లో ఎప్పుడూ లక్ష్మివారం భజనలు జరుగుతూ ఉంటాయి. ఆ భజనల్లో ఎన్నో చమత్కారాలు , ‘విభూతి పడడం, తేనె కారడం’ లాంటివి జరుగుతూ ఉండేవి. వాళ్ల ఇల్లు, ‘విజయ నగరంలోని అయ్యన్న పేటలో ఉండేది. ఆ ఇల్లుని బాబా నిలయంగా అందరూ పేర్కొనే వారు.<br /> <br />ఆ ఇంటికి వెళ్లిన నేను నాభార్య ఒకరోజు భజనలో పాల్గొన్నాం. ఆ తరువాత సహజంగానే మేము కూడ సత్యసాయి బాబా అనుగ్రహం కోసం అతని నామజపం మొదలు పెట్టాం.<br /><br />నాకు శ్రీ సత్య సాయి అనుగ్రహం కలిగిన అనుభవం చాల విచిత్రమైనది. నేను చాల సన్నిహితులైన వారితోనే దానిని పంచుకొన్నాను. ఈ రోజు శ్రీ సత్యసాయి అవతార సమాప్తి గురించి విన్న తరువాత నా బ్లాగు మిత్రులతో ఆ అనుభవాన్ని పంచుకోవాలని అనిపించింది. <br /><br />పది సంవత్సారాల క్రిందటి మాట ! నేను ‘ ఎస్.ఇ.సి.ఆర్. రైల్వే బిలాస్’పూర్’లో , సెక్షన్ ఇంజనీయరుగా పని చేస్తున్న రోజులవి. ‘ హౌరా,కుర్లా ఎక్స్’ప్రెస్ రాత్రి మూడు గంటలకి బిలాస్’పూరు ఫ్లాట్’ఫారం చేరుకొంది. అది చేరుకోవడానికి రెండు గంటల ముందే, నాకు కంట్రోల్ ద్వారా వర్తమానం అందింది. ఆ ట్రైను ఇంజనులో ఒక టెక్నికల్ స్నేగ్ ( సాంకేతిక లోపం ) ఏర్పడిందనీ, దానిని రిపేరు చేయమనీ ఆ ఆదేశం !<br /><br />ఆ ఇంజను, స్పీడు పెంచాలని నాచ్ తీసుకొన్నప్పుడల్లా, ఇంజను ట్రిప్ ( ప్యుజు పోవడం లాంటిది ) అవుతోందనేది ఆ ఇంజను నడిపిన డ్రైవరు ఎదుర్కొంటున్న సమస్య ! <br /><br />నేను నాకు ఉన్న సాంకేతిక పరిఙ్ఞానంతో, చెయ్యకూడని సాహసం ఒకటి చేసాను. ట్రిప్ చేసే పరికరాన్నే బైపాస్ చేసేసాను. ఆ ఇంజనుని, ‘దుర్గు ’ వరకు వెళ్లేందుకు అనుమతించాను, దుర్గులో వేరే ఇంజనుని తగిలించమని చెప్పాను.<br /><br />అయితే ఆ ఇంజను దుర్గు వెళ్లేలోగానే అంటే (ఇంకా ఆరు కిలోమీటర్లు ఉందనగా )పవర్’హౌస్ స్టెషను దాటే సరికి. ఇంజనులో పొగ రావడం మొదలయింది. నేను బైపాస్ చేసిన ఉపకరణమే కాలిపోవడం మొదలయింది. ఆ ఇంజను డ్రైవరు ఇంజను పవరుని ఆపేసి, ఆ ఆరు కిలో మీటర్ల దూరాన్ని అలాగే రోలింగులో లాగించేసి, దుర్గులో నిలిపాడు.<br /><br />అక్కడ నా ఆదేశం ప్రకారం ముందుగానే తయారుగా ఉన్న ఇంజనుని ఆ ఇంజను మీదనే తగిలించి, రవాణా చేసేసారు.ఆ ట్రైను మా రైల్వే పరిథి దాటి సెంట్రల్ రైల్వే పరిథి లోకి వెళ్లిపోయింది. ఆ ఇంజను యొక్క హెడ్’క్వార్టర్ సెంట్రల్ రైల్వే కావడం దాని కారణం.<br /><br />మర్నాటి ఉదయం ఎనిమిది గంటలకి డ్యూటీ ఆఫ్ అయిన నేను ఈ వివరాలన్నీ కంట్రోల్ ద్వారా విన్నాను. ఏ ఆపదా రాకుండా ఆ ఇంజను నిర్ణీత స్థానం వరకు పని చేసినా, కీలకమైన ఉపకరణాన్ని బైపాస్ చేసిన నాకు శిక్ష తప్పదని నాకు భయం వేసింది. విషయాన్ని ఎవరితోనూ చెప్పుకోలేని పరిస్థితి అది ! అన్నయ్యగారికి పోన్లో విషయం చెప్పాను. అతను నాకు ‘వెంటనే పుట్టపర్తి వెళ్లిపోమనీ, తక్కిన వన్నీ ‘ బాబాగారి’ మీదనే వదిలెయ్యమని చెప్పారు. నేను ఆఫీసుకి వెళ్లి పుట్టపర్తికి పాస్ తీసుకొని, నా భార్యతో సహా ఆ రాత్రికే నాగ్’పూరు మీదుగా ప్రయాణం కట్టాను .<br /><br />పుట్టపర్తి చేరుకొని శ్రీ సత్యసాయి బాబా గారి దర్శనం ఛేసుకొన్నాం. శ్రీ సాయిని కొన్ని గజాల దూరం నుండి చూసాను. మనసులోనే నా విన్నపాన్ని విన్నవించుకొన్నాను.<br /><br />తరువాత ఏమయిందో నాకు తెలియదు. నా ప్రయాణం ముగించుకొని, తిరిగి అదురుతున్న గుండెలతో, నా ఆఫీసుకి వెళ్లాను. పరిస్థితి మామూలుగానే ఉంది ! నా ఆశ్చర్యానికి అవధులు లేవు ! నా ఆతృత కొలదీ ఆ ఇంజను ఏమయిందోనని, బిలాస్’పూరు కంట్రోల్ నుండి, సెంట్రల్ రైల్వే నాగ్’పూరు కంట్రోలరుని సంప్రదించాను. <br /><br />నాకు తెలిసిన దేమిటంటే, నేను బైపాస్ చేసిన రోజుకి ముందే ఆ ఇంజను అప్పటికే లక్ష కిలోమీటర్ల పైన ప్రయాణం చేసిందట ! అందువల్ల పీరియాడికల్ ఓవర్ ఆయిలింగ్’కి డ్యూ అయిపోయిందట ! దుర్గుని దాటి దానిని అనుమతించనందుకు, నాకు ధన్యవాదాలు తెలిపాడు !<br />ఆ విధంగా నేను చేసిన ఒక డర్టీ తప్పు పనిని, ఒప్పుగా మార్చి , శిక్షకి బదులు, ప్రశంసలు ఇప్పించడం శ్రీ భగవాన్ సత్య సాయి బాబా గారి మహిమ కాక మరేమిటి !<br /><br />ఆ తరువాత నేను ఆపీసర్ని కూడా అయ్యాను !!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-4292592803301085537?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-79354888384570919712011-04-19T08:52:00.002+05:302011-04-19T08:54:42.301+05:30అది క్రీ.శ. 1008 వ సంవత్సరం లోని డిసెంబరు 31 వ తారీఖు. హిందూ దేశ చరిత్రలో ఒక నూతనాధ్యాయానికి ఆ రోజే నాంది జరిగింది.<br /><br />మహమ్మద్ గజనీ ‘ జీహాద్’ పేరిట భారత దేశంపై సాగించిన దండయాత్రలలో అదే మొదటిది.<br /><br />ఆ దండయాత్రని ఎదుర్కోవడానికి ఉత్తర హిందుస్థానంలో ప్రజలంతా ఆనంద పాలుని నాయకత్వాన్ని అంగీకరించిన దినం కూడ అదే !<br /><br />స్త్రీలు సైతం తమ తమ ఆభరణాలని మాతృదేశ రక్షణకై దానం చేసిన పవిత్ర దినం అది ! ఆనంద పాలుడు తన భద్రగజం ‘కళ్యాణి’ పైన ఎక్కి, మహోత్సాహంతో గట్లు తెగిన వెల్లువలా ‘ మహమ్మద్ గజనీ’ సేనల పైకి విరుచుకు పడ్డాడు.<br /><br />దూరం నుండి ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన మహామంత్రి, వృధ్ధ రాజగురువు ‘దాదాజీ’ లిద్దరూ ఏమి కీడు, మూడనున్నదో అని భయాందోళనలకు లోనయ్యారు.<br /><br />ఐరావతం పైన దేవేంద్రుడిలా తురుష్క సేనా వాహినిని తాకిన ఆనంద పాలుని చూసి, మహమ్మద్ గజనీ రెండు క్షణాల పాటు భయకంపితుడయ్యాడు.<br /><br />తురుష్క సేనాని ‘ కతలూ ఖాన్’ , మహమ్మద్ గజనీకి ధైర్యం చెప్పి, తన అరేబియన్ గుర్రంతో ఆనం పాలుని దిశగా, పరుగు తీసాడు.<br /><br />కళ్యాణి దృష్టి శర వేగంతో వస్తున్న కతలూ ఖాన్ పైన పడింది.దాని కండ్లలో నిప్పులు కురిసాయి !<br /><br />‘ హృదయ భేధ్యంగా గట్టిగా ఘీంకరించి , అది కతలూ ఖాన్ వైపు అడుగు వేసింది.<br /><br />దాని ఆవేశాన్నీ, గమనాన్నీ అదుపులోకి తేవడం, వీరభద్రునికి అసాధ్యమయ పోయంది. అతడు దీనంగా ఆనంద పాలుని వంక చూసాడు.<br /><br />ఆనంద పాలుడు ఏ మాత్రమూ ధైర్యాన్ని కోల్పోకుండా , భద్ర గజం పై నుండి , తురుష్క సేనా వహినిపై శర పరంపరలను కురిపిస్తున్నాడు.<br /><br />వీరభద్రుడు చివరి ప్రయత్నంగా, అంకుశంతో కళ్యాణి కుంభ స్థలంపై గట్టిగా పొడిచాడు.అంకుశం విరిగి రెండు ముక్కలయింది.<br /><br />కళ్యాణి కుంభస్థలం నుండి నిర్విరామంగా రక్తం స్రవించ సాగింది. అది తన తొండంతో, వీరభద్రుని చుట్టగా చుట్టి, ‘కతలూ ఖాన్’ అశ్వం పైకి విసిరింది.<br /><br />‘ కతలూ ఖాన్’ అతి చాకచక్యంతో దాని పాటుని తప్పించుకొని పరుగెత్త సాగాడు.కళ్యాణి ఇనుమడించిన క్రోధంతో వానిని వెన్నంటింది.<br />సరిగ్గా అదే సమయంలో –<br /><br />“ కళ్యాణీ !” అన్న పిలుపు దిగంతాలను చీల్చుకొంటూ, వినిపించింది.కళ్యాణి నిమేష కాలం స్తంభించి పోయింది. ఆ పిలుపు దానికి క్రొత్తది కాదు ! దాని గుండెల్లో దాని రక్తంలో. దాని ఆణువణువుల్లోనూ ఆ పిలుపు ప్రతిధ్వనించింది.<br /><br />మహారాజు ఆనంద పాలుడు కూడ ఆ పిలుపుని విన్నాడు. అతని ఆశ్చర్యానికి అంతు లేకుండా పోయింది !!<br /><br />“ కళ్యాణీ !”<br /><br />కళ్యాణి వెనుతిరిగింది.<br /><br />మహారాజు ఆనంద పాలుడు ఒక్క క్షణంలో తెప్పరిల్లి, జరగబోయే ప్రమాదాన్ని పసిగట్టాడు. కళ్యాణి పరుగును అరికట్టేందుకు అతడు తన గదతో, దాని కుంభ స్థలంపై ఒక్క దెబ్బ కొట్టాడు. కుంభ స్థలం చిట్లి రక్తం వెల్లువై పారింది.<br /><br />కళ్యాణి దానిని కూడ లక్ష్య పెట్టలేదు. అది ఆనంద పాలుని గదను ఒక్క విసురుతో క్రింద పడేసి, ఆ పిలుపు వినవచ్చిన దిక్కుగా శరవేగంతో పరుగు తీసింది.<br /><br />దూరం నుండి ఆ దృశ్యం చూసిన మహామంత్రి కొంత సైనిక బలంతో, కళ్యాణి వైపు పరుగు తీసాడు.<br /><br />పోరులో ఆనంద పాలుని సైనిక హృదయాలపై ఆ దృశ్యం చెరగని ముద్ర వేసింది. ఏదో అదృశ్య శక్తి వారి హృదయం లోని ధైర్య సాహసాలని మటు మాయం చేసి, వారిని నిర్వీర్యులుగా చేసేసింది .<br /><br />అంతే ! మరుక్షణంలో పోరు స్వరూపమే మారి పోయింది ! మహారాజు, మహామంత్రులు యుధ్ధ రంగం నుండి వైదొలగి పారిపోతున్నారనే వార్త క్షణాలలో వ్యాపించింది<br /><br />మొదటి రోజు యుధ్ధంలోనే అయిదువేల మంది తురుష్క సేనని పోగొట్టుకొని, నిరాశ నిండిన హృదయంతో పోరు కొన సాగిస్తున్న మహమ్మదీయ సేనా వాహిని నూతనోత్సాహంతో, ‘ పెషావర్’ నుండి ‘కాంగడాకు’ దగ్గరగా, దుర్గమ గిరి శిఖరాల మధ్య కట్టబడిన ‘ నగర్ కోట’ వరకు హిందువుల వెంట తరిమింది.<br /><br />******************<br /><br />కూలిన శిఖరాలతో విరిగిన స్తంభాలతో పగిలిన పూర్ణ కుంభాలతో, మహమ్మద్ గజనీ కిరాతక చర్యలకి తార్కాణంగా నిలిచిన,‘భగవతి జ్వాలాముఖి’ మందిర భగ్నావశేషాల మధ్య , విషణ్న హృదయంతో కూర్చొని ఉన్నాడు మహారాజు ఆనంద పాలుడు.<br /><br />అతని చూపులు ఆ భగ్నావశేషాల మధ్య దేనినో వెతుక్కొంటూ , అప్రయత్నంగా ఒక తరుణ యువకునిపై పడ్డాయి !<br /><br />ఆనంద పాలుడు అతనిని చూసి ఆశ్చర్యంతో అప్రతిభుడయి పోయాడు.<br /><br />అతడు తురుష్క సేనాని కతలూ ఖాన్ కావడమే ఆనంద పాలుని విస్మయానికి కారణ మయింది,<br /><br />కతలూ ఖాన్ కూడ ఆనంద పాలుని వంక చూసాడు. ఆనంద పాలుని సమీపించి అతని పాదాలపై పడి భోరున ఏడ్వ నారంభించాడు.<br /><br />.ఆనంద పాలునికి విస్మయంతో నోట మాట రాలేదు !! అతని పాదాలు కతలూ ఖాన్ కన్నీట ప్రక్షాళిత మవుతున్నాయి.<br /><br />“ బాబాయ్ ! నన్ను క్షమించు బాబాయ్ ! హిందువుల ఘోరమైన పరాజయానికి , కళ్యాణి యుధ్ధరంగం నుండి పారి పోవడానికీ, నేనే కారణం. భద్రకుని హత్య చేసినట్లు నమ్మించి, మరునాడు అతని చేతనే కళ్యాణిని పెలిపించింది నేనే ! నా పాపానికి నిష్కృతి లేదు. బాబాయ్, నన్ను క్షమించు !”<br /><br />“ నువ్వంటున్నది ఏమిటి కతలూ ఖాన్ ! నువ్వు తెలివిగానే మాట్లాడుతున్నావా ?”<br /><br />“ ఇంకా నన్ను పోల్చుకోలేదా బాబాయ్ ! నేను ‘ కుమార ప్రతర్దునుణ్ని. యుధ్ధ ఖైదీలుగా , నేనూ, నాన్నగారూ పట్టుబడ్డ తరువాత, అయిదేళ్ల వయసులో ఉన్న నన్ను, హిందువుననే విషయం తెలియ నీయకుండా, కట్టుదిట్టం చేసి పెంచాడు మహమ్మద్ గజనీ ! కతలూ ఖాన్ పేరుతో ఇస్లాం స్వీకరించిన నేను, కొద్ది కాలంలో గజనీ అభిమానానికి పాత్రుణ్నయి అతని సేనా పతులలో ఒకడిగా మారిపోయాను.‘భగవతి జ్వాలాముఖి’ మందిరాన్ని నేలమట్టం చేసి, వెండి బంగారాలను దోచుకోవాలనే మహమ్మద్ గజనీ ఆలోచనకు అడ్డు రావడం వల్ల, నిండు సభలో హిందువుననీ, ‘ కాఫిర్’ అనీ దూషించి, నా ఈ ప్రతిఘటనకి కారణం , నీచమైన విగ్రహ పూజ చేసే, ఛాందసులైన హిందువుల రక్త స్పర్శ కలిగి ఉండడమేనని హేళన చేసాడు. <br /><br />నన్ను పెంచిన దాది ద్వారా, మహమ్మద్ గజనీ మాటల లోని నిజాన్ని తెలుసుకొని , భగ్న హృదయంతో మిమ్మల్ని అన్వేషిస్తూ, తిరుగుతున్నాను. ఈ నాటికి మీతో కలయిక సంభవించింది ! నా పాపాలను మన్నించి మీ పవిత్రమైన కరవాలంతో నా కంఠాన్నిఉత్తరించి, నన్ను ప్రాపంచిక బంధాల నుండి విముక్తుణ్ని చెయ్యండి బాబాయ్ ! నాకు విముక్తి ప్రసాదించండి.”<br /><br />తన పాదాల మీద పడి దీనంగా విలపిస్తున్న కుమార ప్రతర్దునిణ్ని గ్రుచ్చి కౌగలించుకొన్నాడు మహారాజు ఆనంద పాలుడు.<br /><br />చిన్నతనం నుండి ముసల్మానుల మధ్య పెరిగి, ఇస్లాం స్వీకరంచి, వారి జీహాద్ లలో పాల్గొని తద్వారా, తన మాతృ దేశ ధర్మానికీ, సంస్కృతికీ తన బంధువర్గానికీ, తీరని తలవంపుకి కారణమయినందుకు, తపించి పోతూ, హృదయం లోని ఆవేదనని ఏ విధంగా వ్యక్తం చేయాలో తెలియని ప్రతర్దునిణ్ని ---- <br /><br />హిందూ ధర్మాన్ని కాపాడే ప్రయత్నంలో , సర్వస్వాన్నీ , అంత కంటె మూల్యమైన అభిమానాన్నీ పోగొట్టుకొని, పరితపిస్తున్న హృదయానికి తోడు, పశ్ఛాత్తాపాగ్నితో దహించుకు పోతున్న, కుమార ప్రతర్దునిణ్ని ఏ విధంగా అనునయించాలో తెలియక ఉక్కిరి బిక్కిరి అయిన మహారాజు ఆనంద పాలుణ్నీ ----.<br /><br />స్వీయ లీలా నాటకాన్నీ చూచి, అనిమేష నయనాలతో నవ్వుతోంది భగవతి జ్వాలాముఖి !!<br /><br />( బహుమతి పొందిన చారిత్రిక కథ – ‘ జాగృతి, దీపావళి సంచిక , 1966 )<br /><br />**************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-7935488838457091971?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-32931359853704511932011-04-17T16:33:00.001+05:302011-04-17T16:34:42.311+05:30వెలుగు నీడల అన్యోన్యతకి ప్రత్యక్ష తార్కాణంగా, నలుపు తెలుపుల కలయికతో వింతగా మెరిసి పోతూ, ఎగిరెగిరి పడుతున్న ‘ సింధు’ నదీ తరంగ హస్తాలతో చేతులు కలపాలనే ఆతృతతో , నింగి నుండి నేలకి దిగజారి పోతోంది , విదియ చంద్రుని వెన్నెల జాలు.<br /><br />“ కళ్యాణీ !”<br /><br />సింధు నది అలలలోనూ , దానికి ఆనుకొని విస్తారంగా వ్యాపించిన గంభీరారణ్య మధ్యం లోనూ, ‘కళ్యాణి ’ గుండెల్లోనూ ప్రతిధ్వనించింది ఆ పిలుపు !<br /><br />‘ మహారాజు ఆనంద పాలుని సైనిక స్కందా వారం లోని, ‘ గజ శాలలో’ ,‘ ఛరాల్, ఛరాళ్’ మంటూ గొలుసుల శబ్దం దానికి సమాధానం ఇచ్చింది ! <br />తనకై ప్రత్యేకింప బడ్డ డేరాలో, ఆలోచనల తాకిడికి నిద్ర పట్టక దొర్లుతున్న, ఆనంద పాలుడు దిగ్గున లేచి పర్యంకంపై కూర్చొన్నాడు.<br /><br />“ కళ్యాణీ !”<br /><br />తిరిగి నభో వీధిలో సుళ్లు తిరిగిందా ధ్వని ! ఆనంద పాలుడు మరి సందేహించ లేదు.<br /><br />ఇరువది సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి కాలం నుండి షాహి వంశపు రాజుల, చతురంగ బలాలలో అతి ముఖ్యమయిన గజశిక్షణ శాఖకి అధ్యక్షుడిగా, పని చేస్తున్న ‘ భద్రకుని’ పిలుపు అది !<br /><br />“ భద్రకునికి ఏమయింది ? ఇంత రాత్రి పూట నిస్సహాయంగా కళ్యాణిని ఎందుకు పిలుస్తున్నాడు ? <br /><br />“మహారాజా ! ” అన్న పిలుపు విని ఆతృతతో గుడారం వెలుపలికి వచ్చాడు ఆనంద పాలుడు.<br /><br />“ కళ్యాణి కట్లు త్రెంచుకొంది. శతృవుల గుడారం వైపు , అతి వేగంగా పరుగు తీస్తోంది. ఎవరూ దానిని మళ్లించ లేక పోతున్నారు ”, ఆయాసంతో రొప్పుతూ నిలబడ్డాడు దౌవారికుడు.<br /><br />“ మహామంత్రి ?”<br /><br />“ మీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నారు ప్రభూ ! గుర్రం సిధ్ధంగా ఉంది.”<br /><br />దౌవారికుని మాట పూర్తి కాకుండానే, ఒక సుసజ్జితమైన గుర్రాన్ని తీసుకు వచ్చి, మహారాజు ఎదురుగా నిలబెట్టాడొక భటుడు. <br /><br />ఆనంద పాలుడు ఒక్క దూకుతో గుర్రాన్ని అధిరోహించాడు. <br /><br />“ మహామంత్రీ !” <br /><br />“ ప్రభూ !”<br /><br />కళ్యాణి చర్యకి కారణ మేమిటి మహామంత్రీ ?”<br /><br />“ కళ్యాణికీ, భద్రకునికీ గల సంబంధం మీకు తెలియనిదా ప్రభూ ! ఇరువదేండ్ల క్రితం వింధ్య పర్వత సానువుల్లో,‘కళ్యాణి’ దొరికిన నాటి నుండి అదే వానికి సర్వస్వమూ అయిపోయింది ! కళ్యాణికి కూడా భద్రకుడే అన్నీ అయ్యాడు.”<br /><br />“ అయితే అకస్మాత్తుగా విన వచ్చిన భద్రకుని పిలుపే దీనికి కారణమంటారా ?”<br /><br />“ అవును ప్రభూ ! చివరి ఘడియల్లో నిస్సహాయ స్థితిలోని భద్రకుని ఆర్తనాదమే దానికి కారణం.”<br /><br />“ చివరి ఘడియలా ?”<br /><br />“ అవును మహారాజా ! భద్రకుడు కటిక కసాయిల చేతిలో హత్య చేయబడ్డాడు.”<br /><br />“ ఎక్కడ ?” మహారాజు దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు.<br /><br />“ అక్కడికే వెళ్తున్నాం ప్రభూ !”<br /><br />సింధునదీ తీరాన్ని ఆనుకొని విస్తారంగా పెరిగిన అరణ్య మధ్య భాగంలో దట్టమైన పొదల మధ్య భద్రకుని శరీరం రక్తపు మడుగు మధ్య పోల్చుకోవడానికి వీలు లేనంతగా, ముక్కలు ముక్కలుగా కోయబడింది.<br /><br />ఆనంద పాలుని దృష్టి , మృత కళేబరం నుండి కళ్యాణి వైపు మరలింది.<br /><br />కళ్యాణి చూపులు ఎక్కడో దూరంగా ఉన్న , ‘ మహమ్మద్ గజనీ’ సైనిక స్కందావారం వైపు కేంద్రీకరింపబడి ఉన్నాయి. అది దాని రక్షకుడు, స్వామి సర్వస్వమూ అయిన, భద్రకుని మృత కళేబరం వంక చూడనైనా చూడలేదు ! అది తిరిగి తన యజమాని పిలుపు కోసం నిలబడినట్లుగా, ప్రతీ చిన్న శబ్దాన్నీ చెవులు రిక్కించుకొని వింటోంది !!<br /><br />“ పద కళ్యాణీ !” ఆనంద పాలుడు వాత్సల్యంతో దాని మేను నిమిరాడు. కల్యాణి రాజు వంక చూసి, గజశాల వైపు అడుగు వేసింది.<br />అందరి హృదయాలు పెద్ద బాధ్యత తీరినట్లయి, గాఢంగా నిశ్వసించాయి.<br /><br />“ మహారాజా !”<br /><br />ఆనంద పాలుడు మంత్రి ముఖం వంక ప్రశ్నార్థకంగా చూసాడు.<br /><br />ఈ రోజు మీరు యుధ్ధరంగంలో కళ్యాణిపై నుండి చేసిన స్వైర విహారం శత్రువుల గుండెలను చెదరగొట్టింది. అదిగాక ఈ ఒక్క రోజు యుధ్ధంలోనే 5000 మంది, తురుష్క సైనికులు మరణించినట్లు తెలుస్తోంది ! అందుకని విజయం సాధించడానికి , శతృవులు తప్పుదారులు త్రొక్కడానికి ప్రయత్నించక మానరు.”<br /><br />“ అయితే భద్రకుని హత్య అటువంటి ప్రయత్నాలకు నాంది అని మీ అభిప్రాయమా ?”<br /><br />“ అవును ప్రభూ !”<br /><br />*****************<br /><br />“ మహాప్రభూ !” గజ శిక్షకుడు వీరభద్రుడు వినయంగా చేతులు కట్టుకొని నిలబడ్డాడు.<br /><br />“ ఏమయింది వీరభద్రా !”<br /><br />“ కళ్యాణి యుధ్ధరంగం లోకి వెళ్లడానికి ఉబలాట పడుతోంది మహారాజా ! మిగతా గజ బలాన్నంతా తరలించుకొని వెళ్లి, దానిని ఒంటరిగా వదిలేయడంతో క్రిందు మీదవుతోంది. ప్రభూ !” <br /><br />“ సరే ! దానిని సిధ్ధం చేయండి.”<br /><br />వీరభద్రుడు రెండు క్షణాల పాటు నివ్వెరపోయి,“కళ్యాణిని యుధ్ధరంగం లోకి పంపించ వద్దని, దానికి కొంత కాలం పాటు విశ్రాంతి అవసరమని , మహామంత్రి శాసించారు ప్రభూ<br /> !”<br />“ అవసరం లేదు వీరభద్రా ! అది తన స్వామిని దారుణంగా హత్య చేసిన దుర్మార్గులని చీల్చి చెండాడాలని అనుకొంటోంది. దాని పగను తీర్చుకోగలిగిన అవకాశం దానికి ఇవ్వక పోవడం పాపమే అవుతోంది. వెంటనే దానిని యుధ్ధానికి తగిన విధంగా అలంకరించి, నా గుడారానికి తీసుకొని రండి.”<br /><br />వీరభద్రుడు వినయంతో నమస్కరించి వెళ్లిపోయాడు.<br /><br />****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-3293135985370451193?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-47299206990638211702011-04-15T17:56:00.002+05:302011-04-15T18:00:31.704+05:30నిర్విరామంగా రాజ్యం చేస్తున్న నిశ్శబ్దం, చిక్కగా అలముకొన్న చీకతితో కలసి మంతనాలు సలుపుతోంది. దూరాన పల్చగా పరచుకొన్న వెన్నెల జాలులో తళ తళ. మెరిసిపొతున్న ఇసక నేలను దాటి మంచి ముత్యాల లాంటి అలల వరసలతో కాంతులు విరజిమ్ముతూ, గలగలమని నవ్వుకొంటూ ప్రవహిస్తున్న ,‘ చీనాబ్’ నదిపై దాడి చేయాలని, దబదబ మని అదుగుల చప్పుడు , దాని అనుసరిస్తున్న గుర్రాల సకిలింపు.<br /><br />తమ ఏకాంత సమావేశానికి అంతరాయం కలిగించేది ఎవరా, అనే సందేహంతో , ‘చీకటి’ కళ్లు గ్రుచ్చుకొని చూసింది.<br /><br />‘ కత్తి వాటుకైనా రెప్ప విదల్చని కండ్లు, యుధ్ధ రంగంలో ప్రాణాలని సైతం లక్ష్యం చేయని వీరుని మనో ధైర్యంలా సమున్నత మైన నాసిక, వయస్సునీ అనుభవాన్నీ చెప్పక చెప్పుతూ, ముఖం లోని బ్రహ్మ వర్ఛస్సుని కప్పి వేయాలనే వ్యర్థ ప్రయత్నంతో విస్త్రుతంగా అల్లుకొన్న పండు గడ్డం , సమున్నత దీర్ఘ కాయమూ’ గల వృధ్ధుడొకడు , ఆకర్ణాంతం లాగి విడిచి పెట్టిన బాణం లాంటి వేగంతో, మంచి అశ్వం మీద, దూసుకొంటూ పోతున్నాడు.<br /><br />అతని వెన్నంటి బిగించిన ఉక్కుతీగల్లాంటి, నలుగురు యోధులు చేత కాగడాలతో రావడం చూసిన,‘ చీకటి, నిశ్శబ్దమూ’ రెండూ కూడ బలుకుకొని, భయంతో పారి పోయాయి.<br /><br />“ ఆగండి ! నా పిలుపు నందు కొనేవరకు, మీరిక్కడ నిల్చొని ఉండండి. ” <br /><br />అంటూ, గుర్రంపై నుండి, ఒక్క దూకు దూకి, విశాలంగా పరచుకొన్న, ‘ చీనాబ్ ’ నదీ సైకత శ్రేణిని దాటి, మృత్యుదేవత నొసటి కుంకుమలా, ఎర్రగా,ఆమె కరాళ దంష్ట్రల మధ్య వ్రేలాడే జుహ్వాగ్రంలా వాడిగా, తొడల వరకూ జారిన వినీల కచభరం లాంటి, దట్టమైన పొగతో, జ్వాజ్వ్యల్య మానంగా మండుతున్న ఒక చితి ముందు కూర్చొని, నిశ్శబ్దంగా కూర్చొని, విలపిస్తున్న ఒక యువకుని వంక దృష్టి సారిస్తూ, మెత్తని ఇసుకలో వడి వడిగా నడక సాగించాడా వృధ్ధుడు.<br /><br />“ నేను –దాదాజీ—నేను—”<br /><br />“ ఆ మాట అనవద్దు యువరాజా !” <br /><br />“ మీకు తెలియదు దాదాజీ ! నేను ఇంక ఎవరి కోసం బ్రతుక-----”<br /><br />“ యువరాజా !” ఆ కంఠంలో క్రొత్తగా, వినిపించిన శాసనకి ఆశ్చర్య పోతూ, వృధ్ధుని ముఖంలోకి సూటిగా చూసాడు యువరాజు ‘ ఆనంద పాలుడు.’<br /><br />ఆ ముఖంలో ముఖయంగా, బాణాల్లా వాడిగా, కాగడాల్లా జ్వాజ్వల్యమానంగా ప్రకాశిస్తున్న ఆ కండ్లల్లో జీవితం మీద ఆలంబనం దొరికినట్లయింది. <br /><br />దూరంగా మబ్బులే లేని వినీలాకాశంలో క్రొత్త కాంతులకు అంకురార్పణ చేసినట్లు, విచిత్రంగా మెరిసింది సౌదామినీ రేఖ !,<br /><br />“ కర్తవ్య నిష్ఠుడు కాని వాడు ఎందుకూ కొరగాడు యువరాజా ! ఇప్పటికి పధ్నాలుగు సంవత్సరాల క్రితమే, ‘ సబుక్తగీన్; యొక్క మతప్రచారపు మాటున దాగిన ధన దాహాన్నీ, రాజ్య విస్తరణ కాంక్షనీ పసికట్టి, హిందూ ధర్మాన్నీ, సంస్కృతినీ కాపాడే మహాయఙ్ఞంలో మీ తండ్రి జయపాలుడు ఆత్మార్పణకు సిధ్ధమైనాడు. సాటి రాజుల నమ్మక ద్రోహం వలన రెండు సార్లు ,‘ సబుక్తగీన్ చేతిలో ఘోర పరాజయాన్ని పొందిననాడే, కంటికి రెప్పలా కాపాడి, ‘భగవతి జ్వాలాముఖి’ మీద ఆనతో, భవిష్యత్తు మీద ఆశని కల్పించి , మీ నాన్నని ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం నుండీ తప్పించ గలిగాను ! కాని ఈ నాడు, --- యువరాజా ! ఈ నాడు ---” దాదాజీ కంఠం రుధ్ధమయింది.<br /><br />యువరాజు ఆనంద పాలుడు ఏదో ధృడ నిశ్చయంతో లేచి నిలబడ్డాడు. అతని మనో నిశ్చయాన్ని, ప్రోత్సహిస్తున్నట్లుగా ఆకశంలో ధృవతార తళుక్కుమని మెరిసింది.<br /><br />“ మీ అభిప్రాయం నాకు అర్థమయింది దాదాజీ ! జీవం లేని అభిమానంతో, చేవ లేని పౌరుషంతో, అడుగంటిన ఆశలతో, జీవఛ్ఛవంలాగ మారిన నా తండ్రి మీద, చచ్చిన పాముపై, దెబ్బ తీసినట్లు విజయాన్ని సాధించి, సంధి షరతుల క్రింద, అతని ప్రాణానికి ప్రాణమైన అన్న విజయుణ్నీ, కుమార ప్రతర్దునుణ్నీ, నష్ట పరిహారంగా ఏభైవేల దీనారాలనీ, అంత కంటె విలువైన అతని స్వాభిమానాన్నీ దోచుకొని వెళ్లిపోయాడు, దుర్మార్గుడూ, నరహంతకుడూ, అయిన సబుక్తగీన్ కొడుకు ‘ మహమ్మద్ గజనీ’ , <br />చూడండి దాదాజీ ! ఈ చితిని చూడండి ! అభిమానం దెబ్బతిని ఆత్మహత్యకి ఒడిగట్టిన నా తండ్రిని మ్రింగి, అతని హృదయం లోని ప్రతీకారాన్నే జ్వాలా రూపంలో బయటకు క్రక్కుతోంది. భగవతి జ్వాలాముఖి సాక్షిగా , యుధ్ధ ఖైదీలుగా చిక్కిన అన్న విజయుణ్నీ, కుమార ప్రతర్దునిణ్నీ, విడిపించడానికి కాకపోయినా, హిందూ ధర్మ సంస్కృతుల గౌరవ రక్షణకైనా, ‘ మహమ్మద్ గజనీపై’ దండయాత్ర చేస్తాను. మీ ఆశీర్వచనమూ, భగవతి జ్వాలామిఖి కటాక్షమూ, ప్రజల అండ దండలు ఉంటే చాలు, ఈ మహత్కార్య నిర్వహణలో నేనొక సమిధనైనా నా జీవితం ధన్యమైనట్లు భావిస్తాను దాదాజీ !”<br /><br />“ సెభాష్ యువరాజా ! నీ నిశ్చయం తిరుగు లేనిది కావాలని ఆశీర్వదిస్తున్నాను. కాని ఆవేశం చూపే దారిలో తొందరపడి,అడుగు వేయవచ్చు.గజనీ పైకి దండు వెడలే ముందు ప్రజల సానుభూతిని, తోటి రాజన్యుల సహకారాన్నీ పొందడానికి ప్రయత్నించు.”<br /><br />యువరాజు ఆనంద పాలుడు తలెత్తి దాదాజీ ముఖంలోకి చూసాడు.<br /><br />అతని ముఖం లోని గంభీరతనీ చాటు చేసుకొని, విడీ విడని పెదవుల మధ్య లీలగా మెరసిన , ‘ హాసరేఖ’ శరీరం లోని పంచేమ్ద్రియాల బంధంలో సున్నితమైన నాడులని స్పృశించినట్లయింది.<br /><br />దూరంగా ‘ భఠిండా’ నగర రాజప్రసాదం ,మీద, ‘ షాహి’ వంశపు రాజుల పతాకం చుక్కల సీమతో సరాగాలాడుతూ ‘ రెపరెప లాడింది.<br /><br />*****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-4729920699063821170?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-88386860145062072272011-04-12T16:08:00.001+05:302011-04-12T16:09:53.610+05:30ఔచిత్య స్థాఫనని (జస్టిఫికేషన్) మానసిక బలహీనత అని ఉదహరించడం ఏమైనా బాగుందా? ఫిచ్చి ఫట్టిందా! అని భ్రమించకండి, ఈ ఉదాహరణ ని గమనించండి.<br /><br /> ఒక వనమంత్రి. రాజ్యంలోని ఒకానొక సురక్షిత వన ప్రదేశానికి నిరీక్షణకి (షికారుకి) వెళ్లాడు. ఆ క్షేత్రీయ వనాధికారి అతనికి అన్ని సదుఫాయాలు చేసాడు. గెస్టు హౌస్ లోని గదులన్నీ అందంగా అలంకరింఫ బడ్డాయి. రాత్రి వింధుకి ఎన్నో ‘కోళ్లు’ బలికాబడ్డాయి. మంత్రిగారికి అతనితో వచ్చిన బలగానికి విదేశీ మద్యం సరఫరా చేయబడింది. మర్నాడు తెల్లవారి స్వల్ఫాహారంతో ఫాటు ‘ టీ’ ఇవ్వడం జరిగింది. మంత్రిగారు బయలు దేరే ముందు వనాధికారిని బిల్ అడిగాడు.<br /><br /> వనాధికారి స్తబ్థుడయ్యాడు. “అదేమిటి సార్! అలా అడుగుతారు? బిల్ మీరు ఫే చేయడం ఏమిటి. సార్! మీ సేవలో ఏదైనా ఫొరఫాటు జరిగితే క్షమంచండి సార్!......” అంటూ నీళ్లు నమిలాడు.<br /><br /><br /> ఆ నసుగుడు చూసి మంత్రి గారికి కోఫం వచ్చింది.`` ఏం ? వేషాలేస్తున్నావా? రాత్రి విందుకి మందుకి బిల్ తీసుకోకుండా నన్ను కొనేద్దామనా ! నీ ఉద్దేశం? '' అంటూ కేకలేసాడు.<br /> వనాధికారి చిక్కులో ఫడ్డాడు. “అవేం మాటలు సార్ ! నేను చేసినది అతిధి మర్యాద సార్ !”<br /><br /> “నో ! నీకు అది అతిథి మర్యాదే కావచ్చు ! కాని చూసేవారికి లంచం తీసుకొన్నట్లు ఉంటుంది.” వెళ్లి బిల్ ఫట్టుకుని రా !”<br /><br /> వనాధికారి ఇరకాటంలో ఫడిఫోయాడు. బిల్లు నిజంగానే ఇస్తే తన భవిష్యత్తు ఏమవుతుంది ఇంకో దిక్కుమాలిన అడవికి బధిలీ ఖాయం ఈ అడవి కాస్తలో కాస్త నయం ! ఇఫ్ఫుడీ ఆఫద నుంచి ఎలా తఫ్ఫించుకోవడం? ఫాలుఫోలేదు. అతని అవస్థ కనిఫెట్టిన ముసలి వాచ్ మేన్ ఉఫాయం చెఫ్ఫాడు.<br /><br /> మంత్రిగారికి బిల్ ఇవ్వడం అయింది. అతనికి, అతని బలగానికి కలిఫి ఉదయం త్రాగిన టీ ఖర్చు అయిదున్నర రూఫాయలు.,( ఫదకొండు మందికి).<br /><br /> అంతే ! ఔచిత్యం స్థాపిత మయిపోయింది! మంత్రి గారు బిల్ ఇచ్చేసి వెళ్లి ఫోయారు. అలాంటి ఔవిత్య స్థాఫన ద్వారా వనాధికారి మానసిక బలహీనత బయటఫడలేదూ !! దీన్ని మానసిక రోగం కాదంటారా??<br /><br /> జీవితంలో ఎదురైన వైఫల్యాలని తమ ప్రయత్నలోఫం వల్లనేనని బహుకొద్ది మంది మాత్రమే ఒఫ్ఫుకొంటారు. తక్కిన వారు జ్యోతిష్కులను ఆశ్రయిస్తారు. జ్యోతిష్కుడు యజమాని ఫక్షాన్నే సమర్థిస్తాడు .మీరేం చేయగలరు సార్! ఇదంతా ఏల్నాటి ఫ్రభావం” అంటూ. అంతే!! ఔచిత్యం స్థాఫిత మయి ఫోతుంది. తఫ్ఫంతా,’ శని మీదకి నెట్టి మనని మనం సమర్థించుకోవచ్చు.<br /><br /> ప్రేమలో కూడ ఆఢఫిల్ల ఇలాంటి ఔచిత్యాన్నే కోరుకొంటుంది. ఎలాంటి ఫూర్వఫరిచయం లేకుండా తనతో సరసమాడ డానికి ఫ్రయత్నంచే కుర్రాడిని ఆమె చీదరించుకొంటుంది. మెల్లగా ఫరిచయాన్ని ఫెంచుకొని ఆమెని గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నానని ఆమె లేనిదే జీవితం వ్యర్థమని అన్న వ్యక్తికి తన సర్వస్వం సమర్ఫించుకొంటుంది.<br /><br /> పరీక్షలో ఫెయిల్ అయిన విద్యార్థి ఆ సంవత్సరం పేపరు చాల కష్టంగా ఇచ్చారని, తనే కాక ఎంతోమంది తెలివైన విద్యర్థులు ఫెయిల్ అయ్యారని చెఫ్తాడు. ఇంట్లో అమ్మ-నాన్న అంతా నమ్ముతారు. ఎందుకొంటే ఔచిత్యం స్థాఫితమయింది కదా!!<br /><br /> పేదవాని ఔచిత్యం అందరికీ తెలిసిందే! నేను నిరుఫేదని కావచ్చు! ధనానికి ఫేదని గాని గుణానికి కాదు” అన్న భావనే అతని ఓదార్ఫు, అక్కడికి ధనవంతులంతా గుణహీనులయినట్లు!<br /><br /> ఇక ఫోతే రాజకీయాలలో ఈ ఔచిత్యం ఇంకా స్ఫష్టంగా కనిఫిస్తుంది. ఫాలకఫక్షః వాళ్లు తమ నిష్క్రియతని ప్రతిఫక్షం మీద ప్రతిఫక్షంవారు ఫాలకఫక్షం మీద ఔచిత్యస్థాఫన చేసుకొంటూ ఫోతారు.<br /><br /> ఇఫ్ఫుడేమంటారు?! ఔచిత్యమనేది మన నిత్య జీవితంలో ఒక మానసిక రోగంగా పరిణామం చెందుతోందని!! అంగీకరిస్తారా??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-8838686014506207227?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-53995147600608762292011-04-07T09:10:00.001+05:302011-04-07T09:11:48.390+05:30అది 1914వ సంవత్సరం.<br /><br /> కామేశం రెండో పుట్టిన రోజు చేసుకోకుండానే తల్లిని కోల్పోయాడు.<br /><br /> “ వీడి కింక తల్లి లేని లోటు ఎలా తీరుతుందో ఏమో ! “ అని వాపోయిన, అతని విధవ మేనత్త కాసులమ్మ, ఆరు నెలలు దాటకుండానే తండ్రి గోపాలానికి మరో పెళ్లి చేసింది. ప్రాయం రాకుండానే ఆడ పిల్లల పెళ్లిల్లు చేసే ఆచారం ఆ రోజులలో ఉండ బట్టి, ఇంకా పన్నెండు వసంతాలైనా నిండని, ‘ అనసుయ’ కామేశానికి తల్లి స్థానంలో వచ్చి చేరింది. “ పిల్ల మంచి ఏపరి ! మరో సంవత్సరానికి ఎదిగి పోయి సంసారానికి వచ్చేస్తుంది!” అని ఆశించింది కాసులమ్మ.<br /><br /> అయితే మనిషి ఒకటి తలస్తే, తానొకటి తలచే దేవుడు, అంతా తారుమారు చేసేసాడు !<br /><br /> అత్తారింటికి చేరి ఏడేళ్లు దాటినా, అనసూయ వ్యక్తురాలు కాకుండా అందరినీ నిరాశ పాలు చేసింది. అయినా కామేశానికి మాత్రం స్నేహితురాలై పోయింది, ఇద్దరూ కలసి, గచ్చకాయలు, గుజ్జనగూళ్లు ఆడుకొనే వారు. కామేశం తండ్రి గోపాలం కూడా పెద్దవాళ్లెవరూ చూడకుండా, వాళ్ల ఆటల్లో పాల్గొనేవాడు. కాని అతను పాల్గొంటే ఆట సమంగా జరిగేది కాదు. నిజానికి గోపాలం అనసూయని తాకడానికి, ఆమెతో ముచ్చట లాడడానికి తప్ప, ఆట కోసం ఎప్పుడూ ఆడేవాడు కాదు. ఫలితంగా తగవులు వచ్చేవి ! సహజంగానే గోపాలం అనసూయ పక్షం వహించి కామేశాన్ని కొట్టేవాడు. కామేశం తన కొడుకనీ, తానూ—అనసూయా అతని తల్లి—తండ్రుల స్థానంలో ఉన్నామనీ, ‘ లా’ చదువుతున్నా గోపాలానికి ఆ సమయంలో తట్టేది కాదు ! దెబ్బలు తిన్న కామేశం కాసులమ్మతో చెప్పి, అలా చెప్పినందుకు మళ్లీ దెబ్బలు తినేవాడు.<br /><br /> కాసులమ్మకి ఈ వింత సంసారం ఎలా చక్కబడుతుందో అర్థమయేది కాదు! “ నీ తల్లే గనుక బ్రతికి ఉంటే నీకీ అవస్థలు వచ్చేవి కాదుగదా ?” అని కామేశాన్ని కౌగలించుకొని ఏడ్చేది. ఆ విధంగా కామేశం చిన్న మనసులో తల్లి లేని లోటు క్రమక్రమంగా ముద్రవేసుకో సాగింది !<br /><br /> ఒకరి కలతలతో నిమిత్తం లేని కాలం మరికొంత కాలం ముందుకి జరిగి, అనసూయని వ్యక్తురాలిని చేసి కాసులమ్మని తన గర్భంలో దాచుకొంది. దాంతో కామేశం నిజంగానే తల్లి లేని వాడు అయ్యాడు.<br /><br /> కామేశం మిడిల్ స్కూలులో చేరే వేళకి, అతనికి ఒక తమ్ముడు, మరిద్దరు చిన్నారి చెల్లెల్లు పుట్టు కొచ్చారు. దాంతో ఇంటా బయటా కూడా, అతని భాద్యతలు పెరిగిపోయాయి.<br /><br /> ఇంట్లో వంట చెరుకు నుండి, క్రోసు దూరంలో ఉన్న కిరాణా కొట్టు నుండి కావలసిన వెచ్చాలు తేవడం అన్నీ, కామేశం పనులే ! సంవత్సరానికి నాలుగు నిక్కర్లు, నాలుగు చొక్కాలు కామేశానికి కుట్టించేవాడు గోపాలం. వాటితోనే ఏడాదంతా గడచి పోవాలి. అందుకని అతని కంటికి బాగా మన్నుతాయని తోచే బట్టలే కామేశం వంటి నలంకరించేవి. ఆ బట్టలకి వేరేగా ఒక పెట్టె కేటాయించ బడింది. పాపం ! అవి చేసుకొన్న దౌర్భగ్యం ఏమో గాని, వాటికి చాకలి పద్దులో కూడా చోటు ఉండేది కాదు!అంతెందుకు, గోపాలం ప్లీడరు బుర్రలో క్రమశిక్షణ, పొదుపు వగైరాల మీద వచ్చే ఆలోచనలని అమలులో పెట్టడానికి, కామేశం మొదటి— చివరి లేక, ఒకే ఒక విక్టిమ్ అయి, తల్లి లేని కొరత ఎంత పెద్దదో అతని నరనరానా జీర్ణించుకు పోయేలా చేసేది. <br /><br /> ఇంటర్ రెండో ఏడు పరీక్ష పాసవడంతో, కామేశం చదువు ఆగిపోయి, ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు, పెళ్లి ప్రయత్నాలు ఒక దాని మీద ఒకటి పోటీ పడసాగాయి. అతని విలువ పెళ్లిళ్ల బజారులో 516 జార్జి వెంఢి రూపాయలు పలికి, అది ఇచ్చుకొన్న,’ వసుంధరతో’ ఎగ్రిమెంటు అయిపోయింది. <br /><br /> పెళ్లివారు తరలి వెళ్తున్నారనగా, లండన్లోని ప్రముఖ జోళ్ల కంపెనీ నుండి, కామేశం పేర ఒక‘ వి.పి. పార్సెల్ ‘ వచ్చింది.’వి.పి’ మొత్తం 26 రూపాయలు. పోస్టుమేన్ దగ్గర, పరువు పోగొట్టుకోవడం ఇష్టం లేని గోపాలం దాన్ని విడిపించి, కామేశం ముందు పెట్టాడు.<br /><br /> మరుక్షణం పార్సెల్ కాగితాలు పరపరా చిరిగాయి. లోపలి గడ్డి గరగరా ఇల్లంతా పరచుకొంది ఇంకా లోపల నల్లనల్లగా నిగనిగ లాడుతున్న బూట్లు, ఒక పాలిష్ డబ్బా, బ్రష్ , తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలు వ్రాసిన ఒక బుక్ లెట్టు ఉన్నాయి.<br /><br /> తండ్రి తన కోసం తెప్పించాడేమో అని సంతోషంతో వాటిని అందుకోబోయిన కామేశం, గోపాలం కొట్టన దెబ్బకి, పెట్టిన శాపనార్థాలకి, విషయం అర్థమవక విస్మయానికి లోనయ్యాడు.<br /><br /> చివరికి సాహసించి, “ అదేమిటి నాన్నగారూ ! పార్సెల్ మీరే తెప్పించి, నా మీద కోపగించు కొంటారేం !?” అని అడిగాడు.<br /><br /> ఆ ప్రశ్న విన్న గోపాలం అగ్ని రుద్రు డయ్యాడు “ దగుల్బాజీ వెధవా ! నేనా తెప్పించాను వాటిని ! ఇదుగో ఆ కంపెనీ వాళ్లు వ్రాసిన లెటర్ చూడు. పత్రికలో వాళ్లిచ్చిన ప్రకటన చూసి, నువ్వు వ్రాసిన ఉత్తరం, ఇచ్చిన కొలతలని బట్టి, వాళ్లు దాన్ని పార్సెల్ చేసారు. చేసినదంతా చేసి, నంగనాచిలా ఎదురు ప్రశ్నకూడానా!?” అంటూ దగ్గరున్న తాంబూలం పళ్లెం విసిరి కొట్టాడు.<br /><br /> సుదర్శన చక్రంలా రివ్వున తిరిగి, కామేశం నుదురుని ‘ ఢీ’ కొట్టిందది ! పళ్లెం, తమలపాకులు, చెక్క, సున్నం అన్నీ రక్త లేపనం చేసుకొని తలొక మూలకి సర్దుకొన్నాయి.<br /><br /> దృశ్యం ఆ విధంగా భీభత్సంగా మారేసరికి అనసూయలోని స్త్రీత్వపు పొర కాస్త చలించింది కాబోలు ! పరుగున వచ్చి కామేశం తలని ఒడిలోకి తీసుకొంది “ శుభమా అని పెళ్లికి తరలి వెళ్తూ, ఇదేం పనండీ ! కొంటే కొన్నాఢు, గడ్డాలు మీసాలూ వచ్చాక కూడా మీరు గీసిన గీటు దాటకూడదంటే ఎలా ?” అంటూ.<br /><br /> కామేశానికి గాయం తాలూకు నొప్పి, బాధ ఏమీ తెలియలేదు ! స్వర్గం కూడా సరితూగని తల్లి ఒడిలోని మాధుర్యాన్ని మొదటి సారిగా చవి చూసాడతను. ఆ క్షణంలోనే అతను మనసులో భగవంతునికి అంజలి కూడ ఘటించాడు. ‘ భగవాన్ ! నా పిల్లలకి మాత్రం తల్లిని ఎడబాటు చెయ్యకు,’ అని.<br /><br /> మరో గంట రభస జరిగాక అసలు విషయం బయట పడింది. గోపాలం చిన్న కొడుకు ‘రమణ’ చేసిన పని అది ! పత్రికలోని ప్రకటన దారుకి, తన పేర ఉత్తరం వ్రాసే ధైర్యం లేక, కామేశం పేర తెప్పించాడట వాటిని.<br /><br /> తన చుట్టూ పడి ఉన్న పార్సెల్ల వంక, నిస్సహాయంగా చూసాడు, చూసాడు గూడ్స్ క్లార్కు కామేశ్వర రావు. ‘పని త్వరగా తెముల్చుకొని, బయట పడదామనుకొంటే వీలయ్యేలా లేదు.’ తన అదృష్టాన్ని తిట్టుకొన్నాడు అతను అతని తొందరకి కారణాలు లేకపోలేదు. అతనికి ఆ రోజు ఉదయమే ఒక. మగ శిశువుకు తండ్రి అయినట్లు తంతి ద్వారా కబురు అందింది. రాత్రి 8.30 గంటలకి బయలుదేరే పాసెంజరులో అత్తవారి ఊఁరు చేరుకోడానికి ఏర్పాట్లు కూడా జరిగి పోయాయి. బజారు పని మధ్యాహ్నం లంచి హవర్లో అయిపోయింది. కాని ముఖ్యమయిన పని ఒకటి ఉండి పోయింది, రాత్రి బండికి బయల్దేరే లోపల ఆ పని కాస్త అయిపోతే గాని అతనికి మనశ్శాంతి చిక్కదు!<br /><br /> సాయంత్రం అయిదు గంటల వరకు ముళ్లమీద కూర్చొన్నట్లు గడిపి, ఆఫిసు బయట పడ్డాడు కామేశ్వ్రర రావు. ఆఫిసు నుండి సరాసరి, సిద్ధాంతి గారింటికి బయలుదేరాడు.<br /><br /> గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డ క్లయింటుని సాదరంగా ఆహ్వానించారు సిద్ధాంత గారు, “ రండి, రండి !” అంటూ. కామేశ్వర రావు ఉపోద్ఘాతమేదీ లేకుండా తంతి కాగితాన్ని సిద్ధాంతి గారి చేతుల్లో పెట్టి జాతక చక్రం వేయమన్నాడు. సిద్ధాంతి గారు గంటలో జాతకం వేయడం పూర్తి చేసి, కామేశ్వర రావు వంక చిరునవ్వుతో తిలకించారు. “ కుర్రాడిది మంచి జాతకమేనండి. ఆయురారోగ్య , ధన, కళత్ర రాజ్య స్థానాలు బాగానే ఉన్నాయి--------” అంటూ మొదలు పెట్టి కుర్రవాడి సంగ్రహ జీవిత చరిత్రని చెప్పి ముగించారు, ఆయన.<br /><br /> అంత చెప్పినా కామేశ్వర రావు ముఖంలో సంతృప్తి కనిపించలేదు. సిద్ధాంతి గారు ఇబ్బందుగా ముఖం చిట్లించారు. 5 రుపాయల ఫీజు ఇచ్చి, ప్రతీ విషయాన్నీ కూలంకషంగా తెలుసుకోవాలని చూస్తారు అందరూ. కాని పుట్టినప్పుడే అన్ని వివరాలూ చెప్పడం కుదరని పని అని తెలుసుకోరు ! జాతక ఫలితాలు కూడా మనిషి పెరిగిన వాతావరణం, చదివే చదువు, సంస్కారం, వగైరాలని బట్టి స్వల్పంగా మారుతూ ఉంటాయని, వాటిని ఎప్పటి కప్పుడు తెలుసుకోవాలసిందే తప్ప, మరొకలాగ జరగదని ఎలా చెప్పడం ? చెప్పినా ఎంత మంది తెలుసుకోగలరు !<br /><br /> “ పిల్లడి విద్య, ఉద్యోగం విషయాలలో నాకు చింత లేదండి. వాటిని గురించి తెలుసుకోవాలని కూడా లేదు.నా జాతకం మా పెద్దలు వేయించలేదు. నా భార్యది కూడా లేదు. అందుచేత పిల్లవాని జాతకం చూసి---”<br /><br /> “ ఏం చెప్పమంటారు?” కుతూహలంతో ప్రశ్నించారు సిద్ధాంతి గారు<br /><br /> “ పిల్లడికి తల్లి లేని లోటు లేకుండా ఉంటే చాలు. ఆ విషయం చూసి చెప్పండి.”<br /><br /> సిద్ధాంతి గారు విస్మయంతో చూసారు.‘ పిల్లవాడి జాతకం చూసి, నాకు ప్రమోషన్ వస్తుందో లేదో చెప్పండి, లేదా వాడి జాతకం చూసి నేను ఇల్లు కడతానా లేదా, ’ లాంటి, ప్రశ్నలకి అలవాటు పడ్డ అతనికి, పడిన అతనికి, కామేశ్వర రావు ప్రశ్న ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది.<br /><br /> చక్రాన్ని ముందు పెట్థుకొని, ఉత్సాహంతో గుణించారు అతను.“ మాతృస్థానం బాగుందంఢీ రావుగారూ! స్థానానికి శుభార్గళం ఉంది. చంద్రుడు కృత్తిక ఆఖరు పాదంలో ఉచ్ఛలో ఉన్నాడు. అందువలన తల్లికి పూర్ణాయువు ! ఆ విషయంలో సందేహం లేదు.-------”<br /><br /> గభాలున జేబు లోంచి పది రూపాయల కాగితం తీసి, అతని చేతిలో పెట్టి, జాతకాన్ని మడిచి జేబులో పెట్టుకొంటూ, “ వస్తానండి ! రాత్రి పాసింజరు పట్టుకోవాలి,” అంటూ పరుగు పరుగున వెళ్లిపోయిన కామేశ్వర రావు వంక చేష్టలుడిగి, చూస్తూ ఉండి పోయారు సిద్ధాంతి గారు ! తన జీవితంలో ఇలాంటి వ్యక్తిని చూడడం అతనికదే మొదటిసారి ! <br /><br /> అది 1974వ సంవత్సరం.<br /><br /> పొయ్యి ముట్టించి, కాఫీకి నీళ్లు పెట్టి గడియారం వంక చూసింది వసుంధర.. చిన్న ముళ్లు అప్పుడే ఆరు అంకె దాటుతూంది.<br /><br /> ‘ కాఫీలోకి పాల చుక్కలు కావాలి. కొడుకు రాత్రి ఏ టైముకి వచ్చాడో ఏమో ! ఇప్పట్లో లేచేలా లేడు. అతనినే లేపాలి ‘ అనుకొంటూ భర్త గదిలోకి వెళ్లింది ఆమె.<br /><br /> కామేశ్వర రావుగారు అప్పటికే లేచి, పళ్లపొడి డబ్బా, చేతిలో దులుపుతున్నారు. వసుంధరని చూడగానే విషయం అర్థమయింది. “ ఏం వాడింకా నిద్ర లేవ లేదా ?” అని అడిగారు.<br /><br /> ఆమె మౌనంగా తల ఊఁపింది.<br /><br /> “ రాత్రి పన్నెండు దాకా వాడు చేసే రాచకార్యం ఏమిటో తెలుసా నీకు ? క్లబ్బులో పేకాట ! లేపి, పాలు తీసుకు వచ్చి పడుకోమను. నా కివాళ ఒంట్లో నలతగా ఉంది, వెళ్లలేను.”<br /><br /> “ సరే అయితే ! నేనే వెళ్తాను.వాడిని లేపి పంపడం నా వల్ల కాదు, కాఫీ త్రాగేసి, పోనీ సంతకైనా వెళ్లి రండి వాడు మంచి నిద్రలో ఉన్నాడు, లేపితే విసుక్కొంటాడు. ” దురుసుగా జవాబిచ్చింది వసుంధర.<br /><br /> “ నువ్వెందుకూ వెళ్లడం ? తే ! నేనే వెళ్తాను. అయినా ఎవరి భాద్యతలు వాళ్లకి తెలియాలి గాని, ఎంత కాలమని చెప్పగలం !” విసుగుతో ఆమె చేతిలోని పాల చెంబు అందుకొన్నారు అతను.<br /><br /> “ రేపు ఉద్యోగంలో చేరితే భాద్యతలు వాటంతటవే తెలుస్తాయి లెండి. ఏదో అందాకా రెస్టు తీసుకోనివ్వండి. “ సమర్థించింది వసుంధర.<br /><br /> మారు మాట్లాడక పాలచెంబు చేత పట్టుకొని, మేడ మెట్లు దిగారు కామేశ్వర రావుగారు. అతని వయసు ఇప్పుడు అరవై రెండు. నాలుగేళ్ల క్రితమే రిటైరయ్యారు. ఒక్కడే కొడుకు, ఇరవై ఏళ్ల వాడు. చదువు పూర్తి అయి ఇంకా ఉద్యోగ పర్వంలోనే ఉన్నాడు. <br /><br /> ఆలోచిస్తూ అడుగులు వేస్తున్న, అతను మెట్లమీద తూలి పడబోయి నిలద్రొక్కుకొన్నారు. ‘ కొడుకుకి తల్లి పేరే పెట్టుకొన్నాడతను. తన జీవితంలో అనుభవించిన లోటు భగవంతుడు దయవల్ల వాడికి లేదు. తల్లి –తండ్రుల ప్రేమ పుష్కలంగా లభించింది వాడికి. పెంపకంలో లోపం ఎక్కాడా లేదు ! అయినా వాఢెందుకు ఇలా భాద్యతా రాహిత్యంగా తయారయ్యాడు !?’<br /><br /> పాలు చేపుకి రాగానే, బలవంతంగా దూడని విడదీసి, పాలు పితకడానికి ఉద్యుక్తుడయ్యాడు పాలవాడు<br /><br /> ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన కామేశ్వర రావుగారుకు హఠాత్తుగా తన సమస్యకి సమాధానం స్ఫురించింది. తన ఆలోచన సవ్యమైనది, ఔనా కాదా అని మరొకసారి మననం చేసుకొని బాహాటంగానే ఒప్పుకొన్నారాయన !<br /><br /> ‘ నిజమే ! తల్లి లేని లోటే తనకి బరువు భాద్యతలు తెలియజేసి, సరైన బాటలో నడిపించింది.. ఆ లోటు లాకనే, తన కొడుకు. తన కొడుకు భాద్యతా రహితంగా తయారయ్యాడు,’ అని.<br /><br /> అది 2010వ సంవత్సరం !<br /><br /> “ నాయనా, కామేష్ ! ను మమ్మీని మాట్లాడుతున్నానురా! “<br /><br /> “ఏంటి మమ్మీ ! ఇంత రాత్రి పూట చేసావు ? “<br /><br /> “ రాత్రా ! అయ్యో నా మతి మండా ! నీ నిద్ర పాడు చేసానా నాన్నా !ఇక్కడింకా పగలేన్రా----”’<br /><br /> “ సరే, సంగతేమిటో చెప్పు.”<br /><br /> “ నాన్నా కామేష్ ! నేనీ ‘ఓల్ద్ ఏజ్ హోం’ లో ఉండలేక పోతున్నానురా ! వీళ్లు సరిగా తిండి పెట్టడం లేదురా, మరుగు దొడ్లు కంపు కొడుతున్నాయి. రోగం వస్తే పట్టించుకోవడం లేదు.-----”<br /><br /> “ అయితే ఏంటంటావు మమ్మీ ?”<br /><br /> “ నన్ను కూడా అమెరికా తీసుకు పోరా ! మీ నాన్నగారు క్రిందటేడే పోయి, నన్న ఒంటరిదాన్ని చేసేసారు. నేను ఒంటరిగా ఇక్కడెందుకురా, నన్ను తీసుకు పోరా !”<br /><br /> “ కుదరదు మమ్మీ, సుషీకి నీతోపాటు ఉండడం ఇష్టం లేదు. నేను ఆ ఓల్డ్ ఏజ్ హోం సెక్రటరీతో మాట్లాడుతానులే ! కాస్త డబ్బులు ఎక్కువిస్తే సదుపాయాలు చేస్తారు,ఇంక పెట్టేయి మమ్మీ !” <br /><br /> టెలిపోను క్రెడిల్ చేసిన చప్పుడు విని దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది ఆమె ! ఒక్కడే కొడుకు, మామగారి పేరే పెట్దుకొంది. ఆరేళ్ల వయసులోనే కొడుకుని దూరంచేసి బోర్డింగు స్కూలులో పెట్టేసింది. తల్లి ప్రేమని చవి చూపించకుండా, ఇప్పుడు ఏమనుకొని ఏం లాభం ! మామయ్యగారి ‘ ఆవు—దూడ’ న్యాయంలో నిజమెంత !?<br /><br />**********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-5399514760060876229?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-69562960324223337542011-03-20T10:13:00.002+05:302011-03-20T10:17:20.077+05:30సింహాద్రి లాంటి ‘ఓబులయ్య’ సాహసానికీ, <br /><br />అద్రి లాంటి ‘ముత్యాలు’ ఓర్పుకీ , పరీక్ష పెట్టాడానికే ,<br /><br />‘ సింహాద్రి’ పుట్టాడా ! ఏమో !!<br /><br />*************<br /><br />ఊరికి నాలుగు మైళ్ల అవతల, నల్లటి తారు రోడ్డు మీద, కళ్లు తెరిచిన ,‘ సింహాద్రి’, ఏడుపు లంకించుకొనే సరికి, శర వేగంతో కదుల్తున్న , ‘లారీ’ చక్రాలు ‘ కంయ్యి’ మంటూ ఆగి పోయాయి.<br /><br />“ ఛ ! వెధవ సంత !”<br /><br />విసుగుకొంటూ లారీ నుండి క్రిందకి దిగాడు ‘ఓబులయ్య’.<br /><br />‘ ఓబులయ్య’ అంటే<br /> <br />లారీ డ్రైవర్ల భాషలో ,‘ సింహం లాంటి మడిసే,’ అయినా <br /><br />ఊరి చివర శివాలయం దగ్గర , మర్రి చెట్టు మొదట్లో నివసించే, ‘ముసలమ్మకి’ మాత్రం ,‘ఎర్రినాగన్నే’!ఓబులయ్య ఎవరో ఎక్కడి నుండి వచ్చాడో తెలుసుకోవడం మాత్రం, నిజానికి అసాధ్యమనే చెప్పాలి.<br /> <br />అంతెందుకు- <br /><br />“ ఓబులయ్యా, ఓబులయ్యా ! నువ్వెవెరివి ? ఎక్కడి నుంచి వచ్చావ్ ?” వగైరా ప్రశ్న ఎవరైనా అడిగితే, వచ్చేది--- <br /><br />సగం విడీ విడని పెదాల మధ్య మెరిసే చిన్న ‘హాసరేఖ’ మాత్రమే .<br /><br />“పోతే అతనెలాంటి వాడు ?” అన్న ప్రశ్నకి మాత్రం, “ అమ్మ బాబోయ్ !” అని వాపోయి నలుద్రిక్కులూ చూసి, మెల్లగా జారుకొంటారు ఆ వాడలోని జనం. చిన్న_ పెద్ద , పిల్లా _ పిచికా , అందరికీ అతనంటే అంత భయం అతనంటే !<br /><br />అలాగని ‘ ఓబులయ్య’ రాక్షసుడని గానీ, అలాంటి లక్షణాలు గల మనిషి అని గాని కాదు.<br /><br />నిజానికి అతని యెడల వారికుండేది భయమని చెప్పడం సరి కాదు, అదో విధమైన జుగుప్స, అంతే !<br /><br />అయినా ఓబులయ్యని అని ఏం లాభం.<br /><br />అతను చిక్కిన ‘ విషవలయం’ అలాంటిది, దానిని ‘ విషవలయం’ అనడం కన్నా ‘ చెట్టియార్’ అనే పేరితో పిలిస్తే, సరి పోతుందేమో !<br /><br />‘ చెట్టియార్’ ఎవరూ ? ఏ మా కథా ?’ అనే అడిగే వాళ్లు ఫక్తు అమాయకులని అనుకోవడం నూటికి నూరు పాళ్లు నిజం అని వేరే చెప్పనవసరం లేదు.<br /><br />చెట్టియార్ యముడయితే, ఓబులయ్య అతని దూత ! ఫాలాక్షుడైతే, అతని మూడో కన్ను, బ్రహ్మ అయితే కపాలం. మెరుపు అయితే అందులోని విద్యుత్తు, ఉరుము అయితే దాంట్లోని ధ్వని, నీరు అయితే అందులోని ఆక్సిజన్, గాలి అయితే దాంట్లో కలిసిన కార్బన్ డ్యాక్సైడ్, అగ్ని అయితే దాని పొగ, పొగ అయితే దాని నలుపు, రైలు బండి అయితే అది నడిచే చక్రం, చక్రం అయితే అది తిరిగే సీల, కసాయి అయితే అతని చేతిలోని కత్తి, అవినీతి అయితే దాని రుచి, అన్యాయం అయితే దాని పదును, చెట్టియార్ అయితే అతని తరాజు, లారీ అయితే దానికి డ్రైవరు.<br /><br />‘చెట్టియార్’కీ , ఓబులయ్యకీ ఉన్నసంబంధం చెప్పాలంటే, ఒక్క మాటలో లేదా, ఒక్క వాక్యంలో చెప్ప గలిగేదీ, చెప్ప వలసిందీ కాదు.<br /><br />ఆ రోజు ఉదయమే మరీ మరీ చెప్పాడు చెట్టియార్. <br /><br />“ చూడు ఓబులయ్యా ! సరుకు రెండు అంగల్లో , ‘దివాణం’ చేరాలి. మధ్యలో ఏ అడ్డంకి వచ్చినా ఆపవద్దు. ట్రాఫిక్ పోలీసు ఎవరైనా కంట బడితే మాత్రం లారీ కాస్త ‘ స్లో’ చేసి, --- అయినా నీకు చెప్పేదేముంది, ” అంటూ చేతిలో నాలుగయిదు విచ్చ రూపాయలు మూటలు పెట్తూ కన్ను గీటాడు చెట్టియార్., <br /><br />ఆ విచ్చ రూపాయల్లొనే ఉంది బ్రతుకంతా ! నిజానికి విచ్చ రూపాయలని అనడం పొరపాటేమో !<br /><br />దారి నిష్కంటకం చేసే ‘ రస గుళికలవి !’వాటిని కాగితంలో చుట్టి , సరిగ్గా ట్రాఫిక్ పోలీసు కాళ్ల దగ్గర పడేలా , ~షూట్’ చేయగలిగితే చాలు, లారీలో సరుకు కాస్త ఎగుడు దిగుడైనా, మంచి చెడూ అయినా దివ్యంగా నడిచి పోతుంది.<br /><br />పోతే ,‘దివాణం’ దగ్గరే వస్తుంది చిక్కంతా.<br /><br />అదేమిటో , ఆ పదానికి అర్థమేమిటో చెప్పే చెట్టియారుకి , తీసుకెళ్లే ఓబులయ్యకీ మాత్రమే తెలుస్తుంది. అంతే కాదు,‘ “దివాణం’ ‘అంగణం’ ‘గౌడౌను’, వంటి, ఇంకా చాల ‘కోడ్ వర్డ్స్’ఉన్నాయి వారి మధ్య, అయితే ఒక్కటి మాత్రం నిజం, ఆ పేర్లన్నిటిలో ఘనత వహించిన పరువైన మనుషుల బరువైన పేర్లు యిమిడి ఉన్నాయి ఉన్నాయన్నదే అది.<br /><br /> “ఇది చాల అన్యాయం చెట్టియారూ ! రాత్రంతా నేను లారీలో పడి అఘోరించాలి. నువ్వేమో ఇంట్లో ,పడుకొని,‘ ఇస్క్’ చేస్తూ ఉంటావు”<br /><br />“ అలా అంటే ఎలా ఓబులయ్యా ! నీకు తెలీందేముంది ? నువ్వు నా పని కోసం, నేను నీ కోసమే పుట్టామయ్యా ! ” అల్మారా నుండి నోట్ల దొంతరలు తీస్తూ అన్నాడు చెట్టియార్.<br />చెట్టియార్ నుండి ఏ సమయంలో డబ్బు ఎలా లాగాలో ఓబులయ్యకీ, అతని చేత ఎపుడు ఏ పని చేయించాలో చెట్టియారుకీ బాగా తెలుసు.<br /><br />“ చెట్టియారు ఇవాళ చాలా ఖుషీగా ఉన్నాడు. అదనంగా దొరికిన నోట్ల దొంతరలు మొలలో దోపుకొంటూ నవ్వుకొన్నాడు ఓబులయ్య. అయినా ఖుషీ కాక మరేమిటి !?<br /><br />ఇది వరకెన్నడూ దొరకని, ‘పంచె వన్నెల రామ చిలకని’ తెచ్చి, పంజరంలో పెడితే ! ఎందుకనో ఒక్కసారి మనసు కలుక్కుమంది ఓబులయ్యకు. ‘ పాపం ముత్యాలు గతి ఏమి కానుందో !’ ఆమె అందమైన అమాయకమైన ముఖం ఓబులయ్య కళ్లకి కట్టినట్లయింది. ~ ఆ ! అయినా ఏటయిందిలే ! నాను కాకపోతే మరొకడు, ఏ నాడైనా దాని గతి ఇలా మారవలసిందే !’ మనస్సుకి సర్ది చెప్పుకొన్నాడు అతను.<br /><br />నిజానికి ఓబులయ్యకి, ముత్యాలుకీ కలయిక చిత్రంగా జరిగింది !<br /><br />చెట్టియార్ పురమాయించిన పని మీద, ‘ రామభద్ర పురం’ ట్రిప్పు మీద వెళ్తున్న ఓబులయ్యకి ‘ పారాది’ వంతన దగ్గర కూర్చొని దూరంగా ఉన్న చెరువు కేసి, చూస్తూ దుఃఖిస్తున్న ఆమె కంట పడింది. లారీ అద్దాల ద్వారా, దూరం నుండి చూసిన ఒక్క చూపులోనే చాల అందమైన పిల్ల అని గ్రహించేసాదు ఓబులయ్య. <br /><br />గోధూళి వేళ దాటి పోయినా, ఇంటికి వెళ్లే ప్రయత్నం గాని, తలంపు గాని లేకుండా ఒంటరిగా కూర్చొన్న ఆమెని చూడగానే, ఒక విధమైన కుతూహలంతో పాటు, చిన్న దురాశ కూడ మెదిలింది అతని మనస్సులో.<br /><br />అంతే !<br /><br />రోడ్డుకి ఒక వారగా ఉన్న, ఒక టీ దుకాణం ముదు లారీ ఆపి, పది పైసల ‘చా’ తో పాటు ఆ పిల్ల వివరాలన్నీ లాగేసాడు అతను. ముత్యాలు, నాగులయ్య ఇద్దరూ, టీ దుకాణంలో పని చేసే కుర్రాడి మాటల ప్రకారం , ‘గువ్వ పిట్ట లాంటి జంట’<br /><br /> .అసలు నాగులయ్య ముత్యాలుని మనువాడడమే చాల చిత్రంగా జరిగిందట ! <br /><br />సెలవుల్లో , సరదా కోసం ఆ ఊరు వచ్చిన ప్రెసిడెంటు నాయుడు కొడుకు , దిన దినమూ పెరుగుతూ వస్తూన్న ముత్యలు అందాన్ని అందుకోవాలని, ఊరుకు ఉత్తరాన, ‘ వేగవతి’ అవతలి ఒడ్డున మామిడి తోపులో ఆమెని పట్టుకొన్నాడట !<br /><br />అయితే—<br /><br />ముత్యాలు అందరిలాంటిదీ కాదు, “ నువ్వు మనువాడితే నేను నీకు లొంగుతానన్నదట ”.<br /><br />‘ మనువు’ మాట వినగానే, ముచ్చెమటలు పోసాయట ’ఎదురి మగాడికి. అయినా ఎలాగైనా పని నడిపించాలనే ఉద్దేశంతో,, “సరే ’ అన్నాడట !<br /><br />ఇంట్లో అయ్యకి గంజినీళ్లు పొయ్యడం అవదు, రేపు సందె వేళకి ఈ తోటలోనే అయ్యతో చెప్పి వచ్చి కలుసుకొంటాలే” అని తప్పించుకో చూసిందట.<br /><br />కాని ---<br /><br />‘దాని’ చలాకీ తెలిసిన నాయుడు చెయ్యి ఒడిసి పట్టుకొని, చీరకొంగు లాగే సరికి,‘ కెవ్వు’ మంటూ కేకేసింది ముత్తాలు.<br /><br />దూరాన జనప కట్టలు నానబెట్తున్న నాగులయ్య , ఆ కేక విని తాత చెప్పిన దెయ్యాల కథలు కూడా మరచి పోయి, ఒక్క అంగలో అక్కడికి చేరుకొన్నాడట ! <br />అప్పటికే ముత్తాలు చీరమామిడి చెట్టు కొమ్మలకి వ్రేలాడుతోందట ! జాకెట్టు_లంగాల , చీలికలు, పేలికలై ఒంటికి అతుక్కు పోయాయట ! నాయుడు మాత్రం , క్రింద పడి వారిస్తున్న ముత్తాలు చేతులతో గట్టిగా పెనగులాడుతున్నాడట!<br /><br />అంతే –<br /><br /> మెడ మీద బలంగా పదిన దెబ్బనుండి, నాయుడు తేరుకొని చూసేసరికి, నాగులయ్య బెబ్బులులా కంటికి గోచరించాడట ! అలా జరిగిమ్ది నాగులయ్యకీ, ముత్యాలుకీ తొలొచుపుల పరిచయం ! ఆ తరువాత అలా ఎప్పుడూ ఒకరినొకరు చూసుకొనేల ఉఅండడం కోసం , ఆమ్ర్ని మనువాడాడు నాగులయ్య.<br /><br />కాని మూన్నాళ్ల ముఛ్ఛటే అయింది వాళ్ల దాంపత్య జీవితం. <br /><br />వంతన దగ్గర చెరువులో నానపెట్టిన జనప నార ఒలిచి, కుప్పలు పోస్తున్నప్పుడు , పాము కాటేసి కన్ను’ మూసాడు నాగులయ్య. <br /><br />అప్పటి నుండి ఇదే వరస , అలా ఒంటరిగా వంతెన మీద కూర్చొని ఆ చెరువు కేసి చూస్తూ, ఎంతో రాత్రికి గాని ఇల్లు చేరుకోదు ముత్యాలు.<br /><br />అంతా ఓపికగా విన్న ఓబులయ్య , పొగాకు కాడ తుపుక్కున ఉమ్మేతూ అడిగాడు,“ మరి ఇంటికాడ ఎవురూ లేరేటి ఆ పిల్లకి” అని.<br /><br />“ లేరు, అయ్య పోగా ‘ముసల్ది’ మాత్రమే మిగిలింది , ఇక పోతే, దాని బావ, ‘బొబ్బిలిలో’ లారీ బ్రోకరుగా పని చేస్తున్నాడట. ఒక్కసారి కూడా ముఖం చూపించిన పాపాన పోలేదు. <br /><br />అంతే ! ఓబులయ్య కండ్లు సెర్చిలైట్లలా వెలిగాయి. కుర్రాడి చేతిలో , చాయి డబ్బులు పెట్టి, లారీ స్టార్టు చేసి, ఒక్క ఉదుటున వంతెన దగ్గరగా ఆపాడు.<br /><br />లారీ కుదుపుకి ముత్యాలు ఆశ్చర్యంతో వెనుతిరిగి చూసింది.“ముత్యాలూ !”అంటూ ఆమె దగ్గరగా చేరాడు ఓబులయ్య. <br /><br />‘ ఎవరా,’ అన్న ఆలోచన ముత్యాల్ని తీవ్రంగా వేధించింది.‘ పట్నంలో లారీ బ్రోకరుగా పని చేసే బావ కాబోలు ’ అనుకొంది. మనసులో.<br /><br />“ ఇంటికి పద ముత్యాలూ !”<br /><br />“ బావా !”<br /><br />“ అవును నేనే ! పద ఇంటికి పోదాం, అంటూ లారీ వైపు అడుగు వేసాడు ఓబులయ్య. ఒకసారి ఓబులయ్య వంక, మరొక సారి లారీ వంక చూసి, అతని వెనకనే లారీ ఎక్కింది ముత్యాలు.<br /><br />అయితే ఆమె అనికొన్నట్లుగా లారీ మలుపు తిరిగి, ఊరు వెల్లడానికి బదులు తిన్నగా, రామభద్రపురం వైపు సాగి పోయింది. కొద్ది సేపటిలోనే నిజాన్ని తెలుసుకొన్న ముత్యాలు, దిగిపోతానని గోల పెట్టింది. అరిచింది, కన్నీళ్లు కార్చింది. కాని ఓబులయ్య మనస్సుకి అవేం ఎక్కలా ! దీనాలాపం పెరుగుతున్న కొద్దీ అతనిలో వెర్రి ఆనందం చిందులు తొక్కింది.<br />ఆఖరికి ఓడిపోయిన ముత్యాలు అలాగే , లారీలోనే సొమ్మసిల్లి పడి పోయింది. ముత్యాలుని చూసిన వెంటనే చెట్టియారు మారు మాట్లాడకుండా మామూలు కంటే ఇబ్బడిగ డబ్బు ముట్ట చెప్పాడు ఓబులయ్య కయినా, చెట్టియారు కయినా <br /><br /> అదొక లెక్కా ! వేసుకొన్న పథకం సానుకూలంగా నడిస్తే, ఆ కోడి పెట్ట ( ముత్యాలు ) బంగారు గ్రుడ్లు పెట్టదూ !<br /><br />ఇవాళ రాత్రి చెట్టియారు నడకతో బోణీ అవుతాది ముత్యాలు రాస్తా. ఆ పైన సరకుల గౌడౌను శ్రీరామ చంద్రయ్య చేతి మీదుగా షిప్పు దాటి, ప్రోవిన్సు దాటి, ఎక్కడికో వెల్లిపోతుంది. ఆ తరువాత అలసి పోయి అదే జీవితానికి అలవాటు పడి పోతాది. ఎందుకో ఎప్పుడూ లేని విధంగా కలుక్కుమంది ఓబులయ్య మనసు.<br /><br />‘ కేర్, కేర్ ’ ఇంకా గట్టిగా వినిపిస్తున్న ఏడుపు ఓబులయ్య ఆలోచనలకి షడన్ బ్రేక్ పడింది.<br /><br />గబగబా ఆ వైపు అడుగులేసాడు ఓబులయ్య.<br /><br />రోడ్డు మధ్యగా గుడ్డపీలికల నడుమ ఏడుస్తూ,‘ సింహాద్రి’ కంట పడ్డాడు.<br /><br /> ‘ఎవరో ఆడ కూతురు బలిమిని కని పారేసింది.’<br /><br />మెరుపు కొట్టినట్లయింది ఆ ఆలోచన రాగానే ఓబులయ్యకి.<br /><br />‘ మరి తన మాటేమిటి ?’<br /><br />మర్రిచెట్టు ముసలవ్వ అకస్మాత్తుగా ఙ్ఞాపకానికి వచ్చింది. అతనికి ‘ ఆ అవ్వ దయ తలచి పెంచక పోయినట్లయితే, ఏ లారీ క్రిందనో పడి ----- ’<br /><br />ఆ పైన మరి ఊహించ లేక రెండు చేతుల్తోనూ ఆ పిల్లాడిని ఎత్తుకొని లారీ వైపు పరుగెత్తాడు ఓబులయ్య. తీరా లారిలో కూర్చొన్నాక సమస్య తలెత్తింది అతని మనస్సులో. ~ ఈ కుర్రాడిని ఏం చెయ్యడం !!’ అని.<br /><br />కొన్ని క్షణాల పాటు ఏదో నిశ్చయాన్ని వచ్చి, లారీ వెనక్కి నడిపి మలుపు త్రిప్పాడు అతను. లారీ నిండిన డబ్బాలు ‘ డబుక్, డబుక్’ మంటూ చప్పుడు చేసాయి.<br /><br /> నవ్వుకొన్నాడు ఓబులయ్య ఆ శబ్దాన్ని విని. ‘ ఈ కుర్రాడిని రాఘవులు ఇంట్లో విడిచి పెట్టి ‘ దివాణం ’ దారి పట్టాలి అనుకొంటూ.<br /><br />పాపం రాఘవులు నీతినీ , నిజాయితీని, నమ్ముకొని పట్నంలో రెక్కల కష్టం మీద బ్రతికే మనిషి.<br /><br />“ చూడు ఓబులయ్యా ! పట్నంలో మన చిన్న మాస్టారి కొడుకు సూరిబాబు పంచదార మిల్లులో దొర అంట ! ని గురించి చెప్తే, పట్నం వచ్చి కలిస్తే, పని ఇప్పిస్తాను అన్నాడు. ఎందుకు చెప్పు, ఈ అన్యాయం బ్రతుకు, నా మాట విని చెట్టియార్ దగ్గర పని మానేయి.”<br /><br />మూడు రోజుల క్రిందట రాఘవులు చెప్పిన మాటలు చెవుల్లో గింగురుమన్నాయి.<br /><br />ఎందుకో అప్పట్లో రుచించలా ఆ మాటలు ! <br /><br />అయినా అన్నాయం బతుకు ఎప్పుడో ఓ నాడు బ్రద్దలవక తప్పదు.<br /><br />మొన్నమొన్ననే ‘ వేగన్ సీలు’ విప్పుతూంటే, గుండేసి కాల్చేసినాడట పోలీసోడు తంగప్పని.<br /><br />లారీ కుదుపుకి కుర్రాడు కేరుమన్నాడు. ‘ పాపం ఆకలేస్తోంది కావాల ! పాలు తాగి ఎంత సేపయిందో !<br /><br />ఒకప్పుడు తాను కూడా ఇలాగే ఏడ్చాడేమో ! ముసలవ్వ చూసి పాలు పట్టక పోతే, ఏమయి ఉండెదో ?<br /><br />‘రేపు ముత్తాలుకి కూడా ఇలాగే ఓ పిల్లవాడు పుడితే !.<br /><br />‘ తల్లినీ పిల్లనీ బేరలు కుదరవని, వేరు చేసేస్తారు బ్రోకరుగాళ్లు, ఆడ పిల్ల అయితే ఏరేగా ఎక్కడో పెంచుతారు. మగ పిల్లడు అయితే ఇలాగే ఎక్కడో నడిరోడ్డు మీద----’<br />ఒళ్లు జలదరించింది ఓబులయ్యకి.<br /><br />‘ హే భగవాన్ ! సిమ్మాద్రి అప్పల సామీ !’<br /><br />అలవాటైన పాదాలు ఏక్సిలేటర్ని బలంగా త్రొక్కాయి. <br /><br />లారీ ఒక్క కుదుపుతో ‘ రాఘవులు’ ఇంటి ముందు ఆగింది. రాఘవులు పరుగెత్తుకొని వచ్చాడు లారీ దగ్గరికి .“ ఎక్కడికి, సరుకా ?” అనిఅడిగాదు రాఘవులు. లారీలో లోడ్ చేసిన లక్ష్మీ ఘీ డబ్బాల వంక చూస్తూ. <br /><br />డబ్బాల్లో ఉన్నది నెయ్యి కాదని, నల్ల మందు అని అతనికి బాగా తెలుసు.<br /><br />“ ఆఖరి సారిగా చెప్తున్నాను ఓబులయ్యా ! నువ్వు ఈ పని మానేసి, పట్నం పంచదార మిల్లులో ---”<br /><br />“ రాగవులూ !” బాధతో అరిచాడు ఓబులయ్య. ,“ అదంతా తరువాత, ముందీ పిల్లాడిని నీ ఇంట్లో ఉంచు, నేను చెట్టియారు దగ్గరికి వెళ్లాలి.”<br /><br />“ చెట్టియారు దగ్గరికా ? ” పిల్లాడిని చేతుల్లోకి తీసుకొంటూ ఇనుమడించిన ఆశ్చర్యంతో అడిగాడు రాఘవులు.<br /><br />“ అవును” అంటూ బ్రేకు రిలీజు చేసాడు ఓబులయ్య. <br /><br />లారీ సర్రుమంటు ఊర్లోకి దారి తీసింది. ‘ చెట్టియార్ ఈ పాటికి భోజనం వగైరా ముగించి పడక గదికి చేరుకొని ఉంటాడు.’<br /><br />వేగంగా వెళ్లక పోతే ముత్తాలు గతి ఏమవుద్దో !<br /><br />స్టీరింగు గిర్రుమంటూ తిరిగింది ఓబులయ్య చేతిలో.<br /><br />************<br /><br />‘ ఈ తెగింపు, ఈ సాహసం ఆనాడు మామిడి తోపులో నాగులయ్య లోనే చూసాను నేను. చెట్టియారుని ఒక్క దెబ్బతో నేల కరుచుకొనేలా చేసినప్పుడు నాగులయ్యే కనిపించాడు నీలో.”<br /><br />తల గిర్రున తిరిగి మతి పోయినట్లయింది ఓబులయ్యకి , ముత్యాలు మాటలతో.<br /><br />‘ చెట్టియారు చేతుల్లోంచి తప్పించిన కృతఙ్ఞతతో ‘ తను’చేసిన పనే మరిచి పోయిందా ! అసలు ఆమె ఇంత వరకు రావడానికి తనే కదా, కారకుడు !’<br />ఆడది మగాడిలో పట్టుదలనీ, సాహసాన్నే ప్రేమిస్తుందనీ, ఆ ప్రేమ సుధా వాహినిలో తల మునకలయి, అతను చేసిన తప్పులన్నీ మరచి పోతుందనీ, పాపం ! ఓబులయ్యకి ఎలా తెలుస్తుంది ?<br /><br />ఏం తెలిసినా, తెలియక పోయినా ఒక్కటి మాత్రం తెలిసి పోయింది అతనికి. ‘ ముత్తాలు అందరి ఆడాళ్లలాంటిది కాదనీ, ఆమె లేకుండా, తను ఇన్నాళ్లూ బ్రతికిన బ్రతుకు ఒక పీడ కల అని. <br /><br />“ ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకొంటూ, “ పద, సిమ్మాద్రి కాడికి పోదాం” అన్నాడు ఓబులయ్య.<br /><br />“ సిమ్మాద్రి ఎవురూ ?” ఆశ్చర్యంతో అడిగింది ముత్యాలు. <br /><br />“ అదే !” జరిగినదంతా ఙ్ఞాపకానికి తెచ్చుకొంటూ, “ సిమ్మాద్రి అప్పన్న దయ వల్లనే జరిగింది ఇదంతా ! ఆ రోడ్డు మీద దొరొకిన కుర్రాడికి ‘ సిమ్మాద్రి’ అని నెనే పేరు పెట్టేసాను” అన్నాడు నవ్వుతూ. <br /><br />ముత్యాలు అదేమీ అర్థం కాక, అయోమయంగా చూసింది అతని వైపు.<br /><br />************<br /><br />సింహం లాంటి ఓబులయ్య సాహసానికీ, అద్రి లాంటి ముత్యలు ఓర్పును జోడించడానికే పుట్టాడా , సింహాద్రి ! <br /><br />ఏమో ! అది ఆ కొండ మీద అప్పన్నకే తెలియాలి !! <br /><br />( జాగృతి – ౧౧.౧౧,. ౧౯౬౮ ) <br /><br />*************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-6956296032422333754?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-71043878113589028742011-03-17T16:09:00.003+05:302011-03-17T16:13:09.093+05:30చిట్టమ్మి వరి ఓవులని విసురుతోంది. బండి పైన ఉన్న నారన్నాయుడు వాటిని అందుకొంటున్నాడు.<br /><br />ఆ విసురులోని వయ్యారం , ఆ ఊపులోని కదలిక, గురిచూడడం లోని మురిపించే చూపులు వెనక్కి వంగి ఒక్క ఉదుటున విసిరేటపుడు కదిలే స్తనాల అన్యోన్య కర్కశత్వం , నారన్నాయుని మదిలో మధుర భావనల్ని గుప్పిస్తున్నై.<br /><br />చిట్టమ్మి పేద పడుచు, తల్లి తండ్రులు లేని పిల్ల. ఈ సువిశాల ప్రపంచంలో ఆమెకున్న ఒక్కగా నొక్క దిక్కు తాత సోమినాయుడు ఒక్కడే ! సొమినాయుడు డెబ్భై సంవత్సరాల వృధ్ధుడు.దౄష్టి మందగించినందున దేనికీ పనికి రాడు.<br /><br />నారన్నాయుడు గ్రామంలో పెద్ద రైతు.<br /><br />కండలు తిరిగిన భుజదండాలు , నల్లసాని రాతి వలె మిలమిల మెరిసే గుండెల వైశాల్యం, వాని యౌవనం యొక్క పరాకాష్టకి నిదర్శనాలై నిలిచి ఉన్నై.<br /><br />“ నాయుడు మాఁవా ! గబగబా ఓవుల్ని అందుకోలేకున్నావ్ !” అని చిట్టెమ్మి కిలకిలా నవ్వింది.<br /><br />ఆ నవ్వు నాయుని హృదయంలో తియ్యని స్పందనని పుట్టించింది. ‘‘ ఆ నవ్వుల జల్లు కోసమెనే పిల్లా, నేను ఆలస్యం చేస్త !” అని చిరునవ్వు నవ్వాడు నారన్నాయుడు.<br />చిట్టమ్మి కపోలాలు అరుణ రాగంతో కెంపెక్కాయి. సిగ్గుతో ఆమె శరీరం వణికింది. <br /><br />“ పిల్లా ! బండికి బరువు అగ్గజమయింది. పడుగుని లాగి పట్టుకో, చూద్దాం !” అన్నాడు నాయుడు.<br /><br />చిట్టమ్మి పడుగుని పర్రానికి మెలిపెట్టింద్సి. ఎదమ పాదాన్ని పర్రం యొక్క ద్డె పైన బలంగా మోపింది. రేండు చేతుల్తోనూ పడుగుని బిగించి తన శరీరాన్ని వంచి లాగింది.<br /><br />అప్పుడామె ఇంధ్ర ధనస్సులా కనిపించింది.<br /><br />నారన్నాయుని హృదయంలో రంగు రంగుల పువ్వులు వికసించాయి.! కోస్తా పోతులు కదిలాయి. బండి ధాన్యలక్ష్మితో బరువుగా ముందుకి కదిలింది. <br /><br />చిట్టమ్మి తాను మొయ్యదగిన వరి మోపుని కట్టి నెత్తిపై పెట్టుకొంది. బండి వెనక అపూర్వమైన పద విన్యాసంతో నడవ సాగింది.<br /><br />“ పిల్లా ! మోపుని బండి మీద పడేసి, మొఖరు మీద కూర్చో, చీకటి పడక ముందే కళ్ళానికి చేరుకోవాలి.” అన్నాడు నాయుడు.<br /><br />“ వద్దు మాఁవా ! నే నిలా అడ్డ దారంట ఇంటికి పోతా !” <br /><br />“ కూలి డబ్బులు పుచ్చుకోవూ ?”<br /><br />“ రేపు పెద్ద చెరువు పొలాల వరి కోతప్పుడు పుచ్చుకుంటా !”<br /><br />‘ కటక్’ మనే శబ్దం ! బండి దాపల చక్రం బురద గుమ్మిలో పడిపోయింది ! దాపలి పోతు ముందరి కాళ్లు బురదలో కూరుకు పోయాయి !<br />నాయుడు బండి క్రిందకి గెంతాడు.<br /><br />“ దీం తస్సదియ్య ! కుంచం వరకు చక్రం బురదలో కూరుకు పోయింది”<br /><br />“ అవు మాఁవా ! ఇప్పుడేం దారి ?”<br /><br />“ వరి మోపు క్రిందకి దించి, మొఖరు పట్టుకొని దాపల పోతుని మునకాల కర్రతో అదలించు, నేను చక్రాన్ని పట్టి తోస్తా.”<br />నాయుడు, సిలకట్టు బిగించి గుమ్మిలో దిగాడు.<br /><br />దాపలి పోతు మెలవేసుకొంది. !<br /><br />వలపలి పోతు జలగలా సాగింది.<br /><br />నారన్నాయుడు ఊపిరి బిగపట్టి చక్రాన్ని కదిలిస్తున్నాడు.<br /><br />“ లాభం లేదు మాఁవా ! దాపలి గొడ్డు మెల వేసుకొంది,” అని బిగ్గరగా శ్వాస పీలుస్తూ అంది చిట్టమ్మి.<br /><br />“ ఏం బుగతా ! బండిని గుమ్మిలో కుదేసావ్ ?” అని ప్రశ్నించాడు కృష్ణన్నాయుడు., నారన్నాయుని పెద్ద పాలేరు. పొలం గట్ల పైని పచ్చగడ్డి కోస్తూ , దూరం నుండే బండి గుమ్మిలో దిగపడడం చూసి అక్కడికి వచ్చాడు.<br /><br />“ కృష్ణా ! ఏదో పరధ్యానంలో పడి దారి చూసుకోలేదు. ఓవుల్ని క్రిందకి దించాలి, వెల్లి పాలేర్లని కేకెయ్యి,” అన్నాడు నారన్నాయుడు.<br /><br />కృష్ణన్నాయుని అభిమానం దెబ్బతింది. నొసలు బిగించాడు, నూనూగు మీసాల్ని ఒక మారు దువ్వుకొన్నాడు.. ఎర్ర గావంచా తలకి చుట్టాడు. <br /><br />ఆ సమయంలో పద్మవ్యూహంలో చొరబడే అభిమన్యునికి మల్లే కన్పించాడు కృష్ణన్నాయుడు.<br /><br />చిట్టమ్మి వాణ్ని చూసి కళ్లతో నవ్వింది. హృదయంలో వికసించింది. ఆమె కంటికి కృష్ణన్నాయుడు , త్రినేత్రుని ఎదిరించి నిలిచిన మన్మథుని మల్లె కన్పించాడు !<br /><br />“ బుగతా ! ఓవుల్ని దించడమే ! ఎంత అవమానం ! అమ్మవారి దయ చల్లగుండాల, నా దండల్లోని చేవ తరక్కుండాల ! దాపలి పోతు వంక పూజుని నేనానుకొంటా ! చక్రాన్ని కదిలించు, బుగతా !” అని గర్వంగా చెప్పాడు. <br /><br />కృష్ణన్నాయుడు ఆ ఊర్లో పేరు పొందిన వస్తాదు. ఎంత బలవంతుడో అంత సౌమ్యుడు. వ్యవసాయంలో ఆరితేరిన రైతు. మంచు రూపసి, రాగి రంగులో మెరిసే వాని శరీరంలో ఆరోగ్య లావణ్య వారి సుళ్ళు తిరిగి ప్రవహిస్తోంది. దాపలి పోతుని విప్పి, దాని స్థానే పూజుని ఆనుకొన్నాడు కృష్ణన్నాయుడు. వెలపలి పోతు ఓర కంటితో వాణ్ని చూసింది, దాని అభిమానం కూడా దెబ్బతింది కాబోలు, కండ్లలో ఎర్ర జీర నిప్పు కణాల్లా కన్పించింది.<br /><br />కృష్ణన్నాయుడు “ హుం !” అని, ఒక్క బిగితో పూజుని గుండెకి ఆనించుకొని, ముందుకు త్రోసాడు.<br /><br />వలపలి పోతు ఒళ్ళు కుదించుకొని, జలగలా ముందుకి సాగింది. ‘ కటక్, కటక్’ మనే శబ్దం చేసుకొంటూ బండి బంతిలాగు గుమ్మినుండి బయట పడింది !<br /><br />నారన్నాయుడు ,“ సెబాష్ !’ అని తన పాలేరు వీపు తట్టాడు. సిగ్గుతో పెళ్లికూతురిలా దాపలి పోతు ముఖం వ్రేల వేసుకొని తన మెడకి పూజు తగిలించుకొని నిలబడింది.<br />బండి కదిలింది. కృష్ణన్నాయుని కళ్ళతో తాగేస్తూ, చిట్టమ్మి వరి మోపుతో అడ్డదారి తొక్కింది.<br /><br />*************<br /><br />నారన్నాయుడు ఆ గ్రామంలో మోతుబరి రైతు. గ్రామానికి సర్పంచి కూడ అతనే ! తెలుగు భాషలో మంచి ప్రవేశం ఉంది. రాగ వరసతో, రామాయణం , భాగవతం చదవ గలడు ! వ్యవసాయంలో ఆరితేరిన చెయ్యి ! బీద సాదల మీద దయకలవాడు. ధారాళమైన అంతఃకరణ గలవాడు. గ్రామంలో వాని మాట సుగ్రీవాఙ్ఞలా చలామణి అవుతూంది.<br />ఇలాంటి గుణగణాల్తో కూడిన నారన్నాయునికి ఒకే ఒక లోపం ఉంది, అతడు స్త్రీల విషయంలో దుర్బల చిత్తం కలవాడు.<br /><br />నారన్నాయుని హృదయంలో చిట్టమ్మి యొక్క యౌవనం కామాగ్నిని రేపింది ! <br /><br />చిట్టమ్మి తండ్రి వెంకునాయుడు పదేండ్ల ప్రాయం చిట్టమ్మిని సోమినాయుని పరం కావించి కన్ను మూసాడు. దక్షుడైన కుమారుని మరణానంతరం, వృధ్ధుడైన సోమినాయుడు మతి చలించి, పోయాడు. పూట తిండికి కూడ గతిలేని ఆ కుటుంబాన్ని కాపాడాడు నారన్నాయుడు, కాబట్టి సోమినాయునికి నారన్నాయిని మీద దైవ భక్తి కలదు. <br /><br />చిట్టమ్మి నారన్నాయుణ్ని కండ్ల ముందరే పెరిగి పెద్దదయి, యువజన మాదకమైన యౌవన సీమలోకి అడుగు పెట్టింది.<br /><br />పూల తోట వంటి ఆ బాలిక యౌవన వసంతం వాని హృదయంలో స్థిర వసంతాన్ని నెలకొల్పింది. <br /><br />వరిమళ్లలో కొడవలితో, వరిజెవుల్ని కోస్తున్న చిట్టమ్మి వనికి మన్మథుని ఆరవ బాణంలా వలె కన్పడేది.<br /><br />నారు ఉడుపులప్పుడు కిన్నెర కంఠంతో పాడే, చిట్టమ్మి , నాయుడికి మత్తెక్కించి ఉర్రూతలూగించేది.<br /><br />చిట్టమ్మి కూడ నారన్నాయుని ప్రేమిస్తోంది,! ఆ ప్రేమ బాగా విడబారిన బొండు మల్లె వలె తెల్లనిది, దానిలో రాగం లేదు ! అది పవిత్రమైన పితృ ప్రేమ ! <br /><br />నాయుడు వివాహితుడు, పిల్లల తండ్రి కాబట్టి, అతను చిట్టమ్మిని ప్రేమిస్తున్నాదని చెప్పడం కంటె, కామిస్తున్నాడని చెప్పడమే ఉచితం !<br /><br />చిట్టమ్మి కృష్ణన్నాయుణ్ని ప్రేమిస్తోంది ! కృష్ణన్నాయుడు ఆమెని ప్రేమిస్తున్నాడు. ! వారిద్దరూ మొదట అన్యోన్య రూప సందర్శనం చేతనే ప్రేమికులయ్యారు. కాల క్రమంలో వారిద్దరూ తమతమ రూపాల్ని ప్రేమ గుండంలో ఆహుతి కావించుకొన్నారు.! వారిది శుధ్ధమైన ప్రేమ.<br /><br />వారిద్దరి ప్రేమ విషయం గోప్యమయినది కాదు, పుట్టుక తోనే వారి ప్రేమ పరిమళించింది ! నారన్నాయునికి వారి ప్రేమోదంతం తెలిసి పోయింది ! <br /><br />నారన్నాయుని హృదయాకాశంలో కారు మబ్బులు ప్రబలి పోయాయి.<br /><br />కృష్ణన్నాయుడు తన పాలేరు ! చిట్టమ్మి తన ఉప్పు తిని పెరిగిన పిల్ల ! తాను చిట్టమ్మి యౌవనానికి సంపూర్ణంగా హక్కు దారుడు.! తన హక్కుని హరింప చూస్తున్నాడు కృష్ణన్నాయుడు, ఎంత సాహసం ! ఈ అవమానాన్ని తానెట్లు భరింప గలడు ? తానిప్పుడు వారిద్దరి మధ్య చేయి చేసుకోక పోతే, శృతిమించి రాగంలో పడుతుంది ! ఈ విధంగా తల పోసాడు నారన్నాయుడు. <br /><br />వాని ఆలోచనకి అడ్డు తగిలింది వాని మనస్సాక్షి !<br /><br />‘ నీవు సంసారివి, నిన్ను నమ్ముకొని ఒక యువతి ఇంట్లో ఉంది. దాన్ని విస్మరిస్తూ, నీవు నీతి బాహ్యుడవై పోతున్నావు ! చిట్టమ్మి నీ ఉప్పు తిని పెరిగినంత మాత్రాన నీవు దాన్ని కామించడం నీతి విరుధ్ధం. ఒక పేద పడుచు యొక్క భావిని నాశనం చేయకు !’<br /><br />నారన్నాయుని కామాగ్నికి వాని మనస్సాక్షి భస్మీ పటలం అయిపోయింది ! వాని కామానికి క్రోధం బలాన్ని ప్రసాదించింది.<br /><br />ఆ రోజు రాత్రే ఆ నిర్మల ప్రేమకి , గొడ్డలి పెట్టు పెట్టేయాలని తీర్మానించాడు నారన్నాయుడు. <br /><br />నారన్నాయుడు చుట్ట కాల్చుకొంటూ, పశువుల శాల యొక్క విశాలమైన అరుగు మీద కూర్చొన్నాడు. అతని మస్తిష్కంలో ప్రశ్న పరంపరలు చెలరేగుతున్నాయి. వాటికి సమాధానం చెప్పుకోలేక వేదన అనుభవిస్తున్నాడు. <br /><br />అదే సమయంలో పాలేరు మల్లేశు పచ్చగడ్డిని కర్రతో కొట్టి దులిపి పశువులకి వేసాడు.<br /><br />“ ఒరే మల్లేశూ ! కృష్ణ ఏడీ ?” అని అడిగేడు నారన్నాయుడు. <br /><br />“ పొలాల కాడికి ఎల్లుంటాడు బుగతా !”<br /><br />“ పొలంలో ఇప్పుడేం పనిరా ?”<br /><br />“ఈ రేతిరి తప్పక వోన వస్తాది, నా నెల్లి పొలం గట్టూ కొట్టి దిగజార్చి రావాల, అన్నాడు బుగతా !”<br /><br />“ వాడి శ్రాధ్ధం ! మేఘం లేనిదే వాన ఎలా వస్తుందిరా ?”<br /><br />“ ఆడికి కలొచ్చిందంట ! ఈ రేతిరి పెద్ద గాలివాన వస్తాది మల్లేశూ, అని చెప్పిండు”.<br /><br />వీరిద్దరూ మాట్లాడుతూ ఉండగానే , కృష్ణన్నాయుడు అక్కడికి వచ్చాడు. <br /><br />“ కృష్ణా !” కటువుగా పిల్చాడు నాయుడు, ఆ పిలుపులో మోటుతనం కృష్ణన్నాయిని హృదయాన్ని తాకింది. వాడు అదిరి పడ్డాడు.<br /><br />“ కృష్ణా !” నీవు చిట్టమ్మి విషయంలో జోక్యం చేసుకోవద్దు ! ఏం ? నేను చెప్పింది తెలిసిందా ?” అని గద్దించాడు నాయుడు.<br /><br />కృష్ణన్నాయుని హృదయం క్షోభించింది, నాయుని మాట పిడుగులా తాకి, తల తిరిగినట్లయింది, నాయుడి అభిప్రాయం వానికి బోధపడలేదు. చేతులు కట్టుకొని మౌనంగా నిల్చొన్నాడు ! <br /><br />“ నాతో విరోధం తెచ్చుకోవద్దు, చిట్టమ్మి విషయంగా ,నేను వేరే ఆలోచనలో ఉన్నాను, వెళ్లి నీ పని చూసుకో” <br /><br />తన యజమాని మాటకి ఎదురు చెప్పకుండా, కృష్ణన్నాయుడు రెండు గునపాలు, పెద్దబల్ల చెక్క తీసుకొని ఆ చోటు వదిలి వెళ్లిపోయాడు.<br /><br />**************<br /><br /> అదే రాత్రి , మొదటి ఝాము ఇంకా ముగియ లేదు.<br /><br />చల్లని గాలి తెరలు తెరలుగా వీచింది. చిన్న చిన్న మేఘాలు ఆకాశ వీధిలో పచార్లు చేయ సాగాయి. క్రమక్రమంగా గాలి వేగం హెచ్చింది. మేఘాలన్నీ పోగై కలుసుకొని పెద్ద కొండలా నభో భాగాన్ని చుట్టి వేసాయి. వాటి మధ్య మెరుపు దాని వెనక కరకరమని పిడుగు పాటు, భూమి దద్దరిల్ల సాగింది.<br /><br />ప్రకృతి భీభత్సంగా ఉంది. <br /><br />గాలి వేగం హెచ్చింది. మేఘాల పట్టుదల ఇనుమడించింది. రెండింటి పోరు ఘోర రూపాన్ని దాల్చింది. <br /><br />ఉన్నట్లుండి గాలి స్తంభించింది. ! మేఘాలు క్రిందకి దిగబడ్డాయి, ! హోరుమని శబ్దం ! కుండ పోతగా వర్షం దిగజారింది. <br /><br />“ బావా, బావా ! ఎక్కడున్నావ్ ?” చిట్టమ్మి అరుపు. . <br /><br />పెద్ద చెరువు గట్టు మీద నిలబడి ఉంది , చిట్టమ్మి చుట్టూ సుడి గాలితో వర్షం ఆమెని ఊగిసలాడిస్తోంది ! చెరువు వాలుగొమ్ములు ప్రవాహ రూపాన్ని దాల్చి, నురగలు కక్కుకుంటూ పారుతున్నాయి. ఆ గాలితోనే తేలిపోతూ చిట్టమ్మి పెద్దమడుగుని సమీపించింది. చిట్టమ్మికి కృష్ణన్నాయుని ఎర్రని తలపాగా మడుగు దగ్గర మొగమడిలో కన్పించింది. <br /><br />చిట్టమ్మి ,“ బావా, బావా ! ” అని గొంతెత్తి పిలిచింది. ఆ శబ్దం హోరుగాలిలో కొట్టుకు పోయింది. !<br /><br />చిట్టమ్మి ఇక సహించలేక పోయింది ! గట్టు మీద కూర్చొని, అలాగే మడిలోకి జారింది ధాన్యపు కంకులతో కూడిన వరి మొక్కలు మడిలో చెల్లా చెదురుగా ఉన్నాయి ! ఆ బురదలోనే శక్తినంతా కూడ తీసుకొని చిట్టమ్మి కృష్ణన్నాయుని సమీపించింది.<br /><br />మడుగుకి అడ్డంగా బల్ల చెక్క కట్టబడి ఉంది. చెక్క ఊడి పోకుండా రెండు వైపుగా గునపాలు పాతి ఉన్నాయి. పడుగు బలంగా బిగించబడి మడుగు యొక్క ఇనప గొళ్లాలకి గునపాలకి ఇర్రింపబడి ఉంది. <br /><br />చెక్కని ఆనుకొని, భీమబలుడు కృష్ణన్నాయుడు వీపుని దన్నుపెట్టి కూర్చొని ఉన్నాడు. <br /><br />వాని శరీరమంతా బురద మయమై ఉంది !<br /><br />చిట్టమ్మి ,“ బావా” అని కేక వేస్తూ కృష్ణన్నాయుని గుండెలపై చారబడి పోయింది.. <br /><br />“ చిట్టీ ! ఎంత సాహసం ! ఈ చోటికి ఎందుకు వచ్చావ్ ? నాయుడు మనల్ని కలియ వద్దన్నాడు కదా !” అని ఆమె కురుల్ని సరిచేస్తూ గొణిగాడు కృష్ణన్నాయుడు.<br /><br />“ బావా ! నాయుడే కాదు, బగవంతుడు కూడ మనల్ని విడదీయ లేడు. ” అంటూ చిట్టమ్మి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.<br /><br />వాన జోరుగా పడుతోంది. ఉరుములు , మెరుపులు అన్యోన్యం మాట్లాడుకొంటున్నాయి. <br /><br />ఆ ప్రేమిక మిథునం ఒండొరుల కౌగిళ్లలో స్పృహ తప్పి, మడిలో రెండు రాతి విగ్రహాల్లా బల్ల చెక్కనానుకొని స్థాణుత్వాన్ని పొందారు.!! <br /><br />*************<br /><br />అదే రాత్రి రెందవ ఝాము ముగించిన మూడవ ఝాము ప్రారంభించింది. నారన్నాయుడు తన పాలేర్లతో, పెద్ద చెరువు మడుగు దగ్గరకి వచ్చాడు !<br /><br />నాయుడు అక్కడ చూసిన దృశ్యం !!<br /><br />ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన నాయుడు హృదయం కరిగి పోయింది.<br /><br />అప్పుడు గాలివాన పూర్తిగా వెలిసింది.<br /><br />ఆకాశం నారన్నాయుని హృదయంలా నిర్మలంగా ఉంది !<br /><br />నక్షత్రాలు వితానమందు మెరుస్తున్నాయి. ! <br /><br />నారన్నాయుడు మడి లోనికి దిగి, చిట్టమ్మిని, కృష్ణన్నాయుని చూస్తూ, నిలబడ్డాడు ! <br /><br />నాయుడు కండ్లు చెమ్మగిల్లాయి. అతను వారిద్దరి చేతుల్నీ పట్టి చూసాడు.<br /><br />ఇద్దరి శరీరాల్లోనూ వేడి రక్తం ప్రవహిస్తూనే ఉంది.<br /><br />నాయుడు తృప్తిగా శ్వాసని పీల్చుకొన్నాడు. వానికి ఇది వరలో పుట్టిన అసూయ పటాపంచలు అయింది.<br /><br />కృష్ణన్నాయుడు ముందు జాగ్రత్త వహించక పోతే, పెద్ద చెరువు క్రింద ఉన్న పాతిక గరిసెల ధాన్యంలో ఒక్క గింజ కూడ తనకి దక్కి ఉండేది కాదని నాయుడు తెలుసుకొన్నాడు.<br />కృతఙ్ఞతతో వాని హృదయం చల్లబడింది. కోపం పరిత్యజించింది ! కోపాన్ని వెన్నంటి కామం పరుగు తీసింది. <br /><br />“ పంచ భూతాల సాక్షిగా, ఆకాశం లోని తారలు సాక్షిగా, ఈ ఇద్దరూ ఏకం ఛేయబడ్డారు.! భగవంతుడు వీరిద్దరి దాంపత్యాన్ని సుఖవంతం చేయుగాక !” అని నాయుడు బిగ్గరగా వారిద్దరినీ ఆశీర్వదించాడు. <br /><br />“ తథాస్తు” అని అన్నట్లు ,కోడి కూత దూరంగా గ్రామం నుండి పలికింది.<br /><br />*******************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3447737455689917047-7104387811358902874?l=sridhar-ayala.blogspot.com' alt='' /></div>శ్రీధర్http://www.blogger.com/profile/06643495460096958208noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3447737455689917047.post-10231624243382085502011-03-14T17:17:00.001+05:302011-03-14T17:19:34.215+05:30గుమ్మం దగ్గర, మోకాళ్ల మీద తల ఆన్చి కూర్చోన్నదల్లా, ఏదో నిర్ణయానికి వచ్చినదాన్లా, గభాలున లేచి, గాజులు గలగలమనేలా చీర కుచ్చెల్లు సర్దుకొంది రాజ్యలక్ష్మి. గదిలో టేబుల్ మీద, లాంతరు వెలుగులో, లావుపాటి బైండ్ పుస్తకం చదువుతున్న, లెక్చరర్ భాస్కరం దృష్టిని ఆమె చర్యలేవీ అలరించ లేక పోయాయి.<br /><br />ఆమెకి తెలుసు, తన హొయలు, తన వయ్యారాలు, నయాలు, అనునయాలు ఏవీ అతనిని పుస్తకం ముందు నుంచి కదిలించలేవని, అయినా ఆమె తన ప్రయత్నం మాన దలచుకొలేదు.<br /><br />పది రోజుల నుంచి, ప్రతీ రోజూ ఆమె అనుకొంటోంది, ‘ ఈ రోజు ఎలగైనా అతనితో మాట్లాడాలని !’కాని తొమ్మిది రోజులూ ఆమెకి చుక్క ఎదురయింది.<br />‘ అందుకే ఈ రోజు చెప్పెయ్యాలని’, గట్టిగా నిర్ణయించుకొని లేచిందామె. గది తలుపులు గభాలున మూసి, బోల్టు బిగించింది. టేబిల్ దగ్గరగా వెళ్లి, అతని ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీని జరాల్మని లాగి, అర చేతుల మధ్య ముఖాన్ని ఇమిడ్చి, టేబిల్ అంచు మీదుగా వంగి, తపో భంగం చేయడానికి వచ్చిన అచ్చెరలా కూర్చొంది.<br /><br />భాస్కరం ఏకాగ్రతకి ఈ సారి భంగం కలిగింది. అతని దృష్టి సులోచనాల మీదగా . పేజీ ఫ్రంటు లైను నుండి, ఆమె .మీదకి మరలింది.<br /><br />ఎర్రని చివర్లతో, విచ్చుకొన్న తెల్ల కలువల్లాంటి అర చేతులని , ముద్దాడ వచ్చిన చందమామలా ఉంది ఆమె ముఖం. టేబిల్ అంచు అదిమి పెట్టినందు వల్ల, జాకెట్ లోంచి, ఉబికిన ఆమె నున్నను వర్తులాలు ఆ ముఖ చంద్రుని చక్రవాక మిథునాల లాగ ఉన్నాయి !<br /><br />చిరకాలం నుండి అతనిని ఆశ్రయించి, గర్వ కారణ మయిన చదువు , సమయానికి హెచ్చరించగా , సులోచనాలు సర్దుకొని తిరిగి పుస్తకం మీదకి దృష్టి మరల్చాడు భాస్కరం.!<br /><br />రాజ్యలక్ష్మి నిరాశతో వెనక్కి వ్రాలి, పైట సర్దుకొంది. వెన్నెలని మబ్బు క్రమ్మినట్లయింది. ‘ ఏమయినా సరే, ఇవాళ ఇతనితో చెప్పెయ్యాలి.’ మనసుని మరీసారి హెచ్చరించి, --<br /><br />“ ఏమండీ” అని పిలిచింది రాజ్యలక్ష్మి.<br /><br />“ -------------”<br /><br />“ మిమ్మల్నేనండీ !” <br /><br />“ ఏమిటి రాజ్యం ?”<br /><br />“ రాత్రి పదకొండు గంటలయింది, మళ్లీ తెల్లవారి లేచి ఎలాగూ చదువుకోవాలి, చదువు కట్టి పెట్టి పడుకోండి.”<br /><br />‘ చదువు కట్టి పెట్టి’ అన్న మాటలు అతనికి కర్ణ కఠోరంగా వినిపించాయి . “ నీకు నిద్ర వస్తే పడుక్ఓ రాజ్యం, నేను దీన్ని పూర్తి చేసి వస్తాను.” అన్నాడు విసుగ్గా.<br />భాస్కరానికి కోపం వచ్చిందని గ్రహించింది రాజ్యలక్ష్మి. చదువుని ఏమన్నా అంటే అతనికి కోపం వస్తుందని ఆమెకి తెలుసు. కారణం చదువు అతని ప్రాణం, అతని ఊపిరి, దాని కట్టి పెట్టడమంటే, ఊపిరి బిగించడమే అవుతుంది ! అప్పగింతల సమయంలో తండ్రి పరంధామయ్య ఆ విషయాన్ని ఆమెకు చెప్పనే చెప్పాడు. “ చూడు తల్లీ ! తల్లి లేని పిల్లవని నీకు చేసిన గారాబం వల్ల నీకు ఎలాగూ చదువు అబ్బలేదు.! ఆద పిల్లవు కాబట్టి, చదువు కన్నా సంసారం ముఖ్యమని రాజీకి వచ్చి, నిన్ను చదువుకొన్న వాడికి ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తున్నాను. భాస్కరం చదువరులకే చదువు చెప్పగల మేథావి. అతని తెలివి తేటలు అనంతం ! అతను చదువుల సారం మథించడానికి పుట్టిన మేరువు. అందుచేత అతని చదువుకి అంతరాయం కలిగించకుండా గుట్టుగా కాపురం చేసుకో !” అని.<br /><br />పరంధామయ్య కూద గొప్ప మేథావే ! చదువు చెప్పడం వృత్తి ధర్మంగానే కాక, స్వధర్మంగా స్వీకరించిన మనిషి. ఉన్న ఒక్కగానొక్క పిల్ల రాజ్యలక్ష్మిని చదువుల సరస్వతిని చేయాలని అతను ప్రయత్నించాడు. కాని రాజ్యలష్మికి చదువు అబ్బలేదు. తను గురువే కాక, తండ్రి కూడా కావడమే, దానికి కారణమని అనుకొని, ఆమెని చదివించే భాధ్యతని , ప్రియ శిష్యుడు భాస్కరానికి అప్పజెప్పాడు.<br /><br />తండ్రి చెప్పే చదువు పట్ల ఆసక్తి లేని రాజ్యం భాస్కరం చెప్పేదాంట్లో, మార్పు ఉంటుందని ఆశించి, మొదట్లో కాస్తంత శ్రధ్ధ కనబరించింది. కాని అతను కూడా అవే పాఠాలు, అవే లెక్కలు మొదలెట్టడంతో విసుగెత్తి, చదవడం మానుకొంది. ఆమెకి కావలసిన చదువేమిటో తేల్చుకోలేక, ఆ గురు శిష్యులిద్దరూ కలిసి, ఆమెది ‘మట్టిబుర్ర’ అని తీర్పు ఇచ్చి చదివించడం మానేసారు. కూతురికి చదువు రాలేదు సరే, అల్లుడైనా చదువుకొన్నవాడు కావాలని అనుకొన్నారు పరంధామయ్య గారు. మరుక్షణం అతని దృష్టిలో భాస్కరమే మెదిలాడు. వెంటనే భాస్కరం మేనమామతో మాట్లాడి, సంబంధం ఖాయపర్చి , ఇద్దరికీ పెళ్లి చేసారాయన.<br /><br />పెళ్లయి రెండేళ్లు గడిచినా, రాజ్యలక్ష్మి కాపురానికి వచ్చి నెల్లాళ్లే అయింది. దానికి కారణం భాస్కరం చదువు !<br /><br /> ఎం.ఏ, బి.ఇడి చదివి లెక్చరర్ గా స్థిర పడిన నెల్లాళ్లకే , భాస్కరం ఒక్కగానొక్క మేనమామ కాలం చేసాడు. ఇంట్లో ఇన్ని మార్పులు జరిగాక రాజ్యలక్ష్మి భర్తతో కాపురానికి వచ్చింది.<br /><br />వచ్చిన వారం రోజులకే ఆ ఇంటి వాతావరణాన్ని క్షుణ్నంగా అర్థం చేసుకొంది రాజ్యం. ఆ ఇంటికి పెద్ద దిక్కు అయిన , భాస్కరం విధవ మేనత్త కాంతానికి, పక్కింటి మేస్టారి గారి అబ్బాయి శంకరంతో గల చనువు, ఆమె దృష్టికి విపరీతంగా కనిపించింది. పెద్ద దిక్కు అని, ఆవిడ పెద్దదేమీ కాదు, నిజానికి భాస్కరం కన్న రెండేళ్లు చిన్నది ! ఆవిడ అతని మేనమామకి రెండో భార్య. మొదటి భార్య పోయిన చాలకాలానికి , ఇద్దరు కొడుకులు హైస్కూలు చదువులు కూడా పూర్తి చేసిన తరువాత, కాంతం ,అంద చందాలు చూసి, మనసు జారి, ఆమెని వివాహం చేసుకొన్నాడట అతను ! కాంతం శంకరంతో సాంగత్యం కోసమే , భర్త పోయినా , తన సవతి కొడుకుల దగ్గరకి వెళ్లక, ఇక్కడే తిష్ట వేసిందన్న నిజం ఎంత మట్టి బుర్ర అయినా రాజ్యం కని పెట్టేసింది ! ఇన్నాళ్లుగా అదే ఇంటిలో , మహామేధావి అయిన తన భర్తకి ఈ విషయం తెలియక పోవడం ఆమెకి ఆశ్చర్యం కలిగించింది.<br />రాజ్యలక్ష్మి తన గుప్త ప్రణయాన్ని పసిగట్టిందన్న విషయం కాంతానికి తెలిసి పోయింది. ఆ విషయాన్ని ఆమె భాస్కరానికి చెప్పెస్తుందేమో అన్న భయం ఆమెని చుట్టుముట్టింది. దాంతో వారిద్దరి మధ్య ‘కోల్డ్ వార్’ మొదలయింది. ఇంటికి పెద్ద దిక్కుగా తనకి గల అధికారం కాంతం సద్వినియోగం చేసుకొంది. వంత పని, ఇంటి పనితో పగలంతా రాజ్యాన్ని వంటింటికే పరిమితం చేసింది. రీసెర్చి వర్కులో తల మునక లైన భాస్కరం రాత్రిళ్లు రాజ్యం ఊసు పట్టించుకోడన్న విషయం కాంతానికి అనుభవైక వేద్యమే ! ఈ విధంగా భార్యా భర్తల మధ్య ఏకాంతాన్ని భంగం చేసి, తన రహస్య ప్రణయం భాస్కరం చెవికి సోకకుండా ఆమె జాగ్రత్త పడుతూన్న కొద్దీ, రాజ్యంలో సహనం నశించింది. ఎలాగైనా భర్తకీ విషయం తెలియజేస్తే, మేధావి అయిన అతను ఏదో పరిష్కారం చేయగలడన్న నమ్మకంతో, పది రోజులుగా ఆ ప్రయత్నం ప్రారంభించింది రాజ్యలక్ష్మి. కాని ఇంత వరకు అతనికీ విషయం తెలియజేయడం సాధ్యం కాలేదు.<br /><br />“ ఏమండీ,” మళ్లీ పిలిచింది రాజ్యలక్ష్మి.<br /><br />భాస్కరం విసుగ్గా పుస్తకం లోంచి తలెత్తాడు. ‘<br /><br />“ మీతో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలండీ, కాసేపు నాకు అవకాశమిస్తే---”<br /><br />“ ఏ విషయం ?” అని భాస్కరం అడగ లేదు. అతని ‘రీసెర్చి’ ముందు ఏ విషయమైనా అతనికి అప్రస్తుతమే ! ,“ తరువాత మాట్లాడుకోవచ్చు రాజ్యం ! నీకు నిద్ర వస్తే వెళ్లి పడుకో !” అని అన్నాడు. <br /><br />తలుపు బయట చెవులప్పగించి, వారిద్దరి సంభాషణ విన్న కాంతం , “ అమ్మాయ్య ! ఈ రాత్రి కింకా ఫరవాలేదు. ’ అని తేలికగా నిట్తూర్పువిడిచి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. ఆమెకి తెలుసు, ఈ విషయం ఇంక ఎంతో కాలం దాగదని, ఏదో ఒకనాడు బయట పడక తప్పదని. శంకరాన్ని ఆమె మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించింది. భర్త ఎలాగూ పోయాడు కనుక, శంకరంతో రహస్య ప్రణయానికి స్వస్తి చెప్పి, వివాహాన్ని ఆశించడంలో తప్పేమీ లేదు. కాని ఎంతో ధైర్యం మనో నిబ్బరంతో సాధించాల్సిన పని అది ! ఆ పనిలో ఎవరూ తోడులేక పోవడం, తనంత తానే వ్యవహారాన్ని సెటిల్ చేసుకోవల్సి రావడం ఆమె దౌర్భాగ్యం ! భాస్కరం చదువు , మేథస్సు , సమస్యని పరిష్కరించలేవని ఆమెకి బాగా తెలుసు. పై పెచ్చు శంకరం నిరుద్యోగి ! అతనికి ఏదైనా ఉద్యోగం దొరికి, కాలు నిలద్రొక్కుకోగలుగితే, గాని వివాహం సాధ్యం కాదు. భర్త తన వాటాకి వదిలి వెళ్లిన ఆస్తితో, ఎంతో కాలం జీవించడం కష్టం. అందుకే ఆమె సమయం కోసం ఎదురు చూస్తోంది. ఈ లోగా విషయం బయట పడి, బజారు పాలు కావడం ఆమెకిష్టం లేదు. కాని ‘ పులి మీద పుట్రలాగ’ వచ్చిన రాజ్యలక్ష్మిని తానెలా ఆప గలదు ! కోపంతో ఆమె పిడికిళ్లు బిగుసుకొన్నాయి. ‘ రాత్రిళ్లు కూడా దాన్ని మొగుడితో ఒంటరిగా పడుకోనీయ కూడదు,’ గట్టి నిర్ణయానికి వచ్చిన కాంతం గబగబా తన చాప, పడక చుట్ట పట్టుకొచ్చి, “ భాస్కరం, భాస్కరం !” అంటూ తలుపులు దబదబా బాదింది.<br /><br />తలుపు చప్పుడు వల్ల భాస్కరం చదువుకి అంతరాయం కలిగింది. అతను ఎదురుగా కూర్చొన్న రాజ్యలక్ష్మి వంక చూసాడు. ఆ చూపులో ‘ అత్తవచ్చింది , తలుపు తియ్యి’ అన్న భావం ఉంది.<br /><br />రాజ్యం మనసు కోపంతో కుతకుత లాడి ఫోయింది. దిగ్గున కుర్చి లోంచి లేచి, మంచం మీద నుండి, దుప్పటీ తలగడా వేరు చేసి, క్రింద పరచింది. ప్రహారాల వల్ల, ఊగుతున్న తలుపుల వంక చూడనైనా చుదకుండా, బలవంతంగా కళ్లు మూసుకొని దాని మీద పడుకొంది..కాంతం అందుకే వచ్చిందన్న సంగతి ఆమె మట్టిబుర్ర క్షణంలో గ్రహించింది. <br />మేథావి అయిన భాస్కరానికి ఆమె చర్య అర్థం కాలేదు. విసుగుతో వెళ్లి తలుపులు తెరచాడు అతను.<br /><br />కాంతం గాలి విసురులా లోపలికి వచ్చింది. “ అబ్బ ! ఆ గదిలో ఒంటరిగా పడుకోలేక పోతున్నానురా భాస్కరం ! నిద్రమ్ పట్టడం లేదు,” అంటూ రాజ్యలక్ష్మి ప్రక్కనే పక్క పరచి, “ నిద్ర పోతున్నావేమిటి కోడలా ! అయినా మంచం మీద కాక క్రింద పడుకొన్నావేమిటి ? మడి కట్టుకొన్నావా ,ఏం ?” అని పలకరించింది.<br /><br />రాజ్యలక్ష్మి జవాబివ్వలేదు. కాంతం లోలోపల నవ్వుకొంటూ,“ కాస్త లాంతరు వత్తి తగ్గించు భాస్కరం ! లైటు కళ్లల్లోకి పడుతోంది ”అని పడుకొంది భాస్కరం లైటు వెలుగుఆమె మీద పడకుండా, షేడు పెట్టి పుస్తక పఠనంలో లీనమయి, ఇంట్లోని అంతర్నాటకానికి తనకి తానుగా చాటయ్యాడు. <br /><br />********<br /><br />ఒంటరిగా ఎండన పడి ఒగరుస్తూ వచ్చిన కూతురు వంక ఆశ్చర్యంతో చూసి, “ ఏమమ్మా ! ఇలా వచ్చావ్ ? అందరూ క్షేమంగా ఉన్నారు కదా !” అని ఆతృతతో అడిగాడు పరంధామయ్య.<br /><br />“ అందరూ క్షేమమే నాన్నా ! మిమ్మల్ని చూడాలనే వచ్చేసాను.”<br /><br />“ నాకు కబురంపితే నేనే వచ్చే వాణ్ని కదమ్మా ! ఇలా ఉన్నట్లుండి బయలుదేరి రావడం ఏం బాగా లేదు, భాస్కరంతో చెప్పే వచ్చేవా ?”<br />రాజ్యలక్ష్మికి ఉక్రోషం ముంచుకొచ్చింది.<br /><br />“ అతనితో ఎలా చెప్పేది నాన్నా ? రోజుకున్న ఇరవై నాలుగు గంటలలోనూ రెండు నిముషాలు కూడ అతనితో మాట్లాడడానికి వీలు చిక్కడం లేదు. పగలంతా కాలేజీ, రాత్రిళ్లు పుస్తకాలు, నా ఊసు పట్టించుకోవడానికి .అతనికి టైము ఎక్కడుంది ?”<br /><br />“ అదా తల్లీ, నీ బాధ ! ” పరంధామయ్య గారు పకపకా నవ్వారు. “ రీసెర్చి వర్కు పూర్తయ్యేవరకు నువ్వు అతనికి చేదోడు వాదోడుగా ఉండాలి. భాస్కరం ఎంత తెలివైనవాడో, అంత మంచివాడు. అందుకోసమే ఏరి కోరి నిన్ను ---”<br /><br />తండ్రి ప్రసంగం ఇంకా కొనసాగుతూ ఉండగానే, రాజ్యలక్ష్మి లేచి, వంటింట్లోకి వెళ్ళి స్టౌ ముట్టించింది. తండ్రి నోట, భర్త ప్రశంస ఎంతకీ ఆగదన్న విషయం ఆమెకి బాగా తెలిసిందే ! భర్తతో విషయ ప్రస్తావన ఎలాగూ జరగడం లేదు, తండ్రికి అంతా తెలియజేసి, అతని ద్వారా భర్తకి చెప్పిస్తే, బాగుంటుందనే అభిప్రాయానికి వచ్చిందామె, రాత్రంతా ఆలోచించి. అందుకే పనులు ముగించుకొని ఆదరా బాదరాగా వచ్చింది. కాపీ కలిపి, తండ్రి చేతికి ఒక కప్పు అందిస్తూ రంగం లోకి దిగింది రాజ్యం.<br /><br />“ అంతా బాగానే ఉంది గాని నాన్నా ! అతని విధవ మేనత్త కాంతమ్మ గారి తొనే కాస్త ఇబ్బందిగా ఉంది—’’<br /><br />కొత్తగా కాపురానికి వెళ్లిన కూతురు , అకస్మాత్తుగా ఇంటికి వచ్చి, అలాంటి అభియోగాన్ని తనతో చెప్పుకొన్నప్పుడు ఏ తండ్రైనా తరచి, తరచి విషయం రాబట్టి, సమస్యా పరిష్కారానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కాని వచ్చిన చిక్కల్లా, పరందామయ్య కూడా మేథావి కావడమే ! కూతురు తెలివితేటల పట్ల ఏ మాత్రమూ నమ్మకం లేని మనిషి అతను.<br /><br />“ అదేమిటమ్మా, అలా అంటావ్ ? చిన్నదే అయినా ఆవిడ చాలా మర్యాద తెలిసిన మనిషి ! నీ పెళ్లి మాటలకి వెళ్లినప్పుడు ,‘బాబాయిగారూ !’ అని నా కాళ్లకి మొక్కి పాదధూళి తీస్దుకొన్నప్పుడు కనిపెట్టాను నేను, ఆమె భక్తి శ్రధ్ధలు, వినయ విధేయతలున్నూ, పాపం చిన్నతనం లోనే వైధవ్యం వచ్చి--- ”<br /><br />రాజ్యలక్ష్మికి ఇక అక్కడ ఉండాలని అనిపించ లేదు. కాంతాన్ని బేషరతుగా, అంతగా తండ్రి మెచ్చుకోవడం, కొలిమిలో పెట్టినట్లయింది. ఆమెకి. భర్త ఎలాంటివాడో తండ్రి కూడా అంతే ! ఎదుటి మనిషి అభిప్రాయాలు అర్థం చేసుకొని ఊహలకి విలువ నివ్వడం వీళ్లకి చేతకాని పని. ఆమెకి ఈ మేథావి వర్గం మీదనే అసహ్యం పుట్టుకొచ్చింది.<br /><br />“ వెళ్లొస్తాను నాన్నా ! చాలా వేళయింది, మళ్లీ ఆవిడ ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది” అని లేచింది రాజ్యలక్ష్మి.<br /><br />***************<br /><br />ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన రాజ్యం , గదిలో ఎవరివో మాటలు, నవ్వులు వినిపించి తలుపు దగ్గరే ఆగి పోయింది. లోపల కాంతం, శంకరం ఇద్దరే ఉన్నారని అర్థమయింది. తలుపు మీద చేయి వేసి, మెల్లగా త్రోసి, లోపల గడియ లేదని గ్రహించింది. పిలవాలా, వద్దా అని కాసేపు తటపటాయించి , తలుపులు రెండూ గభాలున తోసి, లోపలికి దారి తీసింది.<br /><br />.అకస్మాత్తుగా వచ్చిన రాజ్యం రాకతో గదిలో ఇద్దరూ తడబడ్డారు. ఒకరి కొకరు దూరంగా జరిగి కూర్చొన్నారు. రాజ్యం అదేదీ గమనించనట్లు, ఇంటి లోపలికి వెళ్తూ,,“ శంకరం గారు ఎందుకు వచ్చినట్లో ?” అని అన్యాపదేశంగా అడిగింది.<br /><br />శంకరం లాగే అతని మాటలు కూడా తడబడ్డాయి. “ భా --- భాస్కరం మాస్టారి గురించి వచ్చానండి. మా న్నాన గారు కొంత డబ్బు అప్పుకోసం పంపించారు. వచ్చే వారం<br /> ఉద్యోగానికి ధరావత్తు కట్టడానికి వెళ్ళాలి.”<br /><br />“ అలాగా , మాస్టారు ఈ టైములో ఇంట్లో ఉండడం ఎప్పుడైనా చుసారా ? ఇంతకీ ఎంత మొత్తం కావాలేంటి ?” తనే యజమాని అయినట్లు మాట్లాడింది రాజ్యం.<br />కాంతం మనసు లోలోపల కుతకుతలాడి పోయింది. ‘ ఏమిటి ఇవాళ దీని అథారిటీ !’ అని విస్తు పోయింది. ఆమె. <br /><br />“ వెయ్యి రూపాయల వరకు కావాలండి మాస్టారిగారి దగ్గర అయితే నమ్మకంగా దొరుకుతాయని--- ” నసిగాడు శంకరం.<br /><br />“ అబ్బో పెద్ద మొత్తం ! అతను వచ్చిన తరువాత మరోసారి రండి. నేను కూడా చెప్పి ఉంచుతాను. ఇంతకీ ఉద్యోగం ఎక్కడ ? ఈ ఊర్లోనా, లేక బయటికి పోవాలా ?”<br /><br />“ తల అమ్ముకొన్న తర్వాత ఎక్కడయితే ఏమిటండి, బయటికే పోవాలి.”<br /><br />“ నిజమే లెండి, అయినా ఊరు విడిచి బయటికి పోవడమే మంచిది. కాకపోతే అలవాటైన ప్రాణం కాబట్టి మీకు కాస్త బాధగానే ఉంటుంది.”అంటూ కాంతం వైపు ఓర చూపు చూస్తూ వంటింట్లోకి వెల్లిపోయింది రాజ్యలక్ష్మి.<br /><br />ఆమె వెళ్లిన తర్వాత శంకరం కూడ లేచాడు. కాంతం అతని చెయ్యి పట్టుకొని ఆపింది.<br /><br />“ రాజ్యలక్ష్మి కి మన సంగతి తెలిసిపోయింది శంకరం. ఇంక ఎంతో కాలం మనం ఇలా ఉండలేం. డబ్బు ధరావత్తు కట్టేస్తే నీకెలాగూ ఉద్యోగం దొరుకుతుంది. కదా ! పనిలో జాయన్ అవటానికి వెళ్లే ముందు , నన్ను కూడ --- ” ఆ పై మాట పూర్తి చేయడానికి సిగ్గు అడ్డు పడి అతని ఛాతీ మీద తల వాల్చేసింది కాంతం. <br /><br />శంకరం ఆమె తల నిమురుతూ ఆలోచనలో పడ్డాడు. ‘ కాంతం ,అందం ,డబ్బు రెండూ ఉన్న వితంతువు. పైగా తనంటే పడి ఛస్తుంది. తనకి ఉద్యోగం ఎలాగూ వస్తుంది. ఆమెని తీసుకొని పోయి కాపురం పెట్టేస్తే, వచ్చిన నష్టం ఏముంది ? తండ్రి బాధ పడతాడు, ఇంటితో సంబంధం తెగిపోతుంది, అదీ ఒకందుకు మంచిదే ! ఇద్దరు చెళ్లెళ్ల పెళ్లి భాద్యత నెత్తిన వేసుకోనక్కర లేదు’ <br /><br />“ భయపడకు డార్లింగ్ ! ఉద్యోగం దొరక గానే వచ్చి నిన్ను తీసుకొని పోతాను. ఈలోగా ఈ విషయం బయట పడకుండా చూడు” అన్నాడు శంకరం.<br /><br />********“<br /><br />“ రాజ్యం, ఓ రాజ్యం !” <br /><br />పెరట్లో నూతి పళ్లెం మీద గిన్నెలు తొలుస్తున్న రాజ్యం భర్త పిలుపు విని, ఆదరా బాదరాగా గదిళొకి వెళ్లింది. “ రాజ్యం, ! అలమారాలో పదకొండు రుపాయలు మొన్ననే తెచ్చిపెట్టాను. అవేవీ కనిపించడం లేదు ?”<br /><br />“ బాగా, వెతికారా ?” <br /><br />“ ఆ ! అలమారా అంతా క్రిందు మీదులు చేసి వెతికాను, కనిపించ లేదు. నువ్వు తీసావేమోనని ---- ”భాస్కరం మాటలు తడబడ్డాయి. అతని ముఖంలో విసుగునీ, దైన్యాన్నీ స్పష్టంగా చూడ గలిగిన రాజ్యలక్ష్మి తను కూడా అలమారా వెతకడం మొదలు పెట్టింది.<br /><br />ఆమెకి తెలుసు, ఆ డబ్బుతో అతను తన రీసెర్చి వర్కుని ప్రింటింగు చేయదలచుకొన్నాడని, డబ్బు పోయిందనే బాధ కన్నా, తన గ్రంథం అచ్చవదేమోనన్న అనుమానమే అతనిని ఎక్కువగా బాధిస్తోందని ! అలమారాలో డబ్బు ఉందన్న సంగతి తనకే కాదు, కాంతానికీ తెలుసు, ఆవిడ పొలాల మీద వచ్చిన శిస్తు బాపతే సొమ్మే అది ! శంకరం మొన్ననే వచ్చి వెయ్యి రూపాయలు అవసరం ఉందని చెప్పాడు. ఆ డబ్బుని ఆవిడ ఈ విధంగా సద్వినియోగం చేయలేదు గద !’<br /><br />`` ఏమండీ ! ” పిలిచింది రాజ్యం.<br /><br />“ దొరికిందా?” ఆతృతతో అడిగాడు భాస్కరం. <br /><br />“ లేదండి, ఈ విషయం మీ అత్తయ్యని ఓ సారి అడిగారా ?”<br /><br />“ ఎందుకు ! ఆవిడకేం తెలుస్తుంది ?” <br /><br />పుట్టెడు కోపాన్ని లోపల దిగమ్రింగుకొని నెమ్మదిగా జవాబిచ్చింది రాజ్యం. “ అడగడంలో తప్పేముందండీ ! ఆవిడ తీసి జాగ్రత్త చేసి ఉండవచ్చు కదా ?” <br />రాజ్యం మాటలు ఇంకా పూర్తవనే లేదు. , “ భాస్కరం ! ” అని పిలుస్తూ గది లోపలికి వచ్చిది కాంతం.<br /><br />“ ఏమిటత్తయ్యా ?”<br /><br />“ నీతో ఒకమాట చెప్పాలి, ఇలా రా !” అంటూ అతని చెయ్యి పట్టుకొని లోపలికి తీసుకెళ్లింది..<br /><br />‘డబ్బు విషయం చెప్పడానికి అయి ఉంటుంది, ’ అనుకొన్న రాజ్యం , అల్మారా తలుపులు తాళాలు వేసి, నూతి దగ్గరకి వెళ్లింది , తిరిగి తన పనిలోక